Άδειο το ντουλάπι, βουνά από αφημένα ρούχα και μια ξινή σούπα στο ψυγείο αυτό δεν ήταν η γυναίκα που παντρεύτηκα, αλλά σ αυτήν την πραγματικότητα βρέθηκα με τον καιρό.
Η ανακατωσούρα στο σπίτι, σωροί από ασιδέρωτα ρούχα και μια μυρωδιά παρατημένης σούπας αποφάσισα να κάνω μια ήπια παρατήρηση στην Σοφία, τη γυναίκα μου, όμως στο τέλος βρέθηκα εγώ να μετράω λάθη και κατηγορίες.
Ερωτεύτηκα την Σοφία αμέσως μόλις την είδα. Μια τέτοια ομορφιά δεν περνούσε απαρατήρητη. Για πολύ καιρό πίστευα πως ήμουν τυχερός: έξυπνη, εμφανίσιμη, περιποιητική. Δεν άργησα να της κάνω πρόταση γάμου.
Μετακομίσαμε μαζί στην Αθήνα και η Σοφία από την αρχή ξεκαθάρισε πως δεν είναι φαν του νοικοκυριού κι ήθελε να έχει δουλειά, αρκεί να μοιράζαμε τις ευθύνες. Εγώ δεν είμαι περήφανος, δέχτηκα το συμβιβασμό. Μου φαινόταν σοφή και δίκαιη επιλογή, αλλά αργότερα απογοητεύτηκα.
Καθορίσαμε ποιος κάνει τι στο σπίτι. Η Σοφία διαβεβαίωσε πως θα μπορούσε εύκολα να συνδυάσει τα καθήκοντά της με την καριέρα που ονειρευόταν. Δεν είχα λόγο να διαφωνήσω.
Έξι μήνες μετά το γάμο μας, κατάλαβα πως κάτι δεν πήγαινε καλά. Η ζωή άλλαξε τους κανόνες μας. Η Σοφία ποτέ δεν έγινε πετυχημένη. Δούλευε περιστασιακά σε μια εταιρεία που κανείς δεν ήξερε, με ασταθές ωράριο και μισθούς. Και τα ευρώ που έβγαζε τα ξόδευε μόνο για τις δικές της επιθυμίες. Εγώ δούλευα από το πρωί ως το βράδυ, αλλά η αγαπημένη μου δεν ξέχναγε τον καταμερισμό των υποχρεώσεων θυμόταν με ακρίβεια τι έπρεπε να κάνω εγώ, αλλά συχνά αγνοούσε το δικό της μέρος.
Στην αρχή η Σοφία ήταν σχολαστική, αλλά η όρεξή της έσβησε. Δεν τη ζόρισα μέχρι που η αδιαφορία της έγινε εμφανής. Η ακαταστασία ήταν παντού, προκαλώντας εκνευρισμό.
Τα ρούχα στοιβάζονταν στις καρέκλες, ο ντουλάπας ήταν γεμάτος με ασιδέρωτα, όμως κατάφερνε να μου ρίχνει το φταίξιμο. „Εσύ δουλεύεις και φέρνεις χρήματα, είναι τόσο δύσκολο να βοηθήσεις λίγο;” Με πείραξε η στάση της. Να πονάω και στη δουλειά και στο σπίτι; Είχαμε μοιράσει ισότιμα τις ευθύνες από την αρχή.
Χθες βρήκα στο ψυγείο μια ξινισμένη φασολάδα, η μυρωδιά της θα έδιωχνε κάθε ζωύφιο από το σπίτι. Ήλπιζα πως όταν γεννούσαμε το παιδί, η Σοφία θα αναλάμβανε περισσότερα, στο διάλειμμα της μαγειρέματος με την μητρότητα θα είχε χρόνο για το σπίτι. Αλλά έγινε χειρότερα. Ίσως να ήταν ευκολότερα εάν δεν είχα παντρευτεί. Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, τώρα πιάσαμε τις συνεχείς φασαρίες. Πρέπει να μπω στη θέση της, να κατανοήσω, να συχωρήσω. Μα ποιος κατανοεί εμένα; Δεν περνάω τις μέρες σε spa, δουλεύω αδιάκοπα στο γραφείο και σπίτι, και πρέπει να προσέχω τα πάντα. Και ό,τι πραγματικά θέλω είναι λίγο ξεκούραση.
Δεν καταλαβαίνω τι κάνει η Σοφία όλη μέρα σε άδεια μητρότητας που δεν μπορεί να μαγειρέψει ή να βαλει τα πράγματα στη θέση τους. Είναι τόσο δύσκολο; Το μωρό μας είναι μόλις 7 μηνών και κοιμάται το περισσότερο της μέρας. Κάποιο καθάρισμα θα μπορούσε να γίνει. Τι θα γίνει άραγε με δεύτερο παιδί; Παραμένω υπέρ της ισότητας και της αλληλοϋποστήριξης. Είμαι έτοιμος να δεχτώ και να στηρίξω, αλλά χρειάζομαι το ίδιο κι από εκείνη. Δεν ξέρω γιατί η Σοφία δεν μπορεί να το καταλάβει αυτό.
Δεν θέλω να διαλύσω την οικογένειά μας γιατί αγαπάω αρκετά το μωρό μας. Αλλά έτσι όπως έχουν τα πράγματα, δεν ξέρω πόσο θα αντέξω. Η υπομονή μου τελειώνει.
