Άκου να δεις, Μαρία, η καλύτερή μου φίλη, și εγώ είμαστε αχώριστες από τότε που ήμασταν μικρά κορίτσια. Πήγαμε μαζί στον παιδικό σταθμό, μετά στο δημοτικό και στο γυμνάσιο, και τελικά καταφέραμε να μπούμε και οι δυο στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Εκεί γνώρισα έναν νεαρό, πολύ γοητευτικό και όμορφο. Είχα τρελαθεί για αυτόν, αλλά φαίνεται πως η μοίρα είχε άλλα σχεδιάκια για εμάς. Εκείνος έβαλε το μάτι κατά λάθος στη Μαρία που εκτός από κούκλα, ήταν και πολύ χαρισματική και βέβαια την ερωτεύθηκε.
Μια μέρα, η φίλη μου ήρθε και με ρώτησε αν θα με πείραζε να τον φλερτάρει, γιατί και αυτή είχε αρχίσει να νιώθει κάτι για εκείνον. Εγώ κάπως δίστασα της είπα ότι τάχα μου δεν είχα θέμα, αλλά μέσα μου ήξερα πόσο τον αγαπούσα. Τελικά, με λίγα λόγια, έδωσα τον έρωτα της ζωής μου στη φίλη μου. Η ζωή προχώρησε, και οι δυο μας φτιάξαμε τις δικές μας οικογένειες, κάναμε παιδιά, και με τον καιρό, καλμάρανε τα συναισθήματά μου για εκείνον. Εστίασα κι εγώ στη δική μου οικογένεια.
Μια μέρα ήρθε η Μαρία και μου ζήτησε να τη 'καλύψω’, γιατί είχε κανονίσει μια μυστική συνάντηση. Κάτι δεν μου καθόταν καλά για ποιο λόγο να μην ξέρει ο άντρας της; Μου εξομολογήθηκε με δυσκολία ότι είχε ερωτευθεί άλλον και δεν μπορούσε να ζήσει χωρίς εκείνον. Κι όμως, δεν ήθελε να χωρίσει τον άντρα της. Μου είπε πως ο σύζυγος ήταν πολύ καλός στη δουλειά του, φρόντιζε την οικογένεια, αγαπούσε τα παιδιά τους και ήταν πάντα τρυφερός μαζί της.
Τι να σου πω; Δεν μπορούσα να καταλάβω τι την έκανε να φερθεί έτσι. Ο άντρας της ήταν στοργικός μπαμπάς, πετυχημένος και καλός άνθρωπος. Αν ήταν απόμακρος ή δεν την εκτιμούσε, θα έβρισκα και εγώ ένα νόημα σε όλο αυτό. Αλλά με τόση αγάπη και στήριξη που της προσφέρει, πραγματικά δεν μπορώ να καταλάβω γιατί ρισκάρει να χάσει τα σίγουρα για κάτι αβέβαιο και εντελώς καινούριο, αντί να επενδύσει στα συναισθήματα που ήδη έχει και να τα δυναμώσει.
