Υποθετική Διάθεση
Πρόταση; Σου έκανε πρόταση; Ειρήνη, τρελάθηκες; Τι το σκέφτεσαι;
Μαρία, είναι δύσκολο
Τι δύσκολο, καλέ; Η Μαρία άφησε το μπουφάν της και έκατσε στο τραπεζάκι. Ουφ! Έτρεχα σαν τρελή! Έχω μισή ώρα μόνο! Μετά πρέπει να πάω τη Ζωή στα χορευτικά και τον Νικόλα στο ποδόσφαιρο.
Μαρία, το παιδί σε λίγο κλείνει τα έξι. Μέχρι πότε θα το φωνάζεις „Νικολάκι”;
Ας χαίρεται που δεν τον λέω αλλιώς! Φαντάσου, χθες ήρθε από το νηπιαγωγείο και δήλωσε ερωτευμένος! Με την Ελένη από την πολυκατοικία δίπλα! Λέει, θα την παντρευτεί. Πώς σου φαίνεται;
Ε, φυσιολογικό για τον γιο σου. Θυμήσου τα νιάτα σου!
Ε, καλά, μην τα συγκρίνεις! Θυμάσαι τι μου έκανε η μαμά όταν είπα πως θέλω να παντρευτώ; Η Μαρία γέλασε. Πόσο ήμουν τότε; Δεκαπέντε;
Δεκατέσσερα! Και παραλίγο να την στείλεις στο νοσοκομείο από το σοκ! „Μανούλα, εγώ το αποφάσισα!”, έλεγες. Κι ας μην σε κοιτούσε καν ο Στέφανος, τίποτα δεν σε ενοχλούσε.
Και στο τέλος έγινε άντρας μου! Και τραβάω κουπί ακόμα για τον έρωτα μου! Η μαμά θα έπρεπε να με τιμωρήσει πιο αυστηρά. Μου έβαλε να πλένω πιάτα για έναν χρόνο τιμωρία κι αυτή! Καλύτερα να μην με άφηνε να βγαίνω!
Εσένα δεν σε μάζευε κανείς, αστεία! Και να ήθελε η μάνα, ήξερε πως δεν θα έκανες χαζομάρες, όλες σου οι δραματικές σκηνές ήταν για τα μάτια του κόσμου. Το μυαλό σου, όμως, πάντα δούλευε!
Ειδικά όταν αφορούσε εσένα! Θυμάσαι τους καβγάδες μας μικρές; Σε σιχαινόμουν! Γιατί; Η καλή και όμορφη Ειρήνη κι η Μαρία… ο χαμός!
Η μαμά ποτέ δεν μίλησε έτσι.
Η γιαγιά, όμως, φρόντιζε να τα υπενθυμίζει όλα! Έλεγε πως θα φέρω ντροπή, θυμάσαι; Και τελικά;
Άστα! Σε αυτό δεν ήμουν κι εγώ το καλύτερο παιδί
Η Ειρήνη απομάκρυνε την κούπα της και αναστέναξε.
Ρηνιώ… Η Μαρία τής έπιασε το χέρι. Τι έχεις;
Μαρία, φοβάμαι…
Βρε Παναγία μου, τι φοβάσαι; Βρήκες επιτέλους έναν σοβαρό άντρα και κάνεις πίσω; Τι δεν πάει καλά;
Νομίζω πως ο Αλέξανδρος δεν θα δεχτεί τον γιο μου, τον Δημήτρη…
Η Μαρία σοβάρεψε.
Τι σε κάνει να το πιστεύεις;
Χθες, μετά τις τριανταφυλλιές και το δαχτυλίδι αυτό, μου ζήτησε να στείλει τον Δημήτρη στη μητέρα μου για λίγες μέρες…
Η Ειρήνη γύρισε προς το παράθυρο, χαϊδεύοντας νευρικά το δαχτυλίδι στο χέρι της. Ήταν πανέμορφο και ακριβό.
Αναμενόμενο για τον Αλέξανδρο, τον σύντροφό της. Επιτυχημένος επιχειρηματίας, αθλητής και λάτρης της μουσικής, που είχε ξαφνικά «σοβαρέψει» κοντά της. Όλα τα έκανε με μεγαλοπρέπεια, δεν ήξερε από φτήνιες όπως του είχε μάθει η μάνα του:
Αγόρι μου, η γυναίκα θα αντέξει τα ζόρια στο πλευρό σου αν σε δει να προσπαθείς. Αλλά αν έχεις και δεν προσφέρεις, το σκέφτεται καλά. Κι αν κρατάς πένες για τον εαυτό σου, ποιος σου λέει ότι δεν θα κρατήσεις και για το παιδί της;
Μαμά, γιατί να σκέφτεται έτσι; Τι φταίει το παιδί;
Θυμάσαι „την Ελενίτσα τη φτωχούλα” στο παραμύθι; Ε, οι γυναίκες σκεφτόμαστε μακριά! Ό,τι και να λέμε, κοιτάμε το αύριο για τα παιδιά μας.
Ο Αλέξανδρος τα λόγια της μάνας του τα είχε ιερά. Αυτή, ισχυρή γυναίκα που είχε μείνει μόνη με το παιδί, έκανε τα πάντα να τα καταφέρει. Ο πατέρας του τους άφησε λίγο μετά τη γέννηση του ίδιου. Εκείνη έμεινε άστεγη σχεδόν, αλλά δεν το έβαλε κάτω.
Η κυρία Κωνσταντίνα η μάνα του Αλέξανδρου είχε γονείς σε ένα χωριό κάπου στην Αιτωλοακαρνανία, αλλά δεν ήθελε να επιστρέψει. Έφυγε για την Αθήνα να σπουδάσει, δούλευε όπου μπορούσε και έμαθε να βασίζεται στον εαυτό της.
Το γάμο της τον έκανε για πρακτικούς λόγους, δεν το είπε ποτέ στον μικρό. Το αγόρι μεγάλωσε πιστεύοντας σε μια άλλη ζωή, πιο ρομαντική.
Αλλά η Κωνσταντίνα, πατώντας στα πόδια της, κατάφερε να βρει δουλειά ως οικιακή βοηθός σε έναν ηλικιωμένο καθηγητή που είχε χάσει τη γυναίκα του και έμοιαζε να τα έχει παρατήσει.
Κύριε Νίκο, ώρα για φαΐ! του έφερνε κάθε μεσημέρι.
Αργότερα, Κωνσταντίνα μου…
Τώρα! Αν δεν τρώτε, δεν θα σας αντέξω!
Αν δεν θέλω, τι θα γίνει;
Ε, κάντε όπως όταν ήσασταν παιδί! Για τη μαμά, για τον μπαμπά, για τη γιαγιά
Έτσι έλεγε η δικιά μου γιαγιά
Ε, και εγώ η καινούργια γιαγιά σας! Δεν γίνεται να ζει ο άνθρωπος με αέρα! Η κυρία Ελένη δεν θα με συγχωρήσει αν σας αφήσω έτσι.
Οι δυο τους γρήγορα ανέπτυξαν δεσμό, και ο Νίκος αγάπησε τον μικρό σαν εγγόνι του. Μια μέρα, της έκανε πρόταση όχι από έρωτα, αλλά για να εξασφαλίσει κι εκείνη και το παιδί.
Κωνσταντίνα, σου προσφέρω χέρι και σπίτι. Δεν μπορώ να σου δώσω καρδιά, ανήκει αλλού, αλλά μπορώ να σας προσφέρω ασφάλεια. Δεν έχω κληρονόμους. Σκέψου το.
Η Κωνσταντίνα είπε το „ναι”, όχι για εκείνη, αλλά για τον γιο της.
Παντρεύτηκαν ήσυχα, και ο Αλέξανδρος απέκτησε πατέρα στην ουσία, όχι απλώς στα χαρτιά.
Ένα χρόνο μετά, πήρε την άδεια του συζύγου, και γράφτηκε στο Πανεπιστήμιο.
Σε λίγα χρόνια, άνοιξε μικρή δική της εταιρεία καθαρισμού και catering. Η επιχείρηση πήγε καλά. Ο γιος μεγάλωνε ήρεμα κι εκείνη ένιωθε πως όλα πια πάνε καλά.
Ο βιολογικός πατέρας του Αλέξανδρου εξαφανίστηκε, κανείς δεν τον ξαναείδε.
Ο μικρός έμαθε την αλήθεια μετά τον θάνατο του Νίκου, όταν είχε πια κλείσει τα δεκαεννιά.
Μαμά, όμως μ αγαπούσε πολύ…
Πολύ, παιδί μου! Δεν υπάρχουν λόγια να στο εξηγήσω. Το αίμα καμιά φορά δεν φέρνει αγάπη. Ο Νίκος σού έδωσε ελπίδα, σιγουριά, και μια νέα αρχή.
Η Κωνσταντίνα ήταν βαθιά ευγνώμων στη ζωή. Ποιος ξέρει τι θα γινόταν αν δεν είχαν χωρίσει νωρίς με τον βιολογικό πατέρα τα πράγματα μπορεί να ήταν πολύ χειρότερα.
Όταν ο Αλέξανδρος μεγάλωσε κι έγινε επιχειρηματίας, η μάνα του μετακόμισε στο εξοχικό της, του άφησε το διαμέρισμα στην Αθήνα, κι άρχισε να ονειρεύεται εγγόνια.
Αλλά όλα πάντα κάτι κολλούσαν το ένα κορίτσι έτσι, το άλλο αλλιώς.
Γιατί όλο παρατάς τις καλές κοπέλες, Αλέξανδρε; απορούσε η Κωνσταντίνα.
Δεν μου κάνουν, μάνα. Πχ, η Άννα δίνει βάση μόνο στην καριέρα. Η Κατερίνα ωραία, καλή, αλλά δεν νιώθω τίποτα…
Όταν μπήκε στην εικόνα η Ειρήνη, και μάλιστα με γιο ήδη στο σχολείο, η Κωνσταντίνα χάρηκε.
Θες να είσαι μαζί της; Θέλει ευθύνη, ξέρεις!
Α, μαμά, για ποιον με πέρασες; Μόνο αν ο μικρός με αποδεχτεί…
Θα τον κερδίσεις κι αυτόν, αν αγαπάς την Ειρήνη πραγματικά!
Ο Αλέξανδρος πήρε στα σοβαρά τις συμβουλές και γρήγορα έκανε το πρώτο βήμα. Γι αυτό βρεθήκαμε σήμερα στο αγαπημένο μας καφέ, και η Ειρήνη προσπαθούσε να πάρει μια απόφαση.
Η αδελφή της, η Μαρία, ήθελε να της κάνει μάθημα…
Τι είπε ο Αλέξανδρος για τον λόγο του;
Τίποτα ξεκάθαρο απλώς μου ζήτησε να μείνει ο Δημήτρης μια εβδομάδα με τη γιαγιά μετά το γάμο…
Η Ειρήνη ακούμπησε το κουταλάκι πάνω στο τραπέζι με δύναμη. Ο σερβιτόρος κοίταξε, αλλά η Μαρία του έγνεψε ότι όλα καλά.
Η Μαρία πήρε το κουτάλι, το έγλειψε θεατρικά και έσκασε ένα χαστούκι στην αδελφή της, όπως όταν ήταν παιδιά.
Αχ! Η Ειρήνη τη γύρισε απορημένη. Γιατί το έκανες αυτό;
Δεν θα σου βγει καρούμπαλο! Είμαι προπόνημένη!
Μα τι κάνεις; Δεν είμαστε πια παιδάκια!
Πότε σταματήσαμε, δηλαδή; Όταν έμαθες πως είσαι έγκυος στον Δημήτρη;
Ίσως και νωρίτερα
Εκεί είναι το θέμα! Τι θα γινόταν αν μας τα έλεγες τότε για τον Νίκο; Όχι στη μαμά, σε μένα…
Δεν ξέρω… Δε λέει να γυρνάμε πίσω.
Ναι, αλλά ποτέ δεν μιλάς ανοιχτά όταν πρέπει, και μετά τα μαζεύεις όλα μέσα σου!
Η Ειρήνη αναστέναξε. Ήξερε ότι η αδελφή της είχε δίκιο. Είχε φέρει στον κόσμο το παιδί κόντρα σε όλα.
Ο βιολογικός πατέρας, ο Νίκος, ήταν συμμαθητής της. Πρώτη της αγάπη, πρώτο της λάθος. Όταν όλα συνέβησαν, κράτησε μυστικό την εγκυμοσύνη από όλους, μέχρι που δεν γινόταν πια να κρύψει τίποτα. Η Μαρία το κατάλαβε και κινητοποίησε φίλους και γονείς. Μέσα στα κλάματα και στους καυγάδες στο τέλος οι γονείς αντέδρασαν αλλιώς από το αναμενόμενο με κατανόηση και στήριξη.
Ο Δημήτρης γεννήθηκε σε μια σφιχτή οικογένεια πίσω από τον ήλιο, μα γεμάτη αγάπη.
Η Ειρήνη με σπουδές και δουλειά μεγάλωνε τον γιο της με σύμμαχο τη Μαρία.
Τώρα, με τον Αλέξανδρο, παραλίγο να χάσει την αυτοπεποίθησή της.
Το μέλλον του παιδιού της, όμως, μπαίνει πάνω από τις δικές της επιθυμίες.
Μπορεί να διακινδυνεύσει για το δικό της θέλω;
Η Μαρία, βλέποντας το μπέρδεμα, φώναξε τον σερβιτόρο να φέρει κουτάλια και γλυκό να γλυκάνει το κλίμα.
Ρηνιώ, κοίτα, τελικά πρέπει να μάθεις να μιλάς! Ρώτα γιατί το ζήτησε! Τόσο δύσκολο είναι;
Δεν ξέρω Ίσως, είναι τόσο απλό; Να ρωτήσω;
Έτσι απλά! Πάρε τώρα το κινητό, τηλεφώνησέ του!
Τώρα σε συνάντηση είναι…
Και; Θα δούμε αν είσαι προτεραιότητα!
Μα…
Αν δεν θέλεις τηλεφώνημα, στειλε έστω μήνυμα!
Τι θα σκεφτεί για μένα;
Πολύ λιγότερο σημαντικό από το να κάνεις γάμο με αμφιβολίες! Έχεις δεχτεί το δαχτυλίδι του ή το σκέφτεσαι ακόμα;
Το σκέφτομαι
Αφού δεν είπες όχι, το δέχτηκες! Πώς θα φτιάξεις οικογένεια με κάποιον που φοβάσαι να μοιραστείς την αγωνία σου; Νιώσε ελεύθερη να μιλήσεις! Άφησε τις υποθέσεις, „αν…” και „μήπως…”. Εσύ αποφασίζεις.
Αν ήξερα τι ακριβώς θέλω ψιθύρισε, αλλά με δισταγμό πήρε το κινητό.
Απλά ρώτα!
Γρήγορα ήρθε απάντηση. Χαμογέλασε.
Βλέπεις; είπε η Μαρία. Σου το είπα! Σκέψη ολόσωστη έκανε! Μια εβδομάδα οι δυο σας και μετά όλοι μαζί. Δεν είσαι μόνο μαμά είσαι και γυναίκα. Εσύ καλά την έκανες. Εγώ στον Πάνο ούτε που θα πήγαινε ο νους του. Και με τον Δημήτρη μίλα ανοιχτά! Εγώ λέω πως δεν θα είχε πρόβλημα να τον λέει πατέρα.
Αλήθεια;
Ξέρω! Μην πεις, ότι εγώ σου το είπα.
Η Μαρία φόρεσε το μπουφάν, πήρε τσάντα κι έφυγε προς την έξοδο, κάνοντας νόημα να σκεφτεί καλά η αδελφή της.
Η Ειρήνη σκέφτηκε και πείστηκε.
Τρία χρόνια μετά, ο περήφανος Δημήτρης θα πάρει στην αγκαλιά του τη νεογέννητη αδερφή του, που μόλις θα έχει γεννηθεί, και θα κοιτάξει με σεβασμό και τρυφερότητα τον Αλέξανδρο.
Πρόσεχε, Δημήτρη! θα πει η Ειρήνη ανήσυχα, αλλά ο Αλέξανδρος θα την αγκαλιάσει ώστε να την ηρεμήσει.
Μην ανησυχείς, όλα θα πάνε καλά. Έτσι δεν είναι, γιε μου;
Παμπά! Με υποτιμάς! Ο Δημήτρης θα χαμογελάσει. Μαμά, είναι πολύ όμορφη
***
Γράφοντας αυτά τα λόγια, καταλαβαίνω πως η ζωή δεν είναι ποτέ μονόδρομος. Ωρίμασα και έμαθα πως η ειλικρίνεια κι η αγάπη στους δικούς μας φέρνουν πάντα φως στα δύσκολα. Κανένα δαχτυλίδι δεν αλλάζει κάτι αν δεν τολμήσεις να κάνεις τη σωστή ερώτηση. Να αγαπάς με θάρρος, να μιλάς ανοιχτά αυτό αξίζει.
