Κανείς δεν με έχει πληγώσει περισσότερο από τον πρώην σύζυγό μου.
Ήταν τρεις μήνες από τότε που τον είχα δει τελευταία φορά. Τότε που πήγα την κόρη μου, τη Μυρτώ, με το αυτοκίνητο στο σπίτι του για το Σαββατοκύριακο. Δώδεκα εβδομάδες μόνο, κι όμως δεν τον αναγνώρισα πια.
Για χρόνια του έλεγα να προσέξει τον εαυτό του, να χάσει κανένα κιλό, αλλά δεν με άκουσε ποτέ. Συνέχιζε να τρώει σουβλάκια και να πίνει αναψυκτικά, ξαπλωμένος όλη μέρα, και δεν υπήρχε περίπτωση να τον πείσω ούτε έναν περίπατο να κάνει, πόσο μάλλον να πάει γυμναστήριο. Τώρα όμως, βλέπω ένα στρώμα γυμναστικής στη μέση του σαλονιού του μικρού διαμερίσματος. Έχει καινούργιο κούρεμα, περιποιημένα ρούχα, και ας μην υπάρχει κάποια να τον φροντίζει. Για χρόνια δεν μπορούσα να τον πείσω να μάθει να βάζει πλυντήριο, και ξαφνικά τα κάνει όλα μόνος του, λες κι ήταν πάντα αυτονόητα.
Καθίσαμε να μιλήσουμε…
Άκουσα αρκετά. Μου είπε ξεκάθαρα πως όλα αυτά τα χρόνια γάμου τον είχα υποτιμήσει και γι αυτό ήταν απόμακρος, αλλά τώρα άλλαξε, κι εγώ με τη Μυρτώ δεν χωράμε πλέον στα σχέδιά του. Έχει καινούργια σχέση, που τον κάνει ευτυχισμένο για χάρη της παλεύει να φτιάξει το σώμα του, τον χαρακτήρα του, και τα οικονομικά του. Αυτό ήταν που με πείραξε περισσότερο. Για μένα και το παιδί μας δεν άλλαξε ποτέ, αλλά για μια άλλη γυναίκα κατέβαλε όλη αυτή την προσπάθεια.
Λένε πως στη ζωή παίρνεις όσο δίνεις, όμως εκείνος ποτέ δεν ανταπέδιδε. Τον αγάπησα, τον σεβάστηκα, σπάνια του έλεγα κάτι αρνητικό επειδή εκείνος δεν πίστευε ότι έπρεπε ν αλλάξει κάτι. Δεν πήρα όμως ποτέ τίποτα πίσω απ αυτόν…
Ακόμα και μετά τον χωρισμό, μόνο τον εαυτό του έβαζε πάνω απ όλα. Ούτε μια φορά δεν αναρωτήθηκε για την κόρη μας που έχει μήνες να δει. Θα ήθελα πολύ για μια φορά να βρεθεί στη δική μου θέση, να καταβάλει προσπάθεια και να πάρει τελικά το ίδιο τίποτα που έδωσε εκείνος σ εμένα. Αλλά ποιος ξέρει…
