«Τρώει σαν να είναι τρεις, σκέφτεται μόνο τον εαυτό του… Ανέβασα τον άντρα μου στη θέση του ψυγείου στο σπίτι!»

Τρώει σαν τρεις, αλλά σκέπτεται μόνο τον εαυτό του Δεν είμαι σύζυγος, είμαι απλώς ένα κινητό αποθήκη τροφίμων.
Πρόσφατα νόμιζα ότι τα λουκέτα στα ψυγεία ήταν ένα αστείο του διαδικτύου, μια από τις αστείες εικόνες που κυκλοφορούν. Τότε το είδα από κοντά ένα σιδερένιο λουκέτο με μικρό κλειδί στο ράφι ενός καταστήματος εργαλείων. Έμεινα εκεί, το κοιτώντας, και για πρώτη φορά σκεφτόμουν σοβαρά: τι αν το αγοράσω; Όχι για να προστατεύσω το φαγητό των παιδιών ή από κλέφτες, αλλά για τον ίδιο μου τον σύζυγο
Ονομάζομαι Έλοϊντ, είμαι τριάντα ετών και ζω με τον άνδρα μου και την κόρη μας στο Λίο. Δουλεύω σκληρά, κινούμαι ασταμάτητα όπως λένε στην περιοχή μας. Αλλά από όλη αυτή τη φασαρία, το πράγμα που με εξαντλεί περισσότερο δεν είναι η δουλειά ή η κόρη μου, αλλά ο άντρας με τον οποίο μοιράζομαι το σπίτι. Ο σύζυγός μου, ο Θέο, δεν βλέπει τίποτα άλλο εκτός από το πιάτο του. Τρώει. Απλώς τρώει. Χωρίς σύνεση, χωρίς μέτρο, χωρίς τύψεις.
Επιστρέφω κουρασμένη, ξέροντας ότι στο ψυγείο έχει απομείνει κάτι για το δείπνο ένα κομμάτι κρέας, λίγο τυρί, ίσως ένα γιαούρτι για τη μικρή μας. Αλλά όταν ανοίγω την πόρτα, δεν υπάρχει τίποτα. Δεν είναι μόνο λίγο λιγότερο είναι εντελώς άδειο. Σιωπηρά, χωρίς προειδοποίηση, το κατασάρωνε όλο το βράδυ. Λουκάνικα, τυρί, ακόμη και τα βατόμουρα που αγόρασα για την κόρη μου όλα εξαφανίστηκαν, σαν να είχαν εξαλειφθεί σε μια μαύρη τρύπα.
Μια μέρα αγόρασα φράουλες για τη μικρή. Ξέρετε πόσο κοστίζουν εκτός εποχής; Την είδε στη λαϊκή αγορά και τις ζήτησε. Δεν μπόρεσα να της πω όχι. Στο σπίτι τις έφαγε με ευχαρίστηση, σιγανά, γεμάτη χαρά Εμένα τις είχα αποθηκεύσει για το επόμενο πρωί, στο ψυγείο. Το πρωί, το μπολ ήταν άδειο. Αυτός τα είχε φάει όλα, μέχρι την τελευταία. Και τολμηά να γελάσει: «Απλώς αγόρασε άλλες! Έχουμε λεφτά, ποιο είναι το πρόβλημα;»
Το πρόβλημα, Θέο, είναι ότι ποτέ δεν σκέφτεσαι! Ούτε τη κόρη σου, ούτε εμένα! Δεν ρωτάς, δεν σκεφτείς, απλώς καταπίνεις ό,τι είναι, σαν να είναι δικαίωμά σου. Εγώ είμαι μόνο η μαγείρισσα, που αγοράζει και ετοιμάζει συνεχώς. Τελείωσες το τελευταίο λουκάνικο και τι; Καμία τύψη, καμία προσπάθεια να το επανορθώσεις.
Με γέμιζαν από μια μητέρα που τον έκανε να τρώει ασταμάτητα από μικρός άπειρες μερίδες, γλυκά χωρίς όρια. Ήταν αθλητικός, όμως κάποιες συνήθειες παρέμειναν. Εγώ πάντα προτιμώ τη μέτρια κατανάλωση. Θέλω να μεγαλώσει η κόρη μας έτσι χωρίς υπερβολές, με συνείδηση. Με τον πατέρα όμως μαθαίνει το αντίθετο: όλα τα καταπίνεις, αμέσως.
Δεν είναι θέμα χρημάτων. Δεν μας λείπει τίποτα: εγώ δουλεύω σε ένα γραφείο σχεδίασης, αυτός σε μια εταιρεία μεταφορών, τα εισοδήματά μας είναι σταθερά. Πρόκειται για σεβασμό. Να σκεφτείς άλλους πριν τον εαυτό σου. Καταλαβαίνεις; Ρώτα τον εαυτό σου για το ποιος είναι ο σκοπός. Η κόρη σου ήθελε; Η σύζυγος σου το είχε κρατήσει; Είναι τόσο δύσκολο;
Ξαναβρίσκομαι μπροστά στο ψυγείο. Άδειο ξανά. Η οργή μου ανεβαίνει, σιωπηλή και καυτή. Έχασα τα όρια. Δεν παντρεύτηκα για να γίνω οικονόμος. Ήθελα να είμαι μια αγαπημένη γυναίκα, μητέρα, σύντροφος. Όχι μια πηγή τροφής για έναν άντρα που βλέπει το σπίτι μόνο ως πιάτο και καναπέ.
Του είπα: δεν ζεις σε οικογένεια, ζεις σαν ελεύθερος, αλλά με ανοιχτή πρόσβαση στο ψυγείο μας. Αυτός τράβαξε τους ώμους του: «Είσαι κακή κυρία του σπιτιού αν το φαγητό δεν μένει. Οι καλές σύζυγοι έχουν πάντα κάτι φαγητό στο χέρι.» Σοβαρά; Τότε γιατί δεν αγοράζουμε ένα πλυντήριο για να αντικαταστήσει τη γυναίκα;
Όσο περισσότερο το σκέφτομαι, καταλαβαίνω ότι ίσως δεν χρειάζομαι ένα λουκέτο για το ψυγείο, αλλά ένα κλειδί για τη ζωή μου. Μια ζωή όπου δεν θα είμαι καταδικασμένη να εξυπηρετώ. Μια ζωή όπου οι επιθυμίες μου θα έχουν σημασία για κάποιον. Μια ζωή όπου δεν θα είμαι μόνο σύζυγος, αλλά άτομο που ακούγεται και σέβεται.