Το τέλος του φθινοπώρου, νωρίς το πρωί μιας εργάσιμης μέρας η πόλη ακόμα κοιμόταν, αλλά τα λάστιχα στο επαρχιακό δρόμο ήδη τρίζανε. Ο Ρωμανός Χαλίν στεκόταν δίπλα στην ανοιχτή πύλη, κρατώντας από τους ώμους ένα αδύνατο αγόρι. Το πρόσωπο του παιδιού ήταν παιδικό, αλλά το βλέμμα του τόσο ώριμο που ένιωθε μια σφίξει κάτω από τις πλευρές του.
«Πώς σε λένε;», ρώτησε ο Ρωμανός.
«Γιώργο», ψιθύρισε εκείνος. «Δεν ήθελα να ανακατευτώ… Απλά δεν μπορούσα να μείνω σιωπηλός.»
«Αν αυτά που είπες είναι αλήθεια, μου έσωσες τη ζωή», είπε ο Ρωμανός στεγνά. «Έλα μέσα. Να φάμε. Και μετά θα δούμε.»
Οι φύλακες ανταλλάξανε ματιές δεν ήταν έτσι όπως τους είχαν πει. Αλλά ο Ρωμανός δεν ήταν απλά ο κύριος αυτής της περιοχής οι αποφάσεις ανήκαν και σε εκείνον. Η κουζίνα μύριζε φρέσκα τυρόπιτα και δυνατό καφέ. Ο Γιώργος, βλέποντας το πιάτο, κοίταξε για πρώτη φορά εκείνο το πρωί όχι το πάτωμα, αλλά τον ατμό που ανέβαινε από το φαγητό και έφαγε τόσο προσεκτικά, σαν να φοβόταν μην προσβάλει το κουτάλι.
Η Κλειώ κατέβηκε αργά, όπως πάντα, με μια μεταξωτή ρόμπα, το βραχιόλι της να κουδουνίζει στο πορσελάν και ένα χαμόγελο στα γυαλισμένα της χείλη.
«Ήρθες νωρίς σήμερα, Ρωμανέ.» Αγγίξει το χέρι του και κράτησε τα δάχτυλά της εκεί ένα κλάσμα του δευτερολέπτου παραπάνω απ’ ό,τι χρειαζόταν. «Ποιος είναι αυτό το παιδί;»
«Το αγόρι ήταν στην πύλη. Πεινούσε. Του είπα να του δώσουν να φάει», απάντησε αυτός ήρεμα. «Θα τον πάω στο κέντρο της πόλης.»
Η Κλειώ κούνησε ελαφρά το κεφάλι της, αφηρημένη. Κανένας έκπληκτος ή ενοχλημένος δεν διαβάστηκε στα μάτια της. Πολύ ήρεμη. Ο Ρωμανός αντιλήφθηκε μια λεπτή ψεύτικη ισορροπία και, για μια στιγμή, αισθάνθηκε πως δεν ήταν στο σπίτι, αλλά σε ένα πλαίσιο όπου ακόμα και μια σκιά ήξερε εκ των προτέρων πού θα έπεφτε.
Δεν αντιτάχθηκε. Δέκα λεπτά αργότερα ήταν στο γκαράζ κανένας θόρυβος, καμία σκηνή. Ο Παύλος έδειξε το καπάκι του κρυφού νερού, τα ξένα σημάδια από τα κλειδιά, τη μόλις ορατή τομή στον ελαστικό σωλήνα.
«Δεν το έκαναν τέλειο, αλλά ούτε και αποτύχαναν τελείως», μουρμούρισε ο Παύλος. «Κάποιος διάβασε τις οδηγίες.»
Κάμερες; Σύντομα.
Χθες, όπως συμβαίνει συχνά στη ζωή, το σήμα εξαφανίστηκε για μια ώρα. Βλάβη συστήματος.
O Ρωμανός έσφιξε τα δόντια: το σύστημα που είχε εγκαταστήσει χαλάει ακριβώς όταν χρειαζόταν. Ήταν μια σύμπτωση πολύ ακριβής για να ήταν τυχαία.
Το βράδυ, ο Ισαΐας, ένας ιδιωτικός ντετέκτιβ που γνώρισε ο Ρωμανός όταν ερευνούσε τους συνεργάτες του, όχι τις συζύγους, ήταν στο τηλέφωνο. Η φωνή του ήταν βραχνή, και η έκφραση του προσώπου του ξηρή.
«Λοιπόν», είπε ο Ρωμανός αργά, κάθονταν στο αυτοκίνητο στην άκρη του πάρκινγκ με το τηλέφωνο στο χέρι, «η κάμερα στο γκαράζ «ξαφνικά» χάλασε για μια ώρα. Έγινε χειρισμός στα φρένα. Ο τύπος είδε μια γυναίκα. Η γυναίκα μου «κοιμόταν» τότε. Χρειαζόμαστε αριθμούς τηλεφώνων, διαδρομές, ποιος έφτασε, ποιος έφυγε. Και γρήγορα.»
«Τι εννοείς «γρήγορα»;», ρώτησε ο Ισαΐας.
Πριν καταλάβει ότι ξέρω.
«Κατάλαβα. Δεν είναι η πρώτη φορά που το ακούμε αυτό. Εν συντομία, χωρίς ηρωισμούς: τα γεγονότα είναι το όπλο μας.»
O Ρωμανός έκλεισε το τηλέφωνό του και κοίταξε στο σκοτάδι του κήπου για πολλή, πολλή ώρα. Σκηνές από τους τελευταίους μήνες του πέρασαν από το μυαλό του: το αίτημα της Κλειώς να «ενημερώσει» τη διαθήκη «καλά, ποτέ δεν ξέρεις, είσαι πάντα σε κίνηση»; τα νέα της «αθλητικά κλαμπ» όπου πήγαινε χωρίς στολή ή τσάντα; τις ψιθυριστές συζητήσεις από το μπαλκόνι, όταν έλεγε «όχι τώρα» και κάλυπτε το μικρόφωνο με το χέρι της. Μετά το έβαζε στην κούραση του γάμου. Τώρα κάθε λέξη ακουγόταν σαν στόχος.
Ο Γιώργος κοιμόταν στον καναπέ του γραφείου, κουλουριασμένος σαν γάτα. O Ρωμανός τον σκέπασε με μια κουβέρτα και ξύπνησε ξαφνικά σκεπτόμενος ένα προσεκτικό, ασυνήθιστο πράγμα: «Τι θα γινόταν αν δεν ήταν εκείνος…»
«Θείε Ρωμανέ», ρώτησε το αγόρι με βραχνή φωνή, σηκώνοντας τον αγκώνα του, «θα με διώξουν αύριο; Εγώ… δεν είμαι κλέφτης. Απλά… έκανε κρύο στο γκαράζ, εκεί είναι πιο ζεστά.»
«Κανείς δεν θα σε διώξει», είπε ο Ρωμανός σταθερά. «Αύριο πάμε στο κέντρο, θα τακτοποιήσουμε όλα, αλλά για τώρα μείνε εδώ. Έπιασες;»
O Γιώργος κούνησε το κεφάλι του. Και, αποκοιμώμενος, ψιθύρισε στο μαξιλάρι: «Ευ
