Αναζητώ γυναίκα χωρίς οικονομικά προβλήματα: Πήγα σε ραντεβού με έναν άντρα που στα 45 του ζει ακόμα με τη μαμά του… Και αυτό μου άλλαξε τη ζωή για πάντα.
Σκέφτομαι συχνά πόσα μπορείς να καταλάβεις για κάποιον μόνο διαβάζοντας μια πρόταση στο προφίλ του σε μια εφαρμογή γνωριμιών. Όχι οι κλισέ φωτογραφίες με αυτοκίνητα που δεν του ανήκουν· όχι οι άπειρες απαιτήσεις λες και ψάχνει υπάλληλο, αλλά εκείνη η μία φράση πεταχτή φαινομενικά, μα τελικά τρομακτικά ειλικρινής.
«Αναζητώ γυναίκα χωρίς οικονομικά προβλήματα».
Αυτά τα λόγια τράβηξαν το βλέμμα μου ένα βαρετό Σαββατόβραδο καθώς περιδιάβαζα στα προφίλ. Η φωτογραφία του Μανώλη, όπως θα τον πω, δεν έλεγε πολλά: κανονικής εμφάνισης, γλυκό βλέμμα, ημιχαμογελαστός, καθαρό πουκάμισο. Ηλικία; 45.
Κανονικά προσπερνώ τέτοιες διατυπώσεις δίχως να το σκεφτώ. Στη «γυναικεία γλώσσα» συνήθως σημαίνουν: «Δεν σκοπεύω να δώσω δεκάρα, καλύτερα να πληρώνεις εσύ και για μένα». Όμως εκείνο το βράδυ με κυρίευσε η περιέργειά μου, ίσως και λίγο η δημοσιογραφική ματιά μου. Τι ήταν, άραγε, αυτό το αίτημα για οικονομική ανεξαρτησία από έναν τόσο συνηθισμένο άντρα;
Η περιέργεια σπάνια οδηγεί κάπου καλό, αλλά αυτή τη φορά μου χάρισε ένα νέο θέμα για γράψιμο. Κανονίσαμε συνάντηση.
Πρώτη εντύπωση: αποστειρωμένος και κάπως αγχωμένος
Ο Μανώλης πρότεινε να βρεθούμε στο Πεδίον του Άρεως. Κλασική επιλογή για όσους φοβούνται μη βρεθούν να πληρώνουν καφέδες στο πρώτο ραντεβού. Δεν διαφώνησα μου αρέσουν οι βόλτες και η μέρα ήταν δροσερή, αλλά ευχάριστη.
Ήρθε ακριβώς στην ώρα του. Τότε το είδα ως θετικό, μα αργότερα κατάλαβα πως δεν ήταν αληθινή συνέπεια, αλλά κάτι σαν σχολική πειθαρχία. Περίμενε στην είσοδο του πάρκου, ίσια, με ένα παντελόνι καλοσιδερωμένο, με τόσο λεπτές τσακίσεις που θύμιζαν μαχαίρι.
Καλησπέρα, είπε, ρίχνοντας γρήγορο βλέμμα στο παλτό και την τσάντα μου, σαν να τσέκαρε για brand names μήπως όντως έχω αυτά τα «οικονομικά προβλήματα»;
Προχωρήσαμε στη λεωφόρο, τα πρώτα δέκα λεπτά πέρασαν με τα τυπικά: καιρός, κίνηση, η κούραση από το κέντρο. Ο Μανώλης μιλούσε με άνεση, λίγο επιτηδευμένα, φανερό πως ήθελε να φαίνεται κύριος, μα στη φωνή του υπήρχε μια διαρκής προσμονή επιβεβαίωσης ή μήπως σαν να ζητούσε συγγνώμη προκαταβολικά;
Συνέντευξη για τη «βολική γυναίκα»
Μόλις τελείωσε το τυπικό, μπήκε στο ψητό απροκάλυπτα, χωρίς προσχήματα, σαν να άνοιγε το βιογραφικό μου.
Με τι ασχολείστε;
Κύρια λογίστρια σε μεγάλη μεταφορική εταιρεία.
Πολύ καλό, σταθερότητα! Το σπίτι δικό σας ή νοίκι με δάνειο;
Παραλίγο να σκοντάψω. Αυτές οι ερωτήσεις βγαίνουν συνήθως μετά από μερικά ποτήρια κρασί, όχι στο πρώτο τέταρτο μιας βόλτας.
Δικό μου, είπα ψέματα, θέλοντας να δω πού το πάει.
Τέλεια, φάνηκε να χαλαρώνει λίγο. Βλέπετε, στις μέρες μας πολλές γυναίκες ψάχνουν άντρα να τους λύσει το οικονομικό: δάνεια, χρέη, δυσκολίες. Μα εγώ πιστεύω πως οι σχέσεις πρέπει να ξεκινούν ίσες.
Στο χαρτί ακούγεται λογικό. Ποιος διαφωνεί με τη συντροφικότητα; Αλλά ο διάβολος κρύβεται στις λεπτομέρειες.
Εσείς; Μένει μόνος του ο Μανώλης; ρώτησα.
Κι εκεί έσκασε η δήλωση που θα έπρεπε να σηματοδοτήσει το τέλος της υπόθεσης, αλλά η πονηρή μου φύση ήθελε να ζήσει όλον τον παραλογισμό.
Όχι, ζω με τη μαμά μου. Είναι βολικό και λογικό. Γιατί να δίνω ενοίκιο, αφού έχουμε μια μεγάλη, τριαρι ιδιόκτητη στο Γαλάτσι; Η μαμά μόνη της δυσκολεύεται χρόνια, πίεση, καταλαβαίνετε.
Σαρανταπέντε χρονών. Με τη μαμά του.
Και πώς μοιράζετε τις δουλειές; ρώτησα επιφυλακτικά.
Α, η μαμά είναι της παλιάς σχολής, χαμογέλασε. Η κουζίνα είναι το βασίλειό της, μαγειρεύει τέλεια. Εγώ βέβαια βοηθάω: κατεβάζω σκουπίδια, ψωνίζω από το σούπερ μάρκετ σύμφωνα με τη λίστα της. Κατά τα άλλα, όλα κυλάνε αρμονικά.
«Σύμφωνα με τη λίστα…» σημείωσα στο μυαλό μου.
Το οικονομικό σχέδιο του μαμακίστικου γιου
Φτάσαμε ως ένα υπαίθριο καφέ. Σταμάτησα. Ο Μανώλης πάγωσε.
Θέλετε καφέ; είπε λες και του πρότεινα χρηματιστηριακή απάτη.
Δέχτηκα ένα καπουτσίνο.
Εδώ θα ναι ακριβούτσικα κοίταξε τις τιμές. Συνήθως πίνω σπίτι έχουμε εξαιρετική μηχανή σήμερα ξέχασα το θερμός. Τέλος πάντων, ας πάρουμε. Να σας πάρω μικρό;
Αγόρασε για μένα έναν μικρό καπουτσίνο. Ο ίδιος τίποτα.
Ήπια ήδη σπίτι, ψιθύρισε.
Αμέσως ξεκίνησε τη «φιλοσοφία» του περί γυναίκας χωρίς προβλήματα. Δεν εννοούσε απλώς εργαζόμενη ή ανεξάρτητη, αλλά μια γυναίκα ενσωματωμένη στο προϋπάρχον καλούπι του.
Δεν καταλαβαίνω γιατί οι γυναίκες νομίζουν πάντα πως οι άντρες πρέπει να πληρώνουν, έλεγε. Η πρώην όλο ήθελε «να νοικιάσουμε μαζί δικό μας σπίτι, να πάμε ταξίδια, να πάρουμε καλύτερο αμάξι». Κι όμως το αυτοκίνητο κινείται, το διαμέρισμα καλό. Εμείς με τη μαμά ζούμε απλά, αλλά πάντα με ένα μαξιλαράκι στην άκρη.
Η μαμά σας θέλει να παντρευτείτε; ρώτησα ευθέως.
Μα φυσικά! Μου λέει, «Μανώλη μου, βρες μια καλή νοικοκυρά, δύσκολο μου είναι πια να σκουπίζω.»
Εκεί το παζλ ολοκληρώθηκε.
Δεν ψάχνει σύντροφο. Εκείνος και η μητέρα του ψάχνουν βοηθό.
Η μαμά μεγαλώνει, είναι κουρασμένη να φροντίζει το 45χρονο «αγόρι» σούπες, πουκάμισα, πατώματα κι έχει φτάσει πια στα όριά της. Θέλει διαδόχo. Ιδανικά χωρίς «οικονομικά προβλήματα», για να μη μπει κανείς στην επιδότηση του οίκου τους.
Κλήση απ’ το κέντρο ελέγχου
Εκεί πάνω άρχισε να κάνει αναλύσεις για την οικονομία του ρεύματος και χτύπησε το τηλέφωνό του.
Ναι, μαμά; Μια φωνή τώρα σχεδόν παιδική. Ναι, είμαι έξω. Ναι, με την κυρία. Όχι δεν κρύωσα. Έχω το κασκόλ. Κεφτεδάκια; Ναι, θα γυρίσω. Σε μία ώρα; Εντάξει. Να πάρω βούτυρο; Το «Λογάκι» αυτό. Το κατάλαβα.
Έκλεισε και με κοίταξε με μια άβολη ενοχή.
Η μαμά ανησυχεί. Μου ζήτησε να είμαι στο σπίτι πριν το βραδινό.
Κοίταξα το ρολόι. Πέντε το απόγευμα.
Μανώλη, του είπα, σταματώντας. Έχετε σκεφτεί ποτέ πως μια «γυναίκα δίχως οικονομικά προβλήματα» ίσως θελήσει τη δική της ζωή; Μακριά από τη μητέρα σας. Να ταξιδεύει, να πηγαίνει σε εστιατόρια;
Έμεινε γνήσια απορημένος.
Και γιατί να μένει μόνη της αφού υπάρχει το σπίτι; Δεν είναι λογικό αυτό. Και τα εστιατόρια… Το σπιτικό φαγητό είναι πιο υγιεινό. Η γυναίκα πρέπει να εκτιμά το σπίτι.
Ποιος κάνει κουμάντο στ αλήθεια
Χαιρέτησα με ευγένεια και πήρα το δρόμο του γυρισμού με περίσκεψη.
Ίσως μοιάζουν απλά μετρημένοι ή υπερβολικά φιλότιμοι γιοι τέτοιοι άντρες. Η αλήθεια όμως είναι βαθύτερη. Ο Μανώλης δεν κάνει κουμάντο στη ζωή του. Ζει σύμφωνα με τους κανόνες της μαμάς και τους βαφτίζει δικούς του.
«Αναζητώ γυναίκα χωρίς οικονομικά προβλήματα» σημαίνει στην πραγματικότητα: «Αναζητώ γυναίκα που δεν θα ανοίξει δουλειά στη μαμά μου».
Γυναίκα με στεγαστικό θα ζητήσει στήριξη. Γυναίκα με παιδιά απαιτεί φροντίδα. Γυναίκα με όνειρα θα τον τραβήξει απ τη βολή. Κι αυτός δε θέλει αλλαγές.
Η παγίδα
Το τραγικό; Αυτούς τους άντρες συχνά προσεγγίζουν δυναμικές, αυτόνομες γυναίκες. Εμείς που τα προλαβαίνουμε όλα μόνες, σκεφτόμαστε: «Κανονικός άνθρωπος, δεν πίνει, δεν ξενυχτά, δεν είναι τεμπέλης».
Μα εδώ το «όλα για την οικογένεια» σημαίνει «όλα για τη μαμά». Δεν θα βρεθείς ποτέ πρώτη τους προτεραιότητα. Θα σε αφήσουν να μπεις στο καθεστώς της μαμάς, αρκεί να μην ταράξεις τις ισορροπίες ή να διεκδικήσεις μερίδιο στα έξοδα.
Θα εργάζεσαι, θα χαλάς τα χρήματά σου και θα ακούς παρατηρήσεις αν δεν σιδερώνεις σωστά τα πουκάμισά του.
Το προφίλ του Μανώλη το έσβησα. Για την ακρίβεια, τον μπλόκαρα για να μη μου ξαναεμφανιστεί.
Σας έχουν τύχει ποτέ τέτοιοι «Μανώληδες»; Πιστεύετε πως αυτού του τύπου οι άντρες μπορούν να κάνουν το βήμα προς μια αληθινή οικογένεια ή απλά ποτέ δεν το επιδιώκουν στ’ αλήθεια; Θα χαρώ να διαβάσω τις εμπειρίες σας.
