Όταν μια μητέρα γίνεται βάρος; Μια ιστορία προδοσίας, εγωισμού και αδικίας

Πότε μια μητέρα μετατρέπεται σε βάρος; Μια ιστορία προδοσίας, εγωισμού και αδικίας
Λένε ότι όταν τα παιδιά είναι μικρά αγωνίζονται να δείξουν ποιος τη λατρεύει περισσότερο. Αλλά καθώς μεγαλώνουν, καθώς η μητέρα γερνά και γίνεται ευάλωτη, ξαφνικά κανείς δεν θέλει να την αναλάβει.
Ακριβώς αυτό συνέβη στην οικογένεια του Αλεξάνδρου και της Μάρτας. Η μητέρα τους, η Καρμέν, είχε αφιερώσει όλη της τη ζωή σε αυτούς. Δούλεψε αδιάκοπα, άφησε πίσω της τα όνειρά της και θυσίας ό,τι είχε για να τους προσφέρει ένα καλύτερο μέλλον. Δεν ζήτησε ποτέ αντάλλαγμα, δεν παραπονέθηκε. Όταν όμως ήρθε η ώρα που χρειαζόταν βοήθεια, μόνο ένας από αυτούς ήταν πρόθυμος να σταθεί δίπλα της.
Η μέρα που όλα άλλαξαν
Η Καρμέν ήταν ακόμη ενεργή όταν η ζωή της πήρε ξαφνική τροπή. Ένα κρύο φθινοπωρινό πρωί υπέστη εγκεφαλική. Βρίσκεται στο χείλος του θανάτου. Οι γιατροί την σώσανε, όμως ποτέ δεν θα ήταν πια η ίδια. Τα πόδια της δεν την στήριξαν, τα χέρια τρεμόπαιζαν και η ομιλία της ήταν δύσκολη. Δεν μπορούσε να περπατήσει χωρίς βοήθεια, χρειαζόταν κάποιον να τη βοηθάει στο φαγητό, το ντύσιμο, το ξύπνημα από το κρεβάτι.
Η Μάρτα ήταν η πρώτη που αρνήθηκε να φροντίσει τη μητέρα της.
Δεν μπορώ να τη φέρω σπίτι μου είπε αποφασιστικά . Το διαμέρισμά μου είναι μικρό, έχω δύο παιδιά που μου αφιερώνουν όλη την προσοχή, και ο σύζυγός μου δουλεύει μέχρι αργά. Απλά δεν μπορώ.
Ο Αλεξάνδρος δεν σκέφτηκε δεύτερο. Ήξερε ότι δεν μπορούσε να αφήσει τη μητέρα του. Την πήγε στο σπίτι του, πλήρως συνειδητοποιώντας το βάρος που αναλάμβανε.
Η σύζυγός του, η Λάυρα, ήξερε ότι δεν θα ήταν εύκολο. Η φροντίδα ενός ηλικιωμένου δεν είναι μόνο καθήκον, είναι συνεχής θυσία. Ωστόσο δεν αντιτάχθηκε.
Είναι η μητέρα σου· δεν μπορούμε να την αφήσουμε μόνη της είπε χαμηλά.
Η πρόσληψη νοσηλεύτριας δεν ήταν δυνατή· κόστος πολύ υψηλό. Έτσι η Λάυρα έγινε η φροντίστρια της Καρμέν. Την βοηθούσε να σηκωθεί, την ντύνει, την τρέφει. Τα βράδια, όταν η ηλικιωμένη δεν έφτανε στην τουαλέτα έγκαιρα, η Λάυρα αλλάζει τα σεντόνια χωρίς να παραπονιέται. Όταν η Καρμέν κλαίει, ντροπιασμένη από την κατάσταση της, η Λάυρα την παρηγορεί με τρυφερότητα.
Ο Αλεξάνδρος παρακολουθούσε τη σύζυγό του να εξαντλείται μέρα με τη μέρα. Μια μέρα τηλεφώνησε τη Μάρτα.
Μπορείς τουλάχιστον να μας βοηθήσεις οικονομικά; ρώτησε.
Δεν μπορώ απάντησε ψυχρά . Έχω το στεγαστικό δάνειο, λογαριασμούς, τα έξοδα των παιδιών. Πεθαίνω στα τέλη του μήνα.
Έτσι όλη η ευθύνη έμεινε στα χέρια του Αλεξάνδρου και της Λάυρας.
Όταν η αγάπη γίνεται μονοπλεύρη
Περάσαν μήνες. Με τη φροντίδα της Λάυρας, η Καρμέν άρχισε να βελτιώνεται λίγο. Δεν ήταν πια εντελώς ανεξάρτητη, αλλά μπορούσε να κινηθεί με βοήθεια και προσπαθούσε ακόμη και να συμβάλλει σε μικρές δουλειές στο σπίτι.
Μια βραδιά, με τρεμόπαιγμα στη φωνή, κοίταξε τον γιο της και ρώτησε:
Μπορώ να μείνω εδώ για πάντα;
Ο Αλεξάνδρος κοίταξε τη σύζυγό του. Έβλεπε το πόσο είχε θυσιαστεί. Τα κόντρα στα μάτια της έδειχναν εξάντληση, αλλά εκείνη απλώς νεύησε.
Φυσικά, μαμά είπε χαμηλά.
Φαινόταν ότι όλα ήταν ήρεμα. Μέχρι να συμβεί κάτι απρόσμενο.
Ο Αλεξάδρος έφτασε σπίτι νωρίτερα από το συνηθισμένο. Αποκρίνοντας το παλτό, άκουσε τη μητέρα του στο σαλόνι. Μιλούσε στο τηλέφωνο.
Μην ανησυχείς, αγόρι μου έλεγε η Καρμέν με τρυφερότητα . Θα πουλήσω το διαμέρισμά μου και θα σου δώσω τα χρήματα. Θα μπορέσεις να πληρώσεις το στεγαστικό δάνειο και να ζήσεις πιο άνετα.
Ο Αλεξάδρος νιώθισε το αίμα του να παγώνει.
Αλλά δεν τελείωσε εκεί.
Το υπόλοιπο θα το κρατήσω για τη Σοφία συνέχισε η μητέρα . Η εγγονή μου αξίζει ένα καλό ξεκίνημα στη ζωή.
Η Σοφία, η κόρη της Μάρτας.
Ο Αλεξάδρος μπήκε στο σαλόνι. Η φωνή του ήταν ψυχρή σαν πάγος.
Μαμά, τι μόλις είπες;
Η Καρμέν γύρισε προς αυτόν, έκπληκτη, αλλά σύντομα ανέπτυξε ένα ήρεμο χαμόγελο.
Ω, παιδί μου, ήρθες σπίτι· δεν είναι τίποτα σοβαρό
Κανένα σοβαρό; η φωνή του τρεμόπαιζε από θυμό . Μετά από ό,τι έχουμε κάνει για σένα; Μετά από μήνες που η Λάυρα άφησε τη ζωή της για να σε φροντίσει, εσύ θέλεις να δώσεις τα πάντα στη Μάρτα;
Η Καρμέν έσυξε, σαν να ήθελε να εξηγήσει κάτι που ο γιος της δεν καταλάβαινε.
Αλεξάνδρε, είσαι άντρας. Πάντα τα έκαθες μόνος σου. Αλλά η Μάρτα είναι γυναίκα· η ζωή της είναι πιο δύσκολη. Πρέπει να την βοηθήσω.
Ένα ψυχρό, παγωμένο πύρινθος άναψε μέσα στον Αλεξάνδρο.
«Πάντα τα έκαθες μόνος σου». Ήταν η φράση που είχε ακούσει όλη του τη ζωή. Όταν ήθελε να πάει στο πανεπιστήμιο, τα χρηματικά έθεσε ο ίδιος. Όταν αγόρασε σπίτι, δεν πήρε καμία βοήθεια. Όταν ο πατέρας του ζούσε ακόμα και ήθελε να του δώσει αυτοκίνητο, η μητέρα του επέμενε να δαπανηθούν τα χρήματα για το γάμο της Μάρτας.
Τώρα, αφού εκείνος και η Λάυρα είχαν δώσει τα πάντα για αυτήν, η Καρμέν επέλεγε ξανά τη Μάρτα.
Χωρίς λέξη, ο Αλεξάδρος πήγε στο ντουλάπι, πήρε μια βαλίτσα και άρχισε να πακετάρει τα ρούχα της μητέρας του.
Τι κάνεις; φώναξε η Καρμέν, ανήσυχη.
Σε παίρνω στο σπίτι της Μάρτας είπε ψυχρά . Αν είναι η πιο σημαντική για σένα, ας είναι αυτή που θα σε φροντίσει τώρα.
Αλεξάνδρε, όχι! Δεν μπορείς να με πετάξεις έτσι!
Δεν σε πετάω, μαμά απάντησε κοιτάζοντάς τη στα μάτια . Σου δίνω ακριβώς αυτό που ήθελες. Επέλεξες τη Μάρτα· τώρα ζεις με αυτήν την απόφαση.
Όταν η δικαιοσύνη παύει να υπάρχει
Την επόμενη μέρα, η Μάρτα εμφανίστηκε στο σπίτι του αναστατωμένη.
Είσαι τρελός; φώναξε . Πώς τολμήσες να πετάξεις τη μητέρα μας;
Ο Αλεξάδρος την κοίταξε χωρίς συναίσθημα.
Πού ήσουν όταν πράγματι σε χρειαζόταν;
Εγώ απλώς δεν μπορούσα να βοηθήσω εκείνη τη στιγμή δάκρυσε η Μάρτα.
Αλλά τώρα μπορείς να δεχτείς τα χρήματά της, έτσι δεν είναι;
Κάτω πήρε το βλέμμα.
Ποτέ δεν σε άσχολε η μητέρα· μόνο η κληρονομιά της.
Ο Αλεξάδρος έβγαλε τη βαλίτσα, την τοποθέτησε δίπλα στην πόρτα και την άνοιξε πλατιά.
Έκανα το μέρος μου· τώρα είναι η σειρά σου.
Η Καρμέν έμεινε εκεί, με δάκρυα στα μάτια. Ίσως, για πρώτη φορά, συνειδητοποίησε τι είχε κάνει.
Αλλά για τον Αλεξάνδρο ήταν πια πολύ αργά.
Έκανε σωστά ο Αλεξάδρος; Πρέπει τα παιδιά να μοιράζονται εξίσου την ευθύνη για τη φροντίδα των γονέων; Ή η αγάπη είναι απλώς μια συναλλαγή όπου δεν υπάρχει δικαιοσύνη;