Όταν η κόρη μου γέννησε το έβδομο παιδί της, κατάλαβα πως έφτασα στα όρια της υπομονής μου!

Τα τελευταία είκοσι χρόνια ζω με την κόρη μου και τον άντρα της, αλλά πλέον δεν αντέχω άλλο αυτήν την κατάσταση.
Είμαι 65 χρονών, γιαγιά επτά εγγονιών. Φυσικά, πολλοί ίσως να με ζηλεύουν, και και εγώ η ίδια θα το θεωρούσα μεγάλη ευλογία αν δεν χρειαζόταν να τα φροντίζω συνέχεια και αν δεν άκουγα καθημερινά τις φωνές και τα κλάματα τους. Η κόρη μου, η Μαρίνα, μοιάζει να μην καταλαβαίνει πως έχει τόσα πολλά παιδιά…
Όταν γεννήθηκε η έκτη εγγονή μου, κάθισα σοβαρά με τη Μαρίνα να συζητήσουμε. Δεν περίμενα ότι θα έκανα κουβέντα για αντισύλληψη με την 35χρονη κόρη μου. Και όταν τελικά αποφάσισαν να κάνουν και έβδομο παιδί, νόμιζα ότι θα χάσω τα λογικά μου. Στο σπίτι έχουμε μονάχα πέντε δωμάτια, όμως πλέον μένουμε εννιά άνθρωποι μαζί.
Η Μαρίνα είναι τυχερή γιατί εγώ κι ο άντρας μου κοπιάσαμε μια ζωή, για να φτιάξουμε ένα μεγαλύτερο σπίτι και να αγοράσουμε ένα μικρό κτήμα. Τώρα ο γαμπρός μου το καλλιεργεί και αποκαλεί τον εαυτό του αγρότη. Η κόρη μου τον βοηθάει σε όλα, και εγώ περνάω τη μέρα μου με την ποδιά στην κουζίνα, γιατί πρέπει να ετοιμάζω φαγητό για ολόκληρη τάξη σχολείου! Τα παιδιά μεγαλώνουν, απαιτήσεις αυξάνουν· κανένα δεν θέλει να φάει ξαναζεσταμένο φαγητό, όλοι θέλουν το φρέσκο.
Όταν ήρθε το έκτο κορίτσι στην οικογένεια, είχα ελπίδες πως η Μαρίνα θα με καταλάβει και ότι θα βάλω κι εγώ λίγο μυαλό να ξεκουραστώ από τα βρεφικά κλάματα και τις πάνες. Αλλά και πάλι τα πάντα ήρθαν τούμπα.
Όλον αυτόν τον καιρό μιλούσα συχνά με τον αδερφό μου, τον Αντώνη, που μένει μόνος τώρα πια, καθώς η κόρη του έφυγε για το εξωτερικό.
Ένα βράδυ με παρακάλεσε να πάω είχε προβλήματα υγείας. Φυσικά ανησύχησα γι αυτόν, αλλά ταυτόχρονα χάρηκα τόσο που βρήκα ευκαιρία να ξεφύγω κι εγώ από το μαρτύριό μου. Ο Αντώνης τώρα είναι καλύτερα κι εγώ δεν ξέρω αν μπορώ να ξαναγυρίσω σπίτι, πίσω στον θόρυβο και τη φασαρία των παιδιών. Μέσα σε όλο αυτό τον καιρό μαζί του, ξαναθυμήθηκα όσα αγαπούσα: το διάβασμα, τη μουσική, τον κινηματογράφο. Επιτέλους απολαμβάνω τα γηρατειά μου, αντί να περιμένω πότε θα μεγαλώσουν τα εγγόνια. Δεν ξέρω όμως πώς να το πω στην οικογένειά μου…
Τώρα η Μαρίνα με παίρνει τηλέφωνο και μου λέει να γυρίσω, γιατί δεν τα βγάζει πέρα μόνη της. Δεν ξέρω τι να κάνω.