**ΤΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΠΟΥ ΔΕΝ ΑΚΟΥΣΤΗΚΕ ΣΤΟ ΡΑΔΙΟΦΩΝΟ** Όταν η Δέσποινα πέρασε για πρώτη φορά την πόρτα του τοπικού
**Ημερολόγιο μου**«Σ ευχαριστώ, Γιώργο! Δεν ξέρω τι θα έκανα χωρίς εσένα». Η ειδοποίηση φάνηκε στην οθόνη
**Ο ΠΑΓΚΑΚΙ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ ΠΟΥ ΚΑΝΕΙΣ ΔΕΝ ΚΟΙΤΟΥΣΕ** Κάθε πρωί, όταν οι πρώτες ακτίνες του ήλιου χαϊδέυαν
Σε ένα μικρό καφενείο στο δρόμο Πλατείας, κρυμμένο ανάμεσα σε παλιά κόκκινα κτίρια και στενά σοκάκια
Η ΣΙΩΠΗΛΗ ΜΑΧΗ Η Ελένη έμεινε λίγα δευτερόλεπτα παραπάνω να κοιτάζει το ηλιοβασίλεμα από το παράθυρο
Αθήνα, 1971. Η πόλη ξύπνησε με μια γκριζωπή θολούρα το πρωί. Οι δρόμοι ήταν γεμάτοι ίχνη από τη βροχή
Αθήνα, χειμώνας του 1991. Η πόλη ξύπνησε με έναν παγωμένο αέρα που έκοβε το δέρμα. Τα κτίρια, καλυμμένα
«Γιέ μου, σε παρακαλώ, φρόντισε την άρρωστη αδελφή σου. Μην την εγκαταλείψεις!» – ψιθύρισε η μητέρα.
**Η Ημερολογιακή Σελίδα μου**«Γιε μου, σε παρακαλώ, φρόντισε την άρρωστη σου την αδελφή. Μην την εγκαταλείψεις!
Σε μια τυχαία πόλη της Ελλάδας, με βιαστικά κτίρια που φαίνονταν να ανταγωνίζονται για να αγγίξουν τον
Στη γωνιά πιο σκοτεινή και απομονωμένη του δημοτικού καταφυγίου ζώων, όπου ούτε το φως των λαμπτήρων







