Σήμερα ένιωσα την ανάγκη να γράψω, γιατί όλα αυτά τα χρόνια μου ακούγονται σαν ένα ταξίδι που πέρασε γρήγορα αλλά με βαθιές στιγμές, ιδιαίτερα για εμένα και την κόρη μου, που άλλαξε τη ζωή μου όταν ήμουν μόλις δεκαπέντε ετών, στη δευτέρα λυκείου, εδώ στην Αθήνα. Εκείνη η περίοδος ήταν γεμάτη μυστικά και ανασφάλεια. Για πάνω από πέντε χρόνια κράτησα κρυφή την ταυτότητα του πατέρα της – δεν ήθελα να μιλήσω σε κανέναν γι αυτό, ούτε στη μητέρα μου. Εκείνη άργησε να καταλάβει τη εγκυμοσύνη μου, αφού πάντα ήμουν λίγο πιο γεματούλα. Όταν είδε ξαφνική αύξηση κιλών, με πήγε σε έναν ενδοκρινολόγο στο νοσοκομείο Ευαγγελισμός. Εκεί αποκαλύφθηκε η αλήθεια. Η μητέρα μου ήταν σοκαρισμένη, εξοργισμένη μεγαλώνει μόνη της παιδί κι τώρα αποκτά εγγονή τόσο νωρίς.
Στο σχολείο έγινε τεράστια φασαρία όλοι ήθελαν να μάθουν ποιος είναι ο πατέρας, αλλά εγώ επέμεινα να μην λέω τίποτα. Παρ όλα αυτά, με πείσμα συνέχισα. Το καλοκαίρι γεννήθηκε η κόρη μου, η Ειρήνη. Η μητέρα μου πήρε άδεια από τη δουλειά της στο δημόσιο για να μας βοηθήσει. Εγώ αφοσιώθηκα στα μαθήματά μου και κατάφερα να μπω στο Πάντειο με κρατική υποτροφία. Σπούδαζα και παράλληλα δούλευα part-time σε ένα διαφημιστικό γραφείο, κατορθώνοντας να ζήσω εγώ και η Ειρήνη με έξτρα οικονομική στήριξη, την προέλευση της οποίας δεν αποκάλυψα ποτέ στους γύρω μου.
Η Ειρήνη μεγάλωνε και ήταν πανέξυπνη με ρωτούσε τα πάντα, και η περιέργειά της με εκπλήσσει ακόμη. Όταν έγινε τριών, την έπαιρνα μαζί μου στο γραφείο, σπούδαζα και νοίκιαζα μικρό διαμέρισμα στα Πατήσια με τα λίγα Ευρώ που έβγαζα. Μετά την αποφοίτησή μου, μου πρότειναν μόνιμη θέση στην εταιρεία όπου δούλευα ως φοιτήτρια.
Το καλοκαίρι, λίγο πριν τα έκτα γενέθλια της Ειρήνης, όλοι έμειναν άφωνοι όταν έφερα στο σπίτι έναν άντρα τον πατέρα της, τον Αλέξανδρο. Είχε στηρίξει οικονομικά εμένα και το παιδί μας χρόνια, όμως δεν του επέτρεψε η οικογενειακή του κατάσταση να αποκαλυφθεί, καθώς ετοιμαζόταν να μπει στη Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων.
Ο Αλέξανδρος μου έστελνε πάντα τα χρήματα και βλέπαμε την Ειρήνη κρυφά, στη διάρκεια των σπουδών του. Μόλις τελείωσε τη στρατιωτική σχολή, παντρευτήκαμε τον περίμενα με όλη την υπομονή κι αγάπη που είχα. Μαζί αποκτήσαμε πρόσφατα ένα γιο, κι η Ειρήνη τώρα τελειώνει την τρίτη τάξη του δημοτικού συνεχίζει να είναι το φωτεινό και ξεχωριστό κομμάτι της οικογένειάς μας. Νιώθω βαθιά ευγνωμοσύνη και περηφάνια για όλα όσα καταφέραμε, χαμογελώντας κάθε φορά που την ακούω να γελάει στο σπίτι που γεμίζει πια με ζεστασιά και μεγαλώνει με αγάπη.
