Στο λεωφορείο μια γυναίκα με δυο παιδιά ξέσπασε και απαίτησε από έναν νεαρό να της δώσει τη θέση του, αλλά ξαφνικά ο νεαρός έκανε κάτι που άφησε άφωνους όλους τους επιβάτες
Το λεωφορείο ήταν ασφυκτικά γεμάτο. Γύρω καθόντουσαν κυρίως ηλικιωμένοι, κάποιοι κρατούσαν τσάντες με ψώνια, άλλοι μονολογούσαν για τις τιμές και τον καιρό της Αθήνας. Πλάι στο διάδρομο καθόταν ένας νεαρός περίπου δεκαοχτώ χρονών. Το χέρι και ο λαιμός του ήταν γεμάτα τατουάζ, λίγη ακατάστατη γενειάδα φαινόταν στο πρόσωπό του. Φορούσε μια σκούρα μπλούζα και τα μάτια του ήταν βαριά, σαν να μην είχε κλείσει μάτι όλη τη νύχτα. Δεν μιλούσε σε κανέναν, κοιτούσε απλώς αφηρημένα μπροστά του.
Στην επόμενη στάση εισέβαλε μια μητέρα με δυο μικρά κορίτσια, η μικρή Μαριάννα και η αδελφή της Ελισάβετ. Το ένα παιδί κρατούσε σφιχτά το χέρι της, το άλλο κουλουριαζόταν δίπλα της. Καμία θέση δεν ήταν ελεύθερη. Η γυναίκα έριξε μια ματιά γύρω και στάθηκε με αυστηρότητα μπροστά στον νεαρό.
Νέε μου, σήκω να κάτσουμε. Έχω δυο παιδιά μαζί μου.
Σιγά σιγά, το λεωφορείο ακινητοποιήθηκε στη σιγή. Μερικοί γύρισαν να κοιτάξουν. Ο νεαρός σήκωσε αργά το βλέμμα του και την είδε ήρεμα, χωρίς να κινηθεί.
Δεν το καταλαβαίνειςέχω δυο κοριτσάκια εδώ! Τι σ αφήνει αδιάφορο δηλαδή;
Τα κεφάλια άρχισαν να στρέφονται προς το μέρος τους.
Η νεολαία καμιά φορά καμία ανθρωπιά δεν έχει, είπε η γυναίκα πλέον απευθυνόμενη σε όλους. Ο νεαρός κατσικώθηκε εκεί κι εγώ με τα παιδιά μου να στέκομαι
Ο νεαρός απάντησε γαλήνια:
Δεν έλειψα σε κανέναν τον σεβασμό.
Δώσε τη θέση σου, τον διέκοψε. Αυτό είναι στοιχειώδης καλοί τρόποι. Ένας άνδρας δεν κάθεται ποτέ μπροστά σε μαμά με παιδιά.
Ένας παππούς έγνεψε καταφατικά. Η γυναίκα συνέχισε πιεστικά:
Τόσο δύσκολο σου είναι να σηκωθείς; Νέος, γερός δείχνεις. Ή σε εμποδίζουν τα τατουάζ σου;
Είστε σίγουρη πως δικαιούστε αυτή τη θέση επειδή είστε μητέρα;
Μα φυσικά! Εγώ είμαι μάνα, όχι εσύ! Τι περισσότερο έχεις εσύ δηλαδή;
Πάγωμα στην ατμόσφαιρα. Ο νεαρός σηκώθηκε αργά, πιάνοντας το χερούλι.
Τα κατάφερες, ε; Σήκωσες το ανάστημά σου τώρα, είπε αυτή θριαμβευτικά. Να το έκανες από την αρχή.
Ακριβώς τότε, ο νεαρός έκανε αυτό που δεν περίμενε κανείς.
Σήκωσε το παντζάκι του. Από κάτω φάνηκε ένα μεταλλικό προσθετικό μέλος. Το φως της λάμπας άστραψε επάνω του. Ακούστηκε ένας πνιχτός αναστεναγμός. Ένας κύριος χαμήλωσε τα μάτια, μια γιαγιά έβαλε το χέρι μπροστά στο στόμα της.
Η γυναίκα κάτασπρη, χωρίς καμία αυτοπεποίθηση πια. Προσπάθησε να μιλήσει, αλλά τα λόγια της μπλέχτηκαν. Τα κορίτσια σφίχτηκαν ακόμα πιο κοντά της.
Ο νεαρός κατέβασε ήρεμα το παντζάκι του και κάθισε πάλι. Δεν έβγαλε ούτε λέξη, δεν κοίταξε κανέναν, δεν προσπάθησε να κάνει τον δικαστή. Το πρόσωπό του παρέμενε κουρασμένο, σαν να κουβαλούσε όλο το βάρος του κόσμου.
Στο λεωφορείο έπεσε μια περίεργη, αμήχανη σιωπή. Κάποιος ψιθύρισε ότι δεν πρέπει να κρίνεις κάποιον από τα τατουάζ και την ηλικία του. Λίγοι συμφώνησαν σχεδόν ευλαβικά.
Η μητέρα δεν ζήτησε ξανά τη θέση. Μονάχα στάθηκε σιωπηλή, κοιτώντας έξω, χαμένη, καθώς τα φανάρια στη λεωφόρο Συγγρού άλλαζαν χρώμα σαν σε όνειρο.
