Ξέφυγα από το αεροπλάνο, έσπασα την πόρτα του κλιβανιού και φώναξα με πάθος:
«Έντε, Εντσί! Θα σαγαπώ για πάντα! Θα γυρίσω, θα δεις!»
Μετά έσωσα το μισό μου, γύρισα στη θέση μου, κάθισα και άρχισα να κλαίω σκληρά. Δίπλα μου καθόταν ο σύζυγός μου, ο Βασίλης. Κοίταζε αδάμαστα το παράθυρο, σιωπούσε. Μόνο ο Θεός ήξερε τι σκεφτόταν τη στιγμή εκείνη. Ποτέ δεν έλεγε κάτι κακό για μένα· ένας μόνος λογικός λόγος θα του έσπαγε την καρδιά. Στα χέρια του έπαιζε η κόρη μας, η Μαγδαληνή, δύο ετών. Η μικρή δεν καταλάβαινε γιατί η μητέρα της κλαίει, ενώ ο πατέρας δεν τη λύνει.
Το αεροπλάνο πήγε προς τη Σαουδική Αραβία. Στο θρόισμα του αεροσκάφους βρισκόταν όλη η οικογένειά μας αδερφές, θείοι, παππούδες. Όλοι κατευθύνθηκαν στη γη της υπόσχεσης, για πάντα.
Στη Βιέννη, η αγάπη μου ήταν ο Εντσί. Σπουδάζαμε μαζί στο πανεπιστήμιο, και εγώ πίστευα πως θα γινόταν ο σύζυγός μου· η αγάπη μας ζεσταίνετο κάθε μέρα. Ξαφνικά, η μητέρα μου ανακοίνωσε ότι θα μετακομίσουμε στη Σαουδική Αραβία. «Βρήκαμε έναν κατάλληλο γαμπρό από το κύκλο μας», μου είπε. Έχασα το γέλιο, αλλά σύντομα ήρθαν οι νύφες με τον γαμπρό. Όταν είδα τον Βασίλη, έφυγα κρυφά από το σπίτι. Ο γαμπρός δεν μου άρεσε καθόλου· όμως η οικογένεια αποφάσισε χωρίς εμένα: «Θα είναι τέλειος ζευγάρι!»
Η μητέρα προσπάθησε να με πείσει:
«Παιδί μου, πρέπει να φύγουμε. Μετά θα βρεις τον δρόμο σου. Κοίτα τον Βασίλη· είναι ήρεμος, έξυπνος. Τον θέλουν όλοι· θα τον υποσχεθείς και θα το αντέξεις».
Τον είπα στον Εντσί. Αυτό έσφυγε τους ώμους:
«Καλά, δεν μπορείς να αντιστέλεις στην οικογένειά σου. Εγώ επίσης. Αποδεχτείτε».
Αυτός έδειχνε να είναι αδύναμος· «Άφησε με», σκέφτηκα· «Άφησε την αγάπη μου για τον Εντσί να πεθάνει». Έτσι, παντρεύτηκα τον Βασίλη.
Έπρεπε να περάσουμε πολλές δοκιμασίες· τα δάκρυα, οι αποχωρήσεις, τα σπάσιμο πιάτων. Ο Βασίλης πάθαινε, αλλά πάντα με συγχώρεε. Κατανόησε πως η αγάπη μου για τον Εντσί δεν θα σβήσει· έπρεπε να κατακτήσω τη δική του καρδιά.
Όταν γεννήθηκε η Μαγδαληνή, βυθίστηκα στη μητρότητα. Ήταν η προσωρινή μου σωτηρία· ακόμα αγαπούσα τον Εντσί.
Τελικά, η οικογένεια μαζέρωσε όλα τα πράγματα και προετοιμάστηκε για το ταξίδι. Ο Εντσί εμφανίστηκε κρυφά στο αεροδρόμιο, κουνώντας λουλούδια. Έτρεξα στην αίθουσα επιβίβασης· το λουλούδι έπεσε στο χορτάρι. Το αεροπλάνο φύγε, η άμμος διέσπαρτησε από τα λουλούδια.
Ήρθαμε στη Σαουδική Αραβία, στο Ντουμπάι. Καινούργια κατοικία, καινούργια ζωή. Πολλές δυσκολίες στην ευτυχία. Χρόνοι πέρασαν μέχρι που ο Βασίλης και εγώ ήμασταν ήσυχα. Έπρεπε να μάθουμε αραβικά, τα έθιμα, το ζεστό κλίμα, και να βρούμε δουλειά.
Οι παππούδες άρχισαν να φεύγουν έστω και για πάντα. Η Μαγδαληνή γεννήθηκε ξανά, αυτή τη φορά η Αβίγκε και η Καραμέλα. Ο Βασίλης ήταν πάντα δίπλα μου· φύλακας άγγελος, ανέλαβε τις οικιακές δουλειές.
Στις 25 Χρόνια του γάμου, μπροστά στα παιδιά και τα εγγόνια, το παραδέχτηκα: «Σας αγαπώ, μπαμπά». Ο Βασίλης ανταπάντησε: «Δεν πιστεύω ακόμα στην ευτυχία μου».
Η μητέρα μου είχε δίκιο. Η υπομονή κέρδισε.
Κάποια μέρα, η καλύτερή μου φίλη από τη Βιέννη ήρθε στο Σαουδική Αραβία και με ρώτησε: «Και ο Εντσί; δεν τον ξέχασες;» Απάντησα έκπληκτη:
«Εντσί; ποιος είναι;».
