Τώρα είμαι 52 ετών. Και δεν έχω τίποτα. Ούτε σύζυγο, ούτε οικογένεια, ούτε παιδιά, ούτε δουλειά… δεν έχω τίποτα.

Τώρα είμαι 52 ετών και δεν έχω τίποτα. Δεν έχω σύζυγο, οικογένεια, παιδιά, δουλειά πράγματι δεν απομένει τίποτα.
Με λένε Πέδρο. Εγώ και η γυναίκα μου ήμασταν παντρεμένοι τριάντα χρόνια. Ήμουν πάντα εγώ ο οικονομικός στηρίγματος της οικογένειας, ενώ η Μαρία φρόντιζε το σπίτι. Ποτέ δεν ήθελα να εργαστεί· με ευχαριστούσε που ήταν πάντα στο σπίτι. Με τον καιρό όμως άρχισε να με ενοχλεί.
Ζούσαμε μαζί σε αμοιβαίο σεβασμό, αλλά η αγάπη έσβησε. Νόμιζα ότι είναι φυσιολογικό· έτσι με άρεσε. Όμως, μια νύχτα σε μπαρ συναντήθηκα με την Έλενα. Ήταν 20 χρόνια νεότερη, όμορφη, γλυκιά και αστείους· σαν όνειρο που έγινε πραγματικότητα.
Ξεκινήσαμε να βγαίνουμε και σύντομα έγινε η εραστικιά μου. Δυο μήνες μετά συνειδητοποίησα ότι δεν ήθελα άλλο να εξαπατώ τη Μαρία. Δεν ήθελα να επιστρέφω σπίτι μετά τη δουλειά. Κατάλαβα ότι την αγαπώ και θέλω να γίνει η σύζυγός μου.
Λίγες ημέρες αργότερα της είπα την αλήθεια στη Μαρία. Δεν έκανε σκάνδαλο· έμεινε ήρεμη. Πίστευα ότι δεν με αγαπούσε πια, γι αυτό το αποδέχτηκε τόσο ήρεμα. Τώρα αντιλαμβάνομαι πόσο τη πλήγωσα.
Διεκδικήσαμε το διαζύγιο. Πούλησαμε το διαμέρισμα όπου ζήσαμε πολλά χρόνια μαζί. Η Έλενα επέμενε να μην αφήσω το διαμέρισμα στην πρώην σύζυγό μου· το έκανα. Η Μαρία αγόρασε ένα μικρό στούντιο. Εγώ, με τις αποταμιεύσεις μου, απέκτησα ένα δί-υπνο διαμέρισμα για την Έλενα.
Δεν έδωσα καμιά βοήθεια στη Μαρία, ούτε ούτε ένα ευρώ. Ήξερα ότι δεν είχε χρήματα και ότι δεν θα βρει δουλειά άμεσα, αλλά τότε δεν με ενδιέφερε. Τα παιδιά μας, ο Μιγκέλ και ο Σαντιάγο, δεν ήθελαν να μιλούν μαζί μου· ένιωθαν ότι πρόδωσα τη μητέρα τους και δεν μπορούσαν να με συγχωρήσουν.
Τότε δεν με ένοιαζε πολύ. Η Έλενα ήταν έγκυος και περιμέναμε ανυπόμονα το μωρό. Γεννήθηκε σύντομα, όμως το παιδί δεν έμοιαζε ούτε με εμένα ούτε με την Έλενα. Οι φίλοι μου αμφισβητούσαν ότι ήταν το παιδί μου· δεν ήθελα να τα ακούσω.
Η ζωή με την Έλενα δεν πήγαινε καλά. Έπρεπε να δουλεύω πολύ, να φροντίζω το σπίτι και το παιδί. Η Έλενα ζήτηε συνεχώς χρήματα, έβγαζε από το σπίτι, η τρέλα στην οικία ήταν παντού· δεν υπήρχε προετοιμασμένο φαγητό. Επιστρέφει στις τρεις ή τέσσερις τα ξημέρωμα, μυρωμένου αλκοόλ, φτιάχνοντας σκάνδαλα για οποιοδήποτε πράγμα.
Τελικά έχασα τη δουλειά μου. Ήμουν κουρασμένος, θυμωμένος, και η απόδοση μου ήταν κακή. Έτσι πέρασαν τρία χρόνια. Τότε ο αδερφός μου, που δεν είχε εγκρίνει την Έλενα και αμφιβολιζόταν για το παιδί, με πείσε να κάνω DNA τεστ. Αποδείχθηκε ότι δεν ήμουν ο πατέρας.
Μετά την αποκάλυψη, χωρίσαμε αμέσως. Κατά τη διάρκεια αυτού του διαστήματος δεν είχα επαφή ούτε με τη Μαρία ούτε με τα παιδιά. Μετά το διαζύγιο με την Έλενα αποφάσισα να επιστρέψω στην πρώτη μου σύζυγο. Αγόρασα λουλούδια, κρασί, κέικ και πήγα να τη δω. Ήταν όμως η Μαρία δεν ζούσε πια εκεί· ο νέος ιδιοκτήτης μου έδωσε τη νέα της διεύθυνση.
Πήγα εκεί· άνοιξε η πόρτα ένας άντρας. Η Μαρία είχε βρει καλή δουλειά, είχε παντρευτεί έναν συνάδελφό της, ήταν ευτυχισμένη και καλά συνυπηρετούσε.
Λίγο μετά την συνάντησα σε καφενείο. Της ζήτησα να ξαναρχίσουμε. Με κοίταξε σαν αν ήμουν ανόητος και έφυγε. Τώρα καταλαβαίνω το σφάλμα μου. Τι ήθελα; Τι πετύχα; Γιατί άφησα τη σύζυγό μου και παντρεύτηκα μια νεαρή κοπέλα;
Σήμερα είμαι 52 ετών και δεν έχω τίποτα. Δεν έχω σύζυγο, δουλειά, ούτε και τα παιδιά μου να μιλούν μαζί μου. Έχασα ό,τι μου ήταν πιο πολύτιμο και η ευθύνη είναι εξ ολοκλήρου δική μου. Δυστυχώς, το λάθος αυτό δεν θα το διορθώσω ποτέ.