Εδώ είναι όλη η αλήθεια για την αρραβωνιαστικιά σου! είπε ο πατέρας στεγνά, δίνοντας στον γιο του ένα USB.
Ο Δημήτρης κοίταζε συνεχώς το ρολόι του. Είχε κλείσει τραπέζι στο „Λευκό Παλάτι” το πιο ακριβό εστιατόριο της Θεσσαλονίκης. Η Ελένη είχε ήδη αργήσει δέκα λεπτά, και αυτό πάντα του χαλούσε τη διάθεση.
Η ακρίβεια ήταν μία από τις κύριες αρετές που εκτιμούσε στους ανθρώπους.
Αναστέναξε, ξαναγυρίζοντας το μενού, παρόλο που ήξερε ήδη τι θα παραγγείλει.
Η κούραση και η πρόσφατη συζήτηση που είχε με τον πατέρα του μπέρδευαν τις σκέψεις του. Όταν ετοιμαζόταν να τηλεφωνήσει στην Ελένη, η πόρτα του εστιατορίου άνοιξε.
Αγάπη μου! Συγνώμη που άργησα! Η κοπέλα έσπευσε στο τραπέζι σαν μικρός ανεμοστρόβιλος, με ένα ανοιχτό γαλάζιο φόρεμα που έδειχνε το λεπτό της σώμα.
Σκύφτηκε και τον φίλησε απαλά. Μύριζε ανοιξιάτικα λουλούδια και κάτι τόσο γνώριμο που όλη του η ενόχληση εξαφανίστηκε αμέσως.
Ξέρεις πόσο σιχαίνομαι να περιμένω προσπάθησε να φανεί αυστηρός, αλλά τα χείλη του απλώθηκαν σε ένα χαμόγελο. Είναι αδύνατο να θυμώσεις μ αυτό το κορίτσι.
Εγώ όμως η Ελένη του έριξε μια πονηρή ματιά λατρεύω όταν ένας τόσο όμορφος άντρας με περιμένει σε εστιατόριο. Φαντάσου, κόλλησα στο φανάρι. Μετά μία γιαγιά περνούσε τον δρόμο τόσο αργά που παραλίγο να τρελαθώ!
Ο Δημήτρης γέλασε:
Σε ξέρω, μισή ώρα έβαζες μακιγιάζ σίγουρα.
Τι λες! προσποιήθηκε ότι πλήγηκε. Μόνο είκοσι πέντε λεπτά!
Ο νεαρός δεν μπορούσε να πάρει τα μάτια του από πάνω της. Τα καστανά μαλλιά της πέφταν σε απαλά κύματα στους ώμους, τα γαλάζια μάτια της λάμπανε, και τα λακκάκια στα μάγουλα της έκαναν το χαμόγελό της ακόμα πιο γοητευτικό.
Κάθε φορά που την κοιτούσε, δεν μπορούσε να πιστέψει πόσο τυχερός ήταν. Γνώριστικαν πριν από δύο χρόνια, ήταν μαζί ένα χρόνο, και μισό χρόνο ήταν αρραβωνιασμένοι. Και τώρα…
Στη συνάντησή μας; Ο Δημήτρης σήκωσε το ποτήρι με τη σαμπάνια.
Για μας χαμογέλασε η Ελένη. Στα μάτια της πέρασε κάτι που του έκανε την καρδιά να ανατριχιάσει.
Έβαλαν την παραγγελία τους και μιλούσαν χαλαρά για τη μέρα τους. Η κοπέλα, όπως πάντα, μιλούσε με ζωντάνια για τη δουλειά της στο νοσοκομείο, για ένα αστείο περιστατικό με ένα μικρό ασθενή, και για το πώς ο προϊστάμενός της την επαίνεσε, αποκαλώντας την „χρυσή νοσοκόμα”.
Κι εσύ, τι νέα στη δουλειά; Προχωράει το έργο με τον πατέρα; ρώτησε, βάζοντας στην τσέπη της ένα κομμάτι σολομό.
Κανονικά σήκωσε τους ώμους ο Δημήτρης. Πάνε σύμφωνα με το σχέδιο, αλλά οι προθεσμίες, όπως πάντα, είναι σφιχτές.
Η Ελένη κούνησε το κεφάλι της και ξαφνικά, σαν να μην τίποτα, ρώτησε:
Αλήθεια, για προθεσμίες… Πότε θα ορίσουμε τελικά ημερομηνία για το γάμο;
Ο νεαρός πάγωσε. Εκεί ήταν. Πάλι.
Ελένη, το έχουμε πει. Μόλις τελειώσω με τον πατέρα το έργο…
Ναι-ναι-ναι, θυμάμαι έκανε ανυπόμονα ένα χέρι. Αλλά αυτό τραβάει ήδη μισό χρόνο! Δημήτρη, δεν θέλω να περιμένω άλλο. Είμαστε αρραβωνιασμένοι εδώ και ένα χρόνο. Γιατί τραβάς;
Δεν τραβάω. Απλώς δεν είναι η καλύτερη στιγμή τώρα.
Και πότε θα έρθει αυτή η „καλύτερη στιγμή”; Όταν θα είμαι πενήντα; Θέλω να γίνω η γυναίκα σου, καταλαβαίνεις; Όχι η φίλη σου, η αρραβωνιαστικιά σου η γυναίκα σου!
Ελένη, έχω τόση δουλειά τώρα που δεν προλαβαίνω…
Έλα τώρα! Σαν να χρειάζεται να κάνεις κάτι παραπάνω για το γάμο, εκτός από το να έρθεις την ώρα σου!
Δεν είναι αυτό ο Δημήτρης άρχισε να θυμώνει. Θέλω όλα να είναι τέλεια.
Κι εγώ! φώναξε η κοπέλα. Και ξέρεις τι θα ήταν τέλειο; Γάμος σε νησί! Το έχουμε πει. Έχω κοιτάξει και καταλόγους. Μυκονο, Σαντορίνη, Κρήτη διάλεξε όποιο θες! Θα οργανώσουν όλα, εμείς απλώς θα πάμε.
Πάλι αυτός ο γάμος σε νησί! Σου χρειάζεται τόσο η πολυτέλεια και η επίδειξη; Ή απλώς θέλεις όλοι οι γνωστοί σου να πεθάνουν από ζήλεια;
Η Ελένη έσπρωξε απότομα το πιάτο της:
Άρα έτσι είναι; Νομίζεις ότι είμαι μαζί σου για τα λεφτά; Ότι με νοιάζει μόνο ένας πολυτελής γάμος;
Όχι; οι λέξεις βγήκαν πριν προλάβει να τις σταματήσει. Όλες αυτές οι συζητήσεις για το γάμο, για τα ταξίδια, για το ότι θες να δεις… Ποτέ δεν σε ακούω να λες ότι απλώς θέλεις να είσαι μαζί μου!
Είσαι αφόρητος! τα μάτια της κοπέλας γέμισαν δάκρυα. Εγώ απλώς θέλω να γίνω η
