Εκείνη γελούσε με τη φτώχεια του, μέχρι που έμαθε ποιος ήταν στ αλήθεια!
Συχνά οι άνθρωποι κρίνουν τους άλλους από τα ρούχα που φορούν, το τηλέφωνο που κρατούν ή το μπακάλικο όπου ψωνίζουν. Κι όμως, μερικές φορές η εμφάνιση είναι μια αόρατη στολή, ένα προσωρινό προσωπείο που φορούν οι εύποροι για να καταλάβουν ποιοι γύρω τους αξίζουν πραγματικά. Αυτή η ιστορία είναι ένα πικρό μάθημα για όσους μετρούν τον άνθρωπο με βάση το πορτοφόλι κι όχι την ψυχή του.
**Σκηνή 1: Συνάντηση στο ξενοδοχείο**
Έξω από την είσοδο ενός πολυτελούς ξενοδοχείου στο Κολωνάκι, η Δανάη, ντυμένη με φόρεμα γνωστού Έλληνα σχεδιαστή, έκλεισε το δρόμο στον Πέτρο. Ο Πέτρος φαινόταν όσο πιο απλός γινόταν: γκρι φούτερ, φθαρμένο τζιν, και μια χάρτινη σακούλα του σούπερ μάρκετ Σκλαβενίτης στο χέρι.
Η Δανάη τον κοίταξε ειρωνικά και χαμογέλασε με εκείνο το παγερό χαμόγελο:
**Ακόμα ψωνίζεις στα φτηνά, Πέτρο; Μερικοί άνθρωποι μάλλον δεν αλλάζουν ποτέ.**
**Σκηνή 2: Περηφάνια και διαμάντια**
Ο Πέτρος την κοίταξε ατάραχα, δίχως ίχνος προσβολής ή θυμού στα μάτια. Αυτό μάλλον την θύμωσε ακόμα περισσότερο. Εκείνη ύψωσε το χέρι της, κάνοντας επίδειξη του καινούργιου της δαχτυλιδιού με το τεράστιο διαμάντι.
**Ο άντρας μου μόλις μου το αγόρασε,** καυχήθηκε. **Είναι πραγματικός στυλοβάτης, όχι σαν εσένα. Εσύ πάντα στη μιζέρια.**
**Σκηνή 3: Το αναπάντεχο γύρισμα**
Τότε, σαν ψίθυρος ανάμεσα σε δύο σύγνεφα, ένα μαύρο πολυτελές αυτοκίνητο σταμάτησε αθόρυβα μπροστά τους. Από μέσα βγήκε βιαστικά ο Νίκος κομψότατος, με μαύρο σακάκι και γραβάτα. Η Δανάη φαντάστηκε πως είναι φίλος του άντρα της και απλώνοντας το χέρι, έτοιμη να συνεχίσει τα ειρωνικά της λόγια, του χαμογέλασε.
**Α, Νίκο, δες ποιον βρήκα εδώ!** ξεφώνισε, ανεβάζοντας θεόρατη αυτοπεποίθηση.
**Σκηνή 4: Στιγμή αποκάλυψης**
Ο Νίκος δεν της έριξε ούτε ματιά. Προχώρησε αμέσως στον Πέτρο, χαμήλωσε το κεφάλι με σεβασμό και είπε φωναχτά:
**Κύριε Παπαδόπουλε, συγγνώμη για την καθυστέρηση! Το ιδιωτικό αεροσκάφος σας περιμένει ήδη. Είμαστε έτοιμοι να αναχωρήσουμε.**
**Σκηνή 5: Το τέλος του ονείρου**
Το χαμόγελο της Δανάης πάγωσε ακαριαία. Το σαγόνι της κρεμάστηκε απ την έκπληξη. Ο Πέτρος, ψύχραιμος ακόμα, έδωσε τη σακούλα με τα ψώνια στον Νίκο.
**Δεν πειράζει, Νίκο. Πάμε,** ψιθύρισε ήρεμα ο Πέτρος.
Χωρίς να γυρίσει να κοιτάξει τη Δανάη, μπήκε στο αυτοκίνητο, κι εκείνη έμεινε άγαλμα το κορμί της βαρύ, σαν πελεκημένο στην πέτρα, ενώ η χλιδή και ο πλούτος παρέσυραν μακριά τον ίδιο άνθρωπο που πριν λίγο αποκαλούσε «χαμένο».
**Κι ύστερα τι;**
Η Δανάη έμεινε να προσπαθεί να καταλάβει τι είχε συμβεί. Μόνο όταν έμαθε πως ο «Κύριος Παπαδόπουλος» ήταν ο ιδιοκτήτης του ίδιου επενδυτικού ομίλου όπου ο «επιτυχημένος» άντρας της δούλευε, κατάλαβε το λάθος της. Την επόμενη εβδομάδα, ο σύζυγος της κλήθηκε στο γραφείο και του ζητήθηκε ευγενικά να αποχωρήσει για λόγους «ασυμβατότητας της οικογενειακής του συμπεριφοράς με τις αξίες της εταιρείας».
**Το δίδαγμα;**
Μη γελοιοποιείς ποτέ αυτόν που φαίνεται «ταπεινός». Ίσως απλώς δεν χρειάζεται να αποδείξει την αξία του με χρυσά κοσμήματα ή ακριβά λόγια.
