Πριν από 26 χρόνια, οι γονείς μου παντρεύτηκαν και η οικογένειά μας έζησε ευτυχισμένη χωρίς οικονομικές δυσκολίες. Τώρα έχω μια σχέση και, μετά από έξι χρόνια μαζί, αποφασίσαμε με τον σύντροφό μου ότι ήρθε η ώρα να παντρευτούμε και να νομιμοποιήσουμε τη σχέση μας. Μόλις το είπα στους γονείς μου, η μητέρα μου, η Ελένη, ήταν ενθουσιασμένη και περίμενε με ανυπομονησία τη στιγμή αυτή, αλλά ο πατέρας μου, ο Γιάννης, δεν συμμεριζόταν την ίδια χαρά. Θεωρούσε πως ήταν νωρίς κι επέμενε να σκεφτούμε πιο σοβαρά την απόφασή μας πριν το κάνουμε.
Με τον χρόνο κατάλαβα τον πραγματικό λόγο για τη διστακτικότητα του πατέρα μου. Η μητέρα μου προσφέρθηκε να μου δώσει το διαμέρισμά της, το οποίο είχε κληρονομήσει από τη γιαγιά μου, γιατί πίστευε πως εμείς, ως νέο ζευγάρι, είχαμε ανάγκη κάποια βοήθεια. Ο πατέρας μου, όμως, διαφώνησε. Φοβόταν πως, αν κάποτε χωρίσουμε, ο σύντροφός μου, ο Δημήτρης, θα έχει δικαίωμα στο μισό διαμέρισμα. Είχαμε κληρονομήσει δύο διαμερίσματα από τους παππούδες μας το ένα προοριζόταν για τον μικρό μου αδερφό, τον Νίκο, και το άλλο για μένα. Όμως αυτό ήταν αποκλειστικά απόφαση της μητέρας μου, ενώ ο πατέρας μου ήθελε να τα κρατήσει όλα εκείνος, πράγμα που οδήγησε σε έντονες διαφωνίες ανάμεσά τους.
Η μητέρα μου πίστευε πως οι γονείς πρέπει να φροντίζουν τα παιδιά τους και επέμενε να μου δώσει το διαμέρισμα. Η στάση του πατέρα μου όμως έβαλε φωτιά στην οικογένεια και απείλησε να ξεσπάσει μεγαλύτερος καυγάς. Σε κάποια στιγμή, η μητέρα μου, θυμωμένη από τη συμπεριφορά του, τον έδιωξε και του απαγόρευσε να επιστρέψει στο σπίτι.
Η επιρροή του γάμου μου στην οικογένειά μου, ειδικά στον πατέρα μου, ήταν απρόσμενη. Τώρα, δύο χρόνια μετά τον γάμο μου, είμαι ευτυχισμένος. Ζούμε με τη γυναίκα μου στο διαμέρισμα που μου έδωσε η μητέρα μου, κάτι για το οποίο θα την ευγνωμονώ για πάντα. Παρά τις οικογενειακές εντάσεις, νιώθω χαρούμενος στη ζωή μου και εκτιμώ βαθιά τη στήριξη της μητέρας μου όλα αυτά τα χρόνια.
