Pe vremea când eram φοιτήτρια στην Αθήνα, am întâlnit un νεαρό, o ανθρώπινος απλός, fără πολύ χρήμα și fără δουλειά σταθερή. În același διάστημα, ένας συμφοιτητής από οικογένεια πλούσια έδειξε ενδιαφέρον pentru εμένα. Ερχόμενη από οικογένεια φτωχή, ονειρευόμουν μια ζωή άνετη και ευτυχισμένη. Όταν ο πρώτος φίλος μου, ο Παναγιώτης, μου ζήτησε να παντρευτούμε, αρνήθηκα και διάλεξα την ασφάλεια και τα πλούτη που μου πρόσφερε ο συμφοιτητής μου, ο Νίκος. Παρότι τον αγαπούσα, τα ευρώ ήταν για μένα το πρώτο κριτήριο.
Δυστυχώς, ο σύζυγός μου αποδείχθηκε ότι δεν είχε καθόλου οικογενειακό πνεύμα. Πάντα έψαχνε τη ζωή της ευκολίας και δεν εκτιμούσε τον κόπο και την αξία της δουλειάς. Όταν οι γονείς του του παραχώρησαν την επιχείρησή τους, δεν κατάφερε να τη διατηρήσει, και τελικά η δουλειά έκλεισε. Για χρόνια βασιστήκαμε στα χρήματα της οικογένειάς του, χωρίς να δείχνει καμία πρωτοβουλία να αλλάξει κάτι στη ζωή μας. Όταν αντιμετωπίσαμε οικονομικές δυσκολίες, του πρότεινα να δουλέψει μαζί μου, όμως αρνήθηκε, μην θέλοντας να εργάζεται υπό άλλον.
Πριν λίγο καιρό, βρέθηκα με μια παλιά φίλη που μου είπε πως ο Παναγιώτης, ο πρώτος μου έρωτας, έχει πια γίνει ένας επιτυχημένος επιχειρηματίας. Κατάφερε να ξεφύγει από τη φτώχεια και τώρα χαίρεται έναν πλούσιο και γεμάτο ζωή. Ακούγοντας αυτά, ένιωσα συναισθήματα ανάμεικτα. Κατάλαβα πως ακόμα τον αγαπούσα και χάρηκα πραγματικά για την επιτυχία του. Η φίλη μου είπε ότι ήταν ακόμη ελεύθερος και αναρωτήθηκα αν υπήρχε μια πιθανότητα για εμάς, τώρα.
Τα χρόνια πέρασαν και τώρα, όταν θυμάμαι, μετανιώνω που προτίμησα τα λεφτά και την ασφάλεια αντί για την αγάπη και το πάθος. Έπρεπε να είχα εκτιμήσει τη σχέση μου με τον Παναγιώτη και να είχα διαλέξει έναν δρόμο που οδηγούσε από την καρδιά και όχι από την επιθυμία για υλικά αγαθά. Τώρα ζω τις συνέπειες της επιλογής μου, με τη συνειδητοποίηση πως ίσως έχασα την ευκαιρία να ζήσω πραγματικά ολοκληρωμένη ζωή πλάι σε εκείνον που αγάπησα αληθινά.
