Όλα αλλάζουν μέσα σε μια στιγμή. Σήμερα έχουμε οικογενειακή συγκέντρωση ο άντρας μου, η κόρη μου κι εγώ γιορτάζουμε τα γενέθλια του πατέρα του. Περνάμε όμορφα, οι τρεις μας με λίγους φίλους. Ο πεθερός μου είναι γεμάτος κέφι, αστειεύεται, θυμάται αστείες ιστορίες από την παιδική του ηλικία κι από τα νιάτα του. Μετά το φαγητό, αποφασίζω με την κόρη μου, την Ελισάβετ, να τον συνοδεύσουμε στο σπίτι του. Ο άντρας μου, ο Γιώργος, δεν μπορεί να περπατήσει μεγάλες αποστάσεις γιατί πονάει το πόδι του και, επιπλέον, έχει πιει αρκετό ούζο. Ήμουν σίγουρη ότι μόλις επιστρέψουμε θα τον βρούμε να κοιμάται. Και έτσι έγινε: είχε αποκοιμηθεί στο τραπέζι, μπροστά από το ανοιχτό λάπτοπ του. Η Ελισάβετ πήγε αμέσως στο δωμάτιό της κι εγώ σκέφτηκα να φτιάξω έναν ελληνικό καφέ.
Όπως περνούσα προς την κουζίνα, το βλέμμα μου έπεσε στην οθόνη του λάπτοπ. Ο Γιώργος είχε αφήσει ανοιχτό το προφίλ του σε ένα κοινωνικό δίκτυο. Είχε σκοπό να διαγράψει κάποιο μήνυμα, αλλά προφανώς δεν τα κατάφερε. Πλησίασα από περιέργεια να δω περί τίνος πρόκειται. Μόλις διάβασα το «Σ αγαπώ», σκοτείνιασαν τα μάτια μου. Το είχε στείλει σε μια παλιά του φίλη. Πήγα κι έπεσα στον καναπέ, τα πόδια μου δεν με κρατούσαν.
Τα λόγια του πατέρα μου ήχησαν κατευθείαν στ αυτιά μου. Ήταν πάντα αρνητικός προς τον γάμο μας, πίστευε πως θα υποφέρω στο πλάι αυτού του ανθρώπου. Είκοσι οχτώ χρόνια προσπαθούσα να του αποδείξω το αντίθετο. Μαζί με τον Γιώργο περάσαμε πολλά. Τον φρόντισα μετά την αρρώστια του, τον στήριξα όταν η διεύθυνση του ζήτησε να βγει στη σύνταξη. Δεν μπορούσε να συνεχίσει να δουλεύει, και η αναρρωτική του άδεια είχε τραβήξει πολύ. Ο Γιώργος ζούσε για τη δουλειά του, γι’ αυτό του κόστισε πολύ. Καταφέραμε να το ξεπεράσουμε· βρήκε άλλη δουλειά. Πόσες φορές μού είχε πει πόσο μ ευχαριστεί για τη στήριξη, την αγάπη, τη φροντίδα μου. Και όλα ήταν ψέματα, όπως φάνηκε. Μαζεύω το κουράγιο μου και σηκώνομαι. Δεν ξέρω τι να κάνω, κι έτσι πηγαίνω στην κόρη μου. Διάβαζε ένα βιβλίο, αλλά μόλις με βλέπει με ρωτά τι συμβαίνει. Δεν κατάλαβα καν ότι τρέχαν δάκρυα στα μάγουλά μου. Της διηγήθηκα τι συνέβη. Βγήκε αμέσως από το δωμάτιο και πήγε στον πατέρα της. Ένιωθα να με λούζει κρύος ιδρώτας. Η Ελισάβετ έσβησε τα μηνύματα, αλλά πρώτα φωτογράφισε όλη την αλληλογραφία. Πίστεψέ με, ήταν βασανιστικό να διαβάζω τα ερωτικά τους λόγια. Η σχέση τους δεν μετρούσε ούτε μήνα. Μάλλον όλα ξεκίνησαν με την καινούρια του δουλειά. Στο μυαλό μου επικρατούσε χάος.
Την ίδια στιγμή, η Ελισάβετ έχει ήδη στείλει μήνυμα στην άλλη γυναίκα. Κάτι σαν: «Αν τον αγαπάς, πάρ’ τον, παρακαλώ». Το φωτογράφισε κι αυτό. Η γυναίκα εξαφανίστηκε από το κοινωνικό δίκτυο μόλις έλαβε το μήνυμα. Η κόρη μου έστειλε στον Γιώργο τα στιγμιότυπα οθόνης, συνοδεύοντας τα με την παράκληση να φερθεί σαν άντρας και να φύγει. Μετά ήρθε και με κράτησε αγκαλιά, μου έλεγε πως είμαι δυνατή, θα το ξεπεράσω και θα είναι πάντα δίπλα μου. Μένει μόνο να περιμένουμε να ξυπνήσει ο Γιώργος. Δεν ξέρω πώς θα αντιδράσει. Μαζί με την Ελισάβετ με ξαφνιάζει ο ήχος από το κινητό του. Φυσικά ήταν εκείνη η γυναίκα. Προς μεγάλη μου έκπληξη, απαντά. Μάλλον νόμιζε ότι λείπουμε ακόμη από το σπίτι. Η κουβέντα τους κράτησε λιγότερο από ένα λεπτό. Τον ακούω να σηκώνεται, να έρχεται προς το δωμάτιό μας, να ντύνεται. Καθώς περνά δίπλα μας, σταματά για λίγο. Δεν θέλω να τον κοιτάξω, γι αυτό στρέφω το βλέμμα προς το παράθυρο. Η Ελισάβετ του κουνάει το χέρι χαμογελαστή. Τον ξαναβλέπω μόνο όταν περνά να πάρει μερικά πράγματά του. Δεν μπορώ να πιστέψω ακόμη πως μια οικογένεια μπορεί να διαλυθεί τόσο εύκολα, μέσα σε μια στιγμή. Πώς μπορείς ξανά να εμπιστευτείς άντρα μετά από όλα αυτά; Είκοσι οκτώ χρόνια μαζί. Όμορφες στιγμές και λόγια. Και στο τέλος διαζύγιο.
Press «Like» and get the best posts on Facebook ↓
