Σήμερα, μόλις είδα ποιον έφερε ο Νίκος αυτή τη φορά, ξέσπασα σε γέλια τόσο δυνατά που τα τρία γατάκια που έτρεξαν για να δουν τι γινόταν, κρύφτηκαν πίσω από τα πόδια μου. Η μαμά γάτα, μόλις αντίκρισε τα μικρά της, ξέφυγε απ τα χέρια του Νίκου και άρχισε να τα γλείφει με λατρεία.
Γράφω στο ημερολόγιό μου γι’ αυτή τη σειρά περίεργων γεγονότων που σημάδεψαν τις τελευταίες μέρες. Ο Νίκος, οδηγός μεταφορικού μικρού φορτηγού στη Θεσσαλονίκη, έχει καθημερινά μια λίστα με παραδόσεις σε διάφορα σημεία της πόλης. Η βάση του φορτηγού βρίσκεται κάπως έξω απ’ τη πόλη, μαζί με άλλα οχήματα κι εκεί οι οδηγοί έχουν μίνι χώρο για καφέ κι ένα σύστημα καταγραφής εισόδου-εξόδου.
Ξεκινώντας τη βάρδια του, ο Νίκος έβαλε μπροστά το παλιό φορτηγάκι όπως πάντα βαρύς, θορυβώδες και με κλασικά σκοντάμματα. Στο διάλειμμα, έκλεισε τον κινητήρα κι ετοιμαζόταν να πάει να φάει με τους υπόλοιπους, όταν άκουσε έναν παράξενο ήχο κάτω απ το καπό. Σαν να σφύριζε ιμάντας ή να χτύπησε κάτι ο ανεμιστήρας, αν και η μηχανή ήταν σβηστή. Με μισή καρδιά, ενώ οι άλλοι ήδη χαλάρωναν στις καρέκλες τους, πήγε να δει τι συμβαίνει.
Άνοιξε το καπό και για μια στιγμή έμεινε άφωνος. Στην άκρη του ανεμιστήρα, δίπλα στη σχάρα, καθόταν ένα μικροσκοπικό μαύρο γατάκι, λουσμένο στα λάδια, και έκλαιγε με γοητεία. Ενιωθε τα πόδια του να τον προδίδουν φαντάστηκε για μια στιγμή τι θα γινόταν αν το γατάκι είχε καταλήξει στις κινούμενες μηχανές. Με ευλάβεια το σήκωσε, έκλεισε το καπό και επέστρεψε στην καμπίνα.
Στο σπίτι, η Ιφιγένεια ξέσπασε:
Άχρηστε! Δεν ελέγχεις το αμάξι πριν φύγεις; Κι αν το είχες πατήσει; Άμα ξαναγίνει, μη ξανάρθεις σπίτι! Κατάλαβες;
Ο Νίκος δικαιολογήθηκε με τα χέρια ψηλά κι εκείνο το γατάκι, αισθανόμενο μικρό στα χέρια της Ιφιγένειας, άρχισε να γουργουρίζει ευτυχισμένο. Χαμογέλασα καθώς το πήρε στην μπανιέρα, κι από μέσα της ακούγονταν φωνές, γλυκόλογα, και φιλάκια.
Ο Νίκος αναστέναξε βαθιά. Προσπάθησε να θυμηθεί πότε είχε ακούσει τελευταία τέτοια τρυφερότητα για τον εαυτό του, αλλά η μνήμη τον πρόδωσε, και έτσι έφυγε πίσω στη δουλειά.
Την επόμενη μέρα, έχοντας πάρει το μάθημά του, έλεγξε το καπό με προσοχή τίποτα. Έσκυψε και κοίταξε κάτω από το φορτηγό… Κι εκεί, ένα πορτοκαλολευκο γατάκι! Μόλις έσκυψε, το γατάκι έτρεξε προς το μέρος του με ενθουσιασμό. Ήταν έκπληκτος, προσπαθούσε να καταλάβει πώς βρέθηκε εκεί και τι θα κάνει τώρα. Θυμήθηκε την αυστηρή Ιφιγένεια και γύρισε σπίτι.
Αυτή τη φορά, δεν τον μάλωσε. Αντίθετα, τον κοίταξε αξιοσέβαστα και δήλωσε πως σε είκοσι χρόνια γάμου, αυτό ίσως ήταν το πιο λογικό του πράγμα.
Μπράβο σου! είπε γελώντας και πήρε το δεύτερο γατάκι στην μπανιέρα. Ακολούθησε και το χθεσινό.
Η μέρα του Νίκου κύλησε ομαλά. Ένιωθε ευδιάθετος, σίγουρος για τον εαυτό του. Το βράδυ, τρώγαμε όλοι μαζί. Τα δύο γατάκια γεμάτα χαρά επέλεξαν την Ιφιγένεια και σκαρφάλωναν στα γόνατά της γελώντας, ενώ το σπίτι αντηχούσε με το γέλιο της το ίδιο γέλιο που με έκανε να την ερωτευτώ κάποτε.
Την τρίτη μέρα, ο Νίκος με δισταγμό ξαναέλεγξε κάτω απ το φορτηγό.
Παναγία μου! ψιθύρισε.
Ένα τρίτο γατάκι, γκρι με άσπρες πιτσιλιές, τον περίμενε. Το πήρε κι αυτό.
Το βράδυ πήγαμε σε μια καλόγρια-μοναχή που ήξερε από «μάγια και ξεμάγια». Μετά από επίσκεψη και εξέταση, αποφάσισε: δύο ερωτικά μάγια, τρία κακά μάγια και μάτιασμα. Ένας μήνας „δουλειά” και 475 ευρώ έτσι είναι οι τιμές στην Ελλάδα σήμερα.
Το επόμενο πρωί ο Νίκος φοβόταν να πλησιάσει το φορτηγό. Κάπνισε αρκετά για να πάρει κουράγιο κι όταν τελικά κοίταξε κάτω απ το αυτοκίνητο, είδε μια ενήλικη γκρι γάτα, με φανερά θηλάζοντα στήθη η μάνα των τριών γατιών!
Τι; είπε απελπισμένος. Τι έκανα πάλι λάθος;
Άνοιξε την καμπίνα, κι η γάτα μπήκε με τσαχπινιά.
Όταν την έφερε σπίτι, η Ιφιγένεια γέλασε τόσο πολύ και δυνατά που τα τρία γατάκια, τρέχοντας στη φασαρία, ταραγμένα κρύφτηκαν πίσω από τα πόδια της. Η γάτα μόλις είδε τα μικρά της, τα απελευθέρωσε και άρχισε να τα περιποιείται σιγά-σιγά.
Ο Νίκος κοίταζε, με χιούμορ αλλά και έκπληξη:
Τι κάνει εκεί;
Πόσο αφελής είσαι! αποκρίθηκε η Ιφιγένεια. Δεν κατάλαβες; Απλά τακτοποίησε τα παιδιά της και τον εαυτό της.
Η Ιφιγένεια χάιδεψε την γάτα και κούνησε το κεφάλι της.
Ποτέ στη ζωή μου δεν είδα τέτοιο τρόπο. Χρειάζεται ξεχωριστό γατίσιο μυαλό.
Στο τέλος της εβδομάδας, η Ιφιγένεια ανακοίνωσε ότι ο Νίκος θα πάει για ψάρεμα. Η έκπληξη του ήταν τόσο μεγάλη που έμεινε με στόμα ανοιχτό και μάτια μεγαλωμένα.
Πήγαινε, πήγαινε είπε αποφασιστικά. Μάζεψα τις φίλες, δεν περιττεύεις εδώ. Σύμφωνοι;
Ναι ψιθύρισε εκείνος, μπερδεμένος αν έπρεπε να χαρεί ή να στενοχωρηθεί, και τελικά κατάλαβε ότι η γνώμη του δεν είχε σημασία.
Αλλά πριν φύγει, η Ιφιγένεια τον φίλησε.
Ξέρω πάντα, είπε, ότι είσαι υπέροχος.
Στο κατώφλι, κοίταξε γύρω του με νέο βλέμμα.
Θεέ μου, πόσο όμορφα είναι εδώ! ψιθύρισα κι εγώ. Πώς δεν το αντιλήφθηκα πιο πριν;
Τα πουλιά τραγουδούσαν, όχι μόνο στα κλαδιά ακόμα κι εγώ μέσα μου άρχισα να κελαηδώ.
Στο μεταξύ, μαζεύτηκαν οι φίλες της Ιφιγένειας, η καθεμία με ένα μπουκάλι και μεζεδάκια. Όταν απλώθηκαν στο τραπέζι, στη μέση βολεύτηκε η μεγάλη γκρι γάτα-μάνα. Οι γυναίκες άνοιξαν σαμπάνιες κι υψώσαν τα ποτήρια:
Στη σοφή κυρά που τα κατάφερε με τα παιδιά και τη ζωή της!
Μετά κανείς δεν θυμόταν το θέμα του επόμενου «στην υγειά μας». Η γάτα απλώθηκε στο τραπεζομάντηλο και μισόκλεισε τα μάτια της από ευχαρίστηση. Ήξερε πως τώρα ήταν σπίτι της.
Στον καναπέ τα τρία γατάκια κοιμόντουσαν ήσυχα, κουμπωμένα μεταξύ τους.
Ολοκληρώνω το ημερολόγιο με έναν απλό τοστ: Υγεία στις έξυπνες γυναίκες και στους συζύγους τους που έχουν την τύχη να ζουν δίπλα τους.
Και το εύχομαι σε όλους.
