Στο κτίριο έξι, όπου στα διαμερίσματα κυριαρχούσε η μυρωδιά από βρεγμένες ομπρέλες και παλιό τσιμέντο, η άνοιξη έκανε την παρουσία της ιδιαίτερα αισθητή. Ο αέρας ήταν δροσερός, αλλά τα απογεύματα ο ήλιος καθυστερούσε να φύγει, σαν να μην βιάζεται να χαθεί πίσω από τα σύννεφα.
Η οικογένεια Παπαδόπουλου γύριζε σπίτι: ο πατέρας, η μητέρα και ο έφηβος γιος τους. Κάτω από τα χέρια τους κρατούσαν τσάντες με λαχανικά και ψωμί, από τις οποίες ξεπροβάλλαν πράσινα κρεμμυδάκια. Στην πόρτα σχηματίζονταν σταγόνεςκάποιος είχε μπει μέσα πρόσφατα χωρίς να τινάξει το νερό από την ομπρέλα του.
Στις πόρτες και στα γραμματοκιβώτια κόλλησαν φρέσκιες ανακοινώσειςάσπρα φυλλάδια, τυπωμένα σε οικιακό εκτυπωτή. Έντονα κόκκινα γράμματα έλεγαν: **«Προσοχή! Επείγουσα αντικατάσταση υδρομετρητών! Απαραίτητη έως το τέλος της εβδομάδας! Πρόστιμα! Τηλέφωνο για ραντεβούπαρακάτω.»** Το χαρτί είχε ήκαν πια διαλυθεί από την υγρασία, τα μελάνια σε μερικά σημεία είχαν διαλυθεί. Η γειτόνισσα από κάτω, η θεία Μαρία, στεκόταν κοντά στο ασανσέρ και προσπαθούσε να καλέσει τον αριθμό, κρατώντας με το άλλο χέρι μια τσάντα με πατάτες.
Λένε ότι θα μας βάλουν πρόστιμα αν δεν τα αλλάξουμε, είπε ανήσυχα καθώς οι Παπαδόπουλοι περνούσαν δίπλα της. Τους τηλεφώνησα, ένας νεαρός μου εξήγησε ότι η προσφορά είναι μόνο για το δικό μας κτίριο. Μήπως όντως πρέπει τώρα;
Ο πατέρας σήκωσε τους ώμους:
Πολύ βιαστικά μου φαίνεται. Κανείς δεν μας προειδοποίησε νωρίτερα. Η διαχειριστική εταιρεία σιωπάούτε γράμμα, ούτε τηλέφωνο. Και η «προσφορά» Ακούγεται πολύ ύποπτα.
Μέσα στο διαμέρισμα, η συζήτηση συνεχίστηκε κατά το δείπνο. Ο γιος έβγαλε από το σακίδιο του ένα άλλο χαρτίτο ίδιο, αλλά διπλωμένο στη μέση και χωσμένο στην πόρτα. Η μητέρα το γύρισε στα χέρια της, κοίταξε την ημερομηνία ελέγχου του μετρητή στην αποδεικτική απόδειξη.
Ο έλεγχος μας είναι ακόμα για έναν χρόνο. Γιατί τόσο βιαστικά; ρώτησε. Και γιατί κανείς από τους δικούς μας δεν γνωρίζει αυτή την εταιρεία;
Ο πατέρας σκέφτηκε:
Πρέπει να ρωτήσουμε τους γείτονες ποιοι άλλοι έλαβαν τέτοιες ανακοινώσεις. Και γενικάτι είδους υπηρεσία είναι αυτή, γιατί διανέμονται παντού;
Την επόμενη μέρα, το κτίριο ήταν πιο ζωντανό. Οι φωνές αντήχησαν στις σκάλεςκάπου πιο πάνω κάποιος τσακωνόταν στο τηλέφωνο, στον διάδρομο κοντά στα σκουπίδια συζητούσαν τα τελευταία νέα. Δυο γυναίκες από το τρίτο διαμέρισμα μοιράζονταν τις ανησυχίες τους:
Εμένα μου είπαν ότι αν δεν τα αλλάξουμε, θα μας κόψουν το νερό! είπε η μία με δυσφορία. Και εγώ έχω μικρά παιδιά!
Εκείνη τη στιγμή, στο κτίριο ακούστηκε ένα κουδούνι: δύο άντρες με ίδιες μπουφάνες και πορτοφόλια κάτω από το χέρι περπατούσαν από πόρτα σε πόρτα. Ο ένας κρατούσε ένα τάμπλετ, ο άλλος μια δέσμη χαρτιών.
Καλησπέρα σας, αγαπητοί ένοικοι! Αντικατάσταση υδρομετρητών με επείγουσα εντολή! Όσοι δεν έχουν περάσει τον έλεγχοπρόστιμα από τη διαχειριστική εταιρεία!
Η φωνή του άντρα ήταν δυνατή, σίγουρη, αλλά υπερβολικά γλυκιά. Ο δεύτερος έσπευσε αμέσως στην πόρτα των γειτόνων απέναντι και άρχισε να χτυπάει επιμονικά, σαν να ήθελε να περάσει όσο το δυνατόν περισσότερα διαμερίσματα σε λίγο χρόνο.
Οι Παπαδόπουλοι κοιτάχτηκαν. Ο πατέρας κοίταξε από το ματάκι: άγνωστα πρόσωπα, ούτε στολή, ούτε σήματα. Η μητέρα ψιθύρισε:
Μην ανοίξεις τώρα. Ας πάνε σε άλλους.
Ο γιος πήγε στο παράθυρο και είδε: στην αυλή ένα αυτοκίνητο χωρίς διακριτικά, ο οδηγός κάπνιζε και κοίταζε το κινητό του. Στο καπό αντανακλούσαν οι λάμπες και ο βρεγμένος άσφαλτος μετά από την πρόσφατη βροχή.
Μετά από λίγα λεπτά, οι άντρες συνέχισαν στον επόμενο όροφο, αφήνοντας πίσω τους ίχνη από βρεγμένα παπούτσια. Στάζαν νερό πάνω στο χαλί μπροστά στην πόρτα της θείας Μαρίας.
Το βράδυ, όλο το κτίριο βουΐζε σαν μελίσσι. Κάποιοι είχαν ήδη κλείσει «ραντεβού για αντικατάσταση», άλλοι τηλεφωνούσαν στη διαχειριστική εταιρεία και έπαιρν
