**Ημέρα 54 Το ημερολόγιο μου**
Είμαι εξήντα χρονών και ζω στη Λάρισα. Ποτέ δεν φανταζόμουν ότι μετά από όλα όσα έχω ζήσει, μετά από είκοσι χρόνια απόλυτης σιωπής, το παρελθόν θα επέστρεφε με τόσο θράσος και κυνισμό. Και το πιο πικρό; Να είναι ο ίδιος ο γιος μου που το επέφερε.
Στα είκοσι πέντε μου, ήμουν τρελά ερωτευμένη. Ο Νίκος ψηλός, γοητευτικός, με το χιούμορ του μου φαινόταν η επιτομή του ονείρου. Παντρευτήκαμε γρήγορα και, ένα χρόνο μετά, γεννήθηκε ο Κώστας. Τα πρώτα χρόνια ήταν σαν παραμύθι. Ζούσαμε σε ένα μικρό διαμέρισμα, ονειρευόμασταν μαζί, κάναμε σχέδια. Εγώ δούλευα ως δασκάλα, εκείνος ως μηχανικός. Ήταν όλα τέλεια.
Αλλά με το καιρό άλλαξε. Άργουσε, έλεγε ψέματα, απομακρυνόταν. Προσπαθούσα να κλείνω τα μάτια μου, να μην εμπιστεύομαι τις φήμες. Μέχρι που δεν γινόταν πια να το αγνοήσω: με απήτανε. Όλοι το ήξεραν φίλοι, γείτονες, ακόμα και οι δικοί μου. Κράτησα γερά για τον γιο μας. Κράτησα πολύ καιρό, ελπίζοντας να συνέλθει. Αλλά μια νύχτα, ξύπνησα και κατάλαβα: δεν είχε γυρίσει σπίτι. Δεν άντεξα άλλο.
Μάζεψα τα πράγματά μου, πήρα το Κώστα, πέντε χρονών, από το χέρι και πήγα στο σπίτι της μητέρας μου. Ο Νίκος δεν προσπάθησε καν να μας σταματήσει. Ένα μήνα μετά, έφυγε για το εξωτερικό υποτίθεται για δουλειά. Σύντομα βρήκε μια άλλη γυναίκα και μας ξέχασε. Ούτε ένα γράμμα, ούτε μια κλήση. Αδιαφορία. Κι εγώ έμεινα μόνη. Η μητέρα μου πέθανε, μετά ο πατέρας μου. Εγώ και ο Κώστας περάσαμε τα πάντα μαζί σχολείο, αθλήματα, ασθένειες, πτυχία. Δούλευα σαν σκλάβος για να μη του λείψει τίποτα. Δεν έζησα τη δική μου ζωή δεν ήταν η ώρα. Αυτός ήταν ο κόσμος μου.
Όταν ο Κώστας μπήκε στο Πανεπιστήμιο της Αθήνας, τον βοήθησα όσο μπορούσα φαγητά, λεφτά, υποστήριξη. Αλλά ένα σπίτι δεν μπορούσα να του αγοράσω. Ποτέ δεν παραπονέθηκε. Έλεγε πως θα τα βγάλει πέρα μόνος του. Ήμουν περήφανη γι αυτόν.
Πριν ένα μήνα, όμως, ήρθε με μια είδηση: θα παντρευόταν. Η χαρά δεν κράτησε. Ήταν αγχωμένος, απέφευγε το βλέμμα μου. Κι έπειτα τα ξέσπασε:
«Μαμά χρειάζει η βοήθειά σου. Είναι για τον μπαμπά».
Πάγωσα. Μου είπε πως πρόσφατα ξαναβρήκε τον πατέρα του. Τον Νίκο που επέστρεψε στην Ελλάδα και του πρόσφερε τα κλειδιά ενός διαμερίσματος δύο υπνοδωματίων, κληρονομιά από την γιαγιά. Αλλά με έναν όρο: να ξαναπαντρευτώ μαζί του. Και να τον αφήσω να εγκατασταθεί στο δικό μου σπίτι.
Κόλλησα. Κοίταξα τον γιο μου, χωρίς να πιστεύω πως το έλεγε σοβαρά. Συνέχισε:
«Είσαι μόνη Δεν έχεις κανέναν. Γιατί να μην δοκιμάσετε πάλι; Για μένα. Για τη μελλοντική μου οικογένεια. Ο μπαμπάς άλλαξε»
Σηκώθηκα σιωπηλή και πήγα στην κουζίνα. Βραστήρας, τσάι, τρεμουλιαστά χέρια. Όλα θόλωναν μπροστά μου. Είκοσι χρόνια τα σήκωσα όλα μόνη. Είκοσι χρόνια εκείνος δεν ρώτησε ποτέ πώς ήμασταν. Και τώρα επιστρέφει με μια «προσφορά».
Γύρισα στο σαλόνι και ήρεμα είπα:
«Όχι. Δεν θα συμφωνήσω».
Ο Κώστας εξαγριώθηκε. Άρχισε να φωνάζει, να με κατηγορεί. Ότι πάντα σκεφτόμουν μόνο τον εαυτό μου. Ότι εξαιτίας μου δεν είχε πατέρα. Ότι τώρα ξανά καταστρέφω τη ζωή του. Εγώ σώπαινα. Γιατί κάθε του λέξη με έκοβε σα μαχαίρι. Δεν ήξερε πόσες νύχτες κοιμήθηκα από την κούραση. Που πουλήσα το δαχτυλίδι του γάμου μου για να αγοράσω ένα παλτό γι αυτόν. Που έτρωγα ψωμί για να έχει εκείνος κρέας.
Δε νιώθω μόνη. Η ζωή μου ήταν δύσκολη, αλλά τίμια. Έχω δουλειά, βιβλία, ένα περιβόλι, φίλες. Δε χρειάζομαι κάποιον που με πρόδωσε και τώρα γυρίζει, όχι από αγάπη, αλλά για άνεση.
Ο γιος μου έφυγε, χωρίς αντίο. Από τότε, δεν μου τηλεφώνησε. Ξέρω πως πονάει. Το καταλαβαίνω. Θέλει το καλύτερο για τον εαυτό του όπως κι εγώ κάποτε. Αλλά δεν μπορώ να πουλήσω την αξιοπρέπειά μου για τετραγωνικά. Είναι πολύ μεγάλο το τίμημα.
Ίσως μια μέρα να καταλάβει. Ίσως αργήσει. Αλλά εγώ θα περιμένω. Γιατί αγαπάω. Αγάπη χωρίς όρους, χωρίς διαμερίσματα και «αν». Αυτόν τον έφερα στον κόσμο από αγάπη. Και τον μεγάλωσα με αγάπη. Δεν θα αφήσω τώρα η αγάπη να γίνει εμπόρευμα.
Κι ο πρώην σύζυγός μου ας μείνει στο παρελθόν. Εκεί ανήκει.
**Το μάθημα της ημέρας:** Η αξιοπρέπεια δεν έχει τιμή. Κι αν κάποιος δεν μπορεί να την δει, δεν αξίζει τη θυσία σου.Μήνες πέρασαν, και μια μέρα ο Κώστας γύρισε σπίτι με τα μάτια γεμάτα δάκρυα, ζητώντας συγγνώμη.
