Ξέρεις τι σκεφτόμουν τελευταία; Από τότε που βγήκα στη σύνταξη, έμενα μόνος μου σε ένα μεγάλο διαμέρισμα με δύο υπνοδωμάτια εδώ στην Καλλιθέα. Στην πολυκατοικία μας, όλοι οι συνταξιούχοι είχαν πια τα σπίτια γεμάτα άδειους χώρους και αναμνήσεις, πολύ μεγαλύτερα απ ό,τι χρειαζόμασταν. Όταν τα παιδιά είναι μικρά και η οικογένεια μένει μαζί, όντως χρειάζεσαι μεγάλο σπίτι. Αλλά μόλις απομακρύνονται όλοι, το σπίτι μένει μεγάλο, άδειο και η σιωπή γίνεται ακόμα πιο βαριά. Δεν είναι ό,τι καλύτερο, ειδικά αν σκεφτείς ότι οι δυνάμεις και τα χρήματα για να κάνουμε αλλαγές στο διαμέρισμα δεν υπάρχουν πια στη σύνταξη.
Οι λογαριασμοί μου έτρωγαν σχεδόν το μισό από τη σύνταξή μου, γύρω στα 400 ευρώ το μήνα, τη στιγμή που σχεδόν οι μισοί χώροι έμεναν κλειστοί και σπάνια τους χρησιμοποιούσα. Η καθαριότητα, πάλι, είχε γίνει βουνό. Να τρίβω παράθυρα, να σκουπίζω δάπεδα, να τρέχω να μαζέψω παντού Ήδη αισθανόμουν εξουθενωμένη μόνο στη σκέψη.
Καταλάβαινα ότι έπρεπε να αλλάξω σπίτι, αλλά το ανέβαλα διαρκώς. Είχα δεθεί με το διαμέρισμά μου, τη γειτονιά, τους γείτονες, τις παρέες μας εδώ στα πέριξ. Όλη μου η ζωή ήταν εκεί. Όμως ήρθε η στιγμή κάπου όταν κατάλαβα ότι πια δε γινόταν οικονομικά και σωματικά να κρατήσω ένα μεγάλο σπίτι μόνη μου.
Χωρίς τη βοήθεια της οικογένειάς μου δε θα τα κατάφερνα. Η κόρη μου, η Ελευθερία, κι ο γαμπρός μου, ο Κώστας, με στήριξαν πραγματικά: μου βρήκαν ένα καινούριο διαμερισματάκι, μου το έφτιαξαν όπως μου άρεσε. Μικρότερο βέβαια, αλλά ποτέ δεν το μετάνιωσα.
Για έναν συνταξιούχο που μένει μόνος, ένα μονόχωρο είναι ιδανικό. Οι λογαριασμοί, κάπου 200 ευρώ τώρα, έγιναν πολύ πιο διαχειρίσιμοι. Ένα καλό καθάρισμα μία φορά την εβδομάδα αρκεί και ούτε που κουράζομαι μου μένει και χρόνος για να απολαμβάνω τον καφέ μου στη μικρή βεράντα.
Ούτε που νιώθω στριμωγμένη στο νέο μου σπίτι. Όλα τα απαραίτητα, το τραπεζάκι μου, ο καναπές, οι ηλεκτρικές συσκευές, όλα χωράνε μια χαρά, και χώρο για δύο γλάστρες στο παράθυρο βρήκα. Οι προηγούμενοι ιδιοκτήτες είχαν αφήσει μια μεγάλη γωνιακή ντουλάπα που μου έλυσε τα χέρια. Πολλά παλιά έπιπλα και άχρηστα σκεύη που μάζευα μια ζωή και δεν τα χρησιμοποιούσα, απλά τα χάρισα ή τα πέταξα χώρο που δεν είχα ανάγκη πλέον.
Ξέρω, κάποιοι πιστεύουν πως σε ένα διαμέρισμα με ένα δωμάτιο δεν χωράς, ότι δεν βολεύει για επισκέψεις. Έχουν δίκιο μέχρι ενός σημείου αν έρθουν φιλοξενούμενοι, δεν έχω δεύτερο κρεβάτι. Αλλά, να σου πω την αλήθεια, δεν με ενοχλεί. Το πρόγραμμα μου είναι σταθερό, έχω συνηθίσει την ηρεμία μου και δεν θέλω να έχω άλλους μέσα, ειδικά το βράδυ. Ούτε καν στην κόρη μου δεν θα μπορούσα να πω „έλα να μείνεις”, απλά δεν με βολεύει.
Η Ελευθερία και η οικογένειά της μένουν δίπλα, σαν περνάνε για επίσκεψη, κάθονται λίγες ώρες και φεύγουν όλα μια χαρά. Οι φίλες μου το ίδιο, έρχονται για καφέ, αλλά το βράδυ πάντα στο σπίτι τους. Και να ήθελαν να μείνουν, δεν θα τους το πρότεινα τι να κάνουμε, είναι θέμα συνήθειας και χαρακτήρα.
Ο καθένας έχει τη δική του άποψη για το πού και πώς να περάσει τα τελευταία του χρόνια. Κάποιοι θέλουν να μείνουν όσο αντέχουν στο παλιό τους σπίτι, ακόμα κι αν είναι μεγάλο για αυτούς. Εγώ πάλι, στα γεράματα δεν χρειάζομαι τόσο χώρο αν είχα καλύτερη υγεία και δύναμη, μπορεί να μου άρεσε το παλιό διαμέρισμα. Αλλά όπως είναι τα πράγματα, το μικρό μου σπιτάκι είναι ιδανικό.
Αν κάποιος σκέφτεται να μείνει ή να αλλάξει σπίτι στη σύνταξη, πρέπει να κοιτάξει όχι μόνο τα τετραγωνικά, αλλά και τη γειτονιά: να χει κοντά φαρμακείο, μανάβικο, φούρνο, νοσοκομείο. Και φυσικά, αν είναι εύκολο να βλέπει τα παιδιά του και να υπάρχει ένα παρκάκι για να περνά την ώρα του. Όπως ακριβώς το έχω εγώ ευλογημένη να λες.
