Όταν γυρνούσαμε με τη μαμά μου από την αγορά, εγώ τον είδα πρώτος.
Δεν κάθονταν κάτω από το παγκάκι, όπως συνήθως κάνουν οι κουρασμένοι ή αδέσποτοι σκύλοι, αλλά ακριβώς πάνω στο παγκάκι της στάσης. Κάθιζε σαν άνθρωπος ήρεμος, με αυτοπεποίθηση, προσεκτικός. Στο φως του χιονιού, κοιτούσε το δρόμο, μερικές φορές σήκωνε το κεφάλι του και σαρώνε τους περαστικούς, σαν να έψαχνε κάποιον. Δεν έτρεχε, δεν γάβγιζε, δεν πλησίαζε κανέναν απλά καθόταν και περίμενε. Ήταν παράξενο σχεδόν ανθρώπινο.
Μαμά, κοίτα! τράβηξα το μανίκι της. Ενα κουτάβι!
Ήταν μικρό, κοκαλιάρικο, με μεγάλα αυτιά και λίγο αδέξιο, σαν ένας έφηβος που δεν έχει μάθει να ελέγχει τα μακριά του πόδια. Αλλά κυρίως τα μάτια του με συνεπήραν κουρασμένα, αλλά όχι σβησμένα. Κάτι βαθύ υπήρχε μέσα τους. Κάτι που δεν μπορείς να το πεις με λόγια, αλλά το νιώθεις αμέσως.
Η μαμά το κοιτάξει με μια ματιά και αναστέναξε κουρασμένα:
Μην το αγγίξεις. Θα είναι γεμάτο ψύλλους. Δεν είναι εμβολιασμένο. Ούτε στο λεωφορείο δεν μπορούμε να το πάρουμε. Αν φύγουμε, θα φύγει και εκείνο.
Αλλά ήρθε το λεωφορείο, μετά άλλο ένα και εκείνο ακόμα καθόταν. Άλλαζε πόδι, μερικές φορές κοιτούσε γύρω του, αλλά δεν κουνούνταν. Ήταν σαν να περίμενε. Σαν να διάλεγε κάποιον ανάμεσα στους περαστικούς. Και όταν με κοίταξε σαν να άκουσα: «Εσύ ήρθες για μένα;»
Μαμά, σε παρακαλώ δεν ήξερα ακόμα να «παρακαλώ σαν ενήλικας». Απλά κοιτούσα, με δάκρυα στα μάτια, με τη καρδιά μου σφιγμένη. Θα κρυώσει
Η μαμά δάγκωσε το χείλος της. Κοίταξε ψηλά στον γκρι ουρανό. Μετά πάλι το κουτάβι. Και σιγά-σιγά έβγαλε μια ανάσα:
Αν μέχρι το βράδυ δεν το πάρει κανείς, το παίρνουμε σπίτι. Αλλά να ξέρεις, είναι δική σου ευθύνη. Αν ο μπαμπάς θυμώσει, εσύ θα του το εξηγήσεις.
Κούνησα το κεφάλι μου σαν να εξαρτιόταν από αυτό κάποια ζωή. Γύρισα πίσω στην στάση, έβγαλα το κασκόλ μου και το τύλιξα σαν πάπλωμα. Δεν αντιστάθηκε. Απλά αναστέναξε, σαν παιδί και έκρυψε τη μου
