Ψεύτικη Ομορφιά
Καλά, αποκλείεται! Εσείς πραγματικά χωρίσατε; Δεν το πιστεύω! Η Μαρία κοίταξε τον φίλο της με τόσο χαμένη έκφραση, που ο ίδιος ένιωσε να κοκκινίζει ελαφρώς. Τα μάτια της είχαν ανοίξει σαν την Ακρόπολη μετά από δέκα χρόνια ανακαίνισης, τα φρύδια έφταναν σχεδόν ως τη ρίζα των μαλλιών και τα χείλη είχαν μείνει μισάνοιχτα τόσο απίστευτο της φαινόταν αυτό που άκουγε. Μα εσύ για την Εύα θα πήγαινες και μέχρι την Πάτρα με τα πόδια ρε συ! Εσάς σας έφερνα παράδειγμα σε όλες. Σου λέω, ακόμα και εγώ ονειρευόμουν τέτοια σχέση!
Ναι Μαράκι, πολύ ρεαλιστικό είναι ο Πέτρος έριξε μια σκοτεινή ματιά έξω απ το παράθυρο. Έξω καταστροφή: νερά έτρεχαν στα τζάμια της βεράντας σα να έκανε σερβίς όλο το νοικοκυριό. Αρχαιοελληνική τραγωδία, για να καταλάβεις. Ο Πέτρος ένιωθε τόσο άδειος, λες και το μοντέρνο διαμέρισμα του στη Νέα Σμύρνη είχε μόλις μετονομαστεί σε Άδης. Πέντε χρόνια σχέσης, και τώρα το σύμπαν είχε βαφτεί σε αποχρώσεις του φραπέ και του μουντού. Η καρδιά του ήταν μια αθηναϊκή λακούβα εκείνη που πριν ήταν γεμάτη θερμά βλέμματα, αγκαλιές που μύριζαν καλοκαίρια στη Σίφνο και σχέδια για παιδιά με ονόματα αρχαίων φιλοσόφων. Έσφιξε τις γροθιές και είπε με φωνή έτοιμη να ραγίσει πιάτο: Τέλος, το καταλαβαίνεις; Τέλος
Μα γιατί; δεν είχε σκοπό να σταματήσει η Μαρία, σκύβοντας ελαφρώς μπροστά. Η Εύα σε περίμενε μισό χρόνο όσο έλειπες στη Θεσσαλονίκη! Ούτε κουβέντα για άλλους, ούτε δώρα, ούτε καν τάσος καφές από συνάδελφο!
Και πού τα ξέρεις εσύ, που ζεις στην Κέρκυρα; χαμογέλασε πικρά ο Πέτρος. Ή είναι αυτό που λένε το δίκτυο των γυναικών πιάνει παντού;
Να, κοίτα, μπορεί η Πάτρα να είναι μακριά, αλλά απ το ίνσταγκραμ συμπεράσματα βγάζεις και από την Καλαμάτα του απάντησε η Μαρία, με το γνωστό χαμόγελο της ό,τι και να συμβεί, εγώ θα βρω κουτσομπολιό. Πολλές φίλες, τι να τα κάνω τα like, παρακολουθούσαν την Εύα στενά. Έμαθα ότι άρχισε να ασχολείται πολύ σοβαρά με την εμφάνισή της. Δε ξέρω λεπτομέρειες, αλλά πήρε άλλο στυλ, μπήκε γυμναστήριο, άλλαξε ολόκληρη γκαρνταρόμπα και όλα αυτά ΜΟΝΟ όσο έλειπες. Πέτρος, το πάλεψε πολύ το κορίτσι.
Ακριβώς γι αυτό χωρίσαμε! σχεδόν πετάχτηκε ο Πέτρος, έφυγε προς την είσοδο, πήρε το κινητό του απ το μπουφάν λες και κυνηγούσε εισιτήρια για Ολυμπιακό ΠΑΟ. Ήταν νευρικός, κάθε του κίνηση έλεγε αν είναι να γλιτώσω το δράμα, θα τρέξω μέχρι το Σούνιο. Βιάστηκε να επιστρέψει με το κινητό σηκωμένο μπροστά σχεδόν στη μούρη της Μαρίας. Θυμάσαι πώς ήταν η Εύα πριν φύγω;
Προφανώς και θυμάμαι, είπε ειρωνικά η Μαρία, ενώ τα φρύδια της πλησίασαν το ένα το άλλο. Πολύ γλυκό κορίτσι. Μαλλιά ίσια, καστανοξανθά, ως τη μέση, τεράστια γαλανά μάτια και μύτη τέλεια (χωρίς ρινική παρέμβαση, προς Θεού). Μια χαρά σώμα, αν και πάνω όροφος λίγος αλλά εσύ έλεγες ότι σ αρέσει.
Ναι, γιατί μου άρεσε! του βγήκαν φωνητικά τρεμοπατήματα, αλλά το μαζεύει γρήγορα. Αγρίεψε. Ήταν το δικό μου ιδανικό, ρε συ. Δεν ήθελα να αλλάξει τίποτα. Και μόλις έφυγα, τα κολλητάρια της της έβαλαν στο μυαλό ότι θα την παρατήσω αν δε γίνει άλλη. Και ΕΚΕΙΝΗ το πίστεψε! Και άρχισε να αλλάζει, όχι γιατί το ήθελε, αλλά από άγχος μην τη χωρίσω.
Και τι άλλαξε τόσο; ρώτησε η Μαρία, ελαφρώς τραβώντας τα χέρια της από το μπράτσο της πολυθρόνας. Εντάξει, τώρα πέρασε η απορία στο επίπεδο να κρυφτώ κάτω απ το τραπέζι.
Δες μόνη σου! ο Πέτρος της έδωσε το κινητό έτοιμος να το καρφώσει στο πάτωμα. Στη φωτογραφία, η Εύα χμμ, Εύα; Όχι ακριβώς.
Τα όμορφα, γεμάτα ελληνική δόξα μαλλιά της είχαν κοπεί τόσο κοντά που ούτε για ανδρικό φραπέ δεν περίσσευε τρίχα. Πλατινέ ξανθό, σα να πέρασε τρίτη λεύκανση απανωτά σε σαλόνι της Κηφισιάς. Τα χείλη τούρλα, σα να πήγαν για γεμιστά και ήπιαν όλο το λάδι. Το σώμα; Λιγότερα δέκα κιλά και το μόνο που σώθηκε ήταν το πνεύμα της Παρθένου. Αντί για γυμνασμένη, έγινε σαν ινσταγκραμική μούσα χωρίς φίλτρο, με κλειδώσεις να πετάγονται και βλεφαρίδες που ζητάς ΟΣΔΕ να τις δηλώσεις στην εφορία. Το χειρότερο για τον Πέτρο: έκανε και αυξητική στήθους πράγμα που έλεγε ότι ποτέ δεν θα το δεχόταν! Της το είχε πει ξεκάθαρα: Προτιμώ κάτι αληθινό! Τι τα θες τα ψεύτικα;
Κι έτσι, όπως την είδα όταν με περίμενε στο Ελευθέριος Βενιζέλος, πάγωσα. Αλήθεια, πρώτο ένστικτο… να το παίξω τουρίστας και να περάσω δίπλα. Πώς κατάφερε τόσο μέσα σε έξι μήνες; Γιατί δεν σκέφτηκε πως ήμουν ερωτευμένος μ αυτή ακριβώς όπως ήταν;
Το παράπονό του έβγαινε σαν ελληνικό μεσημεριανό δράμα στην τηλεόραση. Έκοβε βόλτες στο δωμάτιο, πότε έβαφε να χτυπήσει γονατο στον τοίχο, πότε το πρόσωπο του έλαμπε από νεύρα, πότε από απελπισία, με μια ανάγκη να σβήσει τα πάντα.
Η Μαρία είχε ακούσει όλα του τα παράπονα στη διάρκεια της θητείας του στη βόρεια Ελλάδα. Ο Πέτρος δεν ήθελε να αφήσει την αγάπη του μόνη αλλά δουλειά, σχολή, πανικός, όλα μαζί. Το μόνο που του χε μείνει ήταν βιντεοκλήσεις στο viber και μηνύματα με καρδούλες και σουβλάκια emoji.
Μήπως, λέω εγώ τώρα, το κανε για σένα; πήγε κοντά του η Μαρία, πιο τρυφερή από κουλουράκι στη λαδόκολλα. Μήπως κάποιος της ψιθύρισε πως θα σ αρέσει αν γίνει πιο girl boss;
Ο Πέτρος γέλασε πικρά.
Για μένα; Έχασε τον εαυτό της, Μαρία. Αυτό αγάπησα, κι αυτό πια δεν υπάρχει. Και μου στούμπωσε και το messenger σήμερα, όχι βίντεο, θα δεις έκπληξη όταν γυρίσεις! Νομίζεις δεν ανησυχούσα; Άρχισε να μου μπαίνουν ιδέες ότι παίζει άλλος. Μέχρι και τον Πολυχρόνη τον γείτονα έβαλα να κόψει κίνηση στη Βάρη.
Σε δυο μέρες ο Πολυχρόνης τον πήρε.
Σου ετοιμάζει μεταμόρφωση, αδελφέ, του είπε εκείνος με τη φωνή γεμάτη σασπένς. Πάντως, άλλος γκόμενος δεν παίζει, σε ρωτάει συνέχεια πότε θα γυρίσεις. Αλλά ετοιμάσου για… γερό σόκ.
Ο Πέτρος χαλάρωσε λίγο, θυμήθηκε τον έρωτα στα μάτια της παλιάς Εύας, αλλά φυσικά, ως σύγχρονος άνδρας, το έπαιξε σκληρός. Όταν ο Πολυχρόνης προσφέρθηκε να του στείλει photo, είπε ΟΧΙ, να κάνω την έκπληξη live. Καλύτερα να έβλεπε τη Σμύρνη να καίγεται, παρά αυτό που συνάντησε.
Την ημέρα της επιστροφής, ο Πέτρος είχε πάθει αγχωτική υστερία. Μέτραγε τις ώρες, έτρεμε στα καθίσματα, ο οδηγός ταξί του έδωσε χαρτομάντιλο και ζεστό λόγο κουράγιο, όλα καλά θα πάνε. Έκανε εικόνες: χαμόγελα, αγκαλιές, βόλτες δίπλα στη θάλασσα, ατάκες παγωτού.
Η πραγματικότητα όμως… Όταν βγήκε στις Αφίξεις, δεν ήξερε αν έβλεπε Εύα ή audition για εξώφυλλο περιοδικού. Έμεινε κοκαλωμένος.
Πέτρο μου! Μου έλειψες! φώναξε η νέα Εύα και άνοιξε τα χέρια, αλλά ο ίδιος έκανε βήμα πίσω. Το χαμόγελό της σκοτείνιασε, τα μάτια γέμισαν αβεβαιότητα. Έμεινε εκεί, με τα χέρια στον αέρα.
Τι έπαθες; Εγώ είμαι! Εκτός κι αν το στυλ μου σε σοκάρει τόσο που έλιωσες… προσπαθούσε να κάνει πλάκα, μα τρεμόπαιζε η φωνή της.
Προσπαθώ να θυμηθώ πού πήγαν τα μαλλιά, το παλιό σου βλέμμα είπε εκείνος με ψυχρότητα, σχεδόν αποστασιοποιημένος. Μήπως αρρώστησες; Μήπως έγινες άλλος άνθρωπος; Πού πήγε εκείνη η φυσικότητα;
Θες να πεις ήμουν χοντρή; γύρισε τα χείλη της σε duckface, αλλά το χιουμοριστικό έγινε κλάμα. Οι φίλες της στο background έσκαγαν στα γέλια οι αλήθειες πάντα πονάνε.
Εντάξει, πες το! Ξέρω ότι ήμουν εκτός αφήγησης, προσπαθούσε να συγκρατήσει τα νεύρα, αλλά η φωνή της φώναζε σώστε με. Τώρα, όμως, να με καμαρώσεις, ε; Στυλ και τα ρέστα! Δεν είναι καλύτερο;
Και γιατί να βγω μαζί σου κάπου; αυστηρός ο Πέτρος, έσφιξε τα χείλη. Είχες φυσική ομορφιά και τώρα είσαι κάτι άλλο, κάτι ξένο! Γιατί δε ρώτησες τουλάχιστον; Τα συζητούσαμε πάντα!
Έλα τώρα, η Εύα είναι για GQ, πετάχτηκε η κολλητή. Για δες πώς την κοιτούν όλοι από τότε που άρχισε τα ανακαινιστικά.
Ο Πέτρος γύρισε απότομα.
Για τον εαυτό της το έκανε, όχι για μένα! το βλέμμα του μαστιγώνει. Μην το φορτώνεις πάνω μου!
Γυρνά ξανά στην Εύα:
Στο είχα πει. Μόνο τη φυσική ομορφιά εκτιμώ. Αυτό που βλέπεις τώρα δεν είναι αυτό που αγάπησα. Η πρότασή μου ήταν έτοιμη, βέρα αγορασμένη! Κι εσύ… Με κούκλα δεν μπορώ να ζω.
Η Εύα άσπρισε. Τα μάτια της πλημμύρισαν, άπλωσε το χέρι σαν να τον παρακαλάει, αλλά εκείνος γύρισε πλάτη και εξαφανίστηκε με βήμα γρήγορο, σαν να βγαινε για λαϊκή αγορά και τον περίμεναν τρεις καρπούζια.
Η Εύα δάκρυσε, προσπάθησε να φωνάξει Πέτρο!, αλλά η φωνή της ήταν σκισμένη. Οι κολλητές τη μάγκωσαν:
Άσ τον! Σε λίγο θα σε παρακαλάει, είπε αυτή με μάτια σοφής Τηλέμαχου. Με το καινούριο σου στυλ θα βρεις και καλύτερο.
Η Εύα όμως δεν άκουγε. Κοίταζε τον Πέτρο να φεύγει και ξεσπούσε. Το μόνο που της είχε μείνει ήταν μια κενή αίσθηση ότι κάπου, μέσα στον πανικό να γίνει super, έχασε αυτό που αγαπούσε στ αλήθεια.
Εγώ ήθελα γάμο είπε ο Πέτρος στη Μαρία, με ένα πνιγμένο λυγμό, κρύβοντας το πρόσωπο στις παλάμες του. Το ονειρευόμουν Να της το ζητήσω, να γελάμε, να αγκαλιαζόμαστε. Και τώρα, απλά… δεν την αναγνώρισα.
Ξαφνικά ξεσπάει:
Μα γιατί, ρε κορίτσια, ποτέ δεν είστε ευχαριστημένες με τον εαυτό σας; Της έλεγα κάθε μέρα πόσο όμορφη είναι. Τους είχα όλους για σένα, το γέλιο σου, τις κακές σου μέρες, ακόμα και όταν ξεχνούσες το κινητό σου μέσα στο ψυγείο Όλα σε ερωτεύτηκα. Κι αυτή τα εκμηδένισε! Ήθελε να γίνει άλλη. Γιατί;
Και το χειρότερο; είπε ο Πέτρος, το βλέμμα γεμάτο θλίψη. Ότι όλο αυτό το ξεκίνησε η φίλη της! Επίτηδες, να μας διαλύσει. Πρέπει να πάρω Όσκαρ για το πώς δεν την πέταξα απ τις σκάλες!
Η Μαρία τον άγγιξε στο μπράτσο, να του περάσει λίγη ζεστασιά και να του θυμίσει πως τα κλασικά greeks δεν τα παρατάνε.
Και λοιπόν; τον ρώτησε. Θα προσπαθήσεις να ξαναμιλήσεις; Μπορεί να ξαναβρείς την παλιά Εύα, αν το θες ακόμα
Της αρέσει το νέο της look. Δεν αλλάζει. χαμογέλασε πικρά. Μου έπαιξε το δράμα σε περίμενα έξι μήνες, μην είσαι αγνώμων. Τι να πω; Τη λατρεύω! Αλλά αυτή που ήξερα εξαφανίστηκε, άφησε πίσω μόνο ένα χολιγουντιανό ρόλο για αντικατάσταση ρόλων.
Η Μαρία έσφιξε το χέρι του. Δεν είπε έλα μωρέ, παιδί είναι θα στρώσει, δε σέρβιρε συμβουλή απ το ράφι. Απλώς τον άφησε να ξεσπάσει, να ηρεμήσει δίπλα σε έναν άνθρωπο που νοιάζεται.
Ξέρεις, ψιθύρισε ο Πέτρος κοιτώντας έξω, φθινόπωρο, κάναμε βόλτα στου Φιλοπάππου. Τα φύλλα έπεφταν, κι εκείνη γελούσε, τραβούσα το φούτερ της. Μου είπε Πέτρο, θέλω να είναι πάντα έτσι. Της υποσχέθηκα, πάντα θα είναι. Το πίστευα κιόλας…
Μα τώρα, τώρα αυτή χαίρεται που της χαμογελούν στα μαγαζιά. Εγώ; Δεν τη γνωρίζω. Πώς χάσαμε τον δρόμο; Πού το χάσαμε; Γιατί δεν μιλήσαμε απ την αρχή;
Τα δάκρυα τελικά έτρεξαν μόνα τους. Ο Πέτρος δεν τα έκρυψε. Η Μαρία τον αγκάλιασε, του πρόσφερε δύναμη απ τις κλασικές, αυθεντικές.
Δεν φταις εσύ, του είπε σιγά. Έκανες τα πάντα, της το έδειχνες, της μιλούσες, ήσουν εκεί. Δεν είναι δικό σου καπέλο ό,τι έγινε. Σε κάποιον άλλον θα βάλω τις φωτιές, όχι σε σένα.
Κι αν έκανα λάθος; ψιθύρισε ο Πέτρος. Αν το μόνο που ήθελε ήταν αναγνώριση; Αν το κανε για μένα κουμπώνει στην ψυχή μου το ερώτημα Ίσως να έπρεπε να τη στηρίξω πιο πολύ. Θέλω να πιστεύω πως μέσα σ αυτό το σήμερα υπάρχει ακόμα η παλιά Εύα, εκείνη που έπινε φραπέ ανάποδα και έκανε ζωγραφιές πάνω στον ατμό απ τα τζάμια.
Η Μαρία τον κοίταξε αποφασιστικά:
Έχεις δικαίωμα στα συναισθήματά σου. Αν όμως θες στ αλήθεια να το προσπαθήσεις, μίλα της. Και άκουσέ την. Πες της όσα πέρασες. Να ειπωθεί η αλήθεια, σαν Ελληνική ταινία με happy end. Ίσως καταλάβετε και οι δύο τι χρειάζεστε.
Ο Πέτρος κούνησε το κεφάλι, σκούπισε τα μάτια, κοίταξε τον ήλιο που έσκασε στη βεράντα του διαμερίσματος:
Ίσως ίσως. Τώρα, λέω να το αφήσω λίγο, να σκεφτώ. Να μαζέψω τις σκέψεις μου. Και, ποιος ξέρει Μπορεί τελικά να βγει κάτι ωραίο ακόμα κι απ ένα καταστροφικό ελληνικό δράμα.
