**Ταξίδι προς την ευτυχία: Μια νέα αρχή για δύο ερωτευμένους**
Σήμερα, η Σοφία ταξίδευε στον άντρα της, σαν να πετούσε στα φτερά της χαράς. Ο γιος της είχε τελειώσει το λύκειο και πέρασε στο πανεπιστήμιο. Τέλος, μετά από τόσα χρόνια αναμονής, εκείνη και ο σύζυγός της θα ζούσαν μαζί.
Μόλις έστειλε τον γιο της για τις σπουδές του, την ίδια μέρα πήρε εισιτήριο για το λεωφορείο και έφυγε για τον Θάνο. Ο γάμος τους κράτησε μόνο δυο χρόνια, αλλά γνώριζαν ο ένας τον άλλο σαν να ήταν μια αιωνιότητα.
Η σχέση τους δεν ήταν εύκολη. Είχαν αρχίσει δυσκολα, περάσει πολλά, αλλά η μοίρα τους υποσχέθηκε ένα κοινό μέλλον. Τουλάχιστον, η Σοφία ήταν σίγουρη γι αυτό.
Γνωρίστηκαν πριν από οχτώ χρόνια. Τότε, μόλις είχε συνέλθει από το διαζύγιο με τον πρώτο της σύζυγο και δεν άφηνε κανέναν να την πλησιάσει. Μέχρι που γνώρισε τον Θάνο. Ακόμα κι εκείνος, στην αρχή τον είχε κρατήσει μακριά. Εκείνος έπρεπε να καταβάλει προσπάθεια για να την πείσει πως δεν ήταν σαν τον πρώτο της, τον Δημήτρη.
Εξάμηνο συναντιόντουσαν, μετά αποφάσισαν να ζήσουν μαζί. Ο Θάνος μετακόμισε σ αυτήν, γιατί στο μικρό διαμέρισμά του θα ήταν στενά για όλη την οικογένεια. Η Σοφία είχε έναν δέκαχρονο γιο. Ευγενικό παιδί, που όμως δεν βρήκε αμέσως κοινή γλώσσα με τον θετό πατέρα.
Μετά από τρία χρόνια συμβίωσης, ο Θάνος άρχισε να μιλάει για γάμο, αλλά η Σοφία δεν ενθουσιαζόταν.
Της φαινόταν πως αυτά τα χαρτιά δεν είχαν πλέον νόημα. Επιπλέον, δεν σε προστάτευαν από την προδοσία, είτε ήσουν άντρας είτε γυναίκα.
Ήταν ευτυχισμένη όπως ήταν, δεν ήθελε αλλαγές.
Ο Θάνος αρχικά δέχτηκε τη θέση της, αλλά μετά κατάλαβε πως δεν του έφτανε. Ήθελε να τη δει Σοφία ως τη γυναίκα του με κάθε έννοια. Της έβαλε τελεσίγραφο: είτε θα παντρευόντουσαν, είτε θα χωρίζανε.
Η Σοφία δεν της άρεσε η πίεσή του και αποφάσισε πως ήταν καλύτερα να χωρίσουν. Κι έτσι έγινε, για έξι μήνες.
Εκείνη την περίοδο, ο Θάνος μετακόμισε σε άλλη πόλη, όπου ένας φίλος του του πρόσφερε μια καλοπληρωμένη δουλειά. Ερχόταν σπάνια σπίτι, μόνο μια φορά κάθε δυο μήνες για να δει τους γονείς του. Σε μια από αυτές τις επισκέψεις, ξανασυνάντησε τη Σοφία.
Περπατούσε στο πάρκο και φαινόταν πως η ζωή της πήγαινε υπέροχα. Ήταν τόσο χαρούμενη και αδιάφορη, μέχρι που τα μάτια της συναντήθηκαν με τα δικά του.
Στο βλέμμα της, διάβασε ακριβώς ό,τι ένιωθε και αυτός μέσα του. Ακόμα τον αγαπούσε. Και δεν μπορούσε να το κρύψει.
Ξαναρχίσαν τη σχέση, αλλά τώρα από απόσταση. Μερικές φορές εκείνη πήγαινε σ αυτόν, άλλες εκείνος ερχόταν σ αυτήν. Όλες οι συναντήσεις ήταν προσεκτικά σχεδιασμένες, αλλά κάθε φορά γεμάτες ζεστασιά και πάθος.
Συναντιόντουσαν συνήθως μία φορά το μήνα, σπάνια δυο. Ο Θάνος της είχε προτείνει πολλές φορές να μετακομίσει σ αυτόν. Είχε αγοράσει ένα δίχωρο διαμέρισμα στην πόλη, αν και ακόμα πλήρωνε το δάνειο.
Η Σοφία το ήθελε με όλη της την καρδιά, αλλά εκείνη τη στιγμή δεν μπορούσε να αλλάξει τη ζωή της τόσο ξαφνικά. Ο γιος της ήταν έφηβος, χρειαζόταν προσοχή. Και η μητέρα της ήταν άρρωστη, ήθελε φροντίδα. Για πάνω από δύο χρόνια η Σοφία είχε προσπαθήσει να την ανασηκώσει, αλλά τελικά, η κατάστασή της βελτιώθηκε.
«Θα ζήσετε ακόμα!» της είπε ο γιατρός χαρούμενος όταν την έστειλε σπίτι.
Η Μαρία Δημητρίου δεν είχε πια ανάγκη τη κόρη της τόσο κοντά, αλλά ο Αλέξης άρχιζε το γυμνάσιο. Δεν ήθελε να αλλάξει σχολείο και παρακάλεσε τη μητέρα του να περιμένει μέχρι να τελειώσει. Έπρεπε να κάνει έναν συμβιβασμό.
Το καλοκαίρι πριν ο Αλέξης μπει στην τρίτη λυκείου, η Σοφία και ο Θάνος τελικά παντρεύτηκαν. Βλέποντας πόση χαρά του έφερε, μετάνιωσε που δεν είχε δεχτεί νωρίτερα, αλλά ποιος ο λόγος να κλαίει γι αυτά που έγιναν;
Τώρα δεν απλώς συναντιόντουσαν. Η σχέση τους θα μπορούσε να ονομαστεί «σάββατο-κυριακάτικος γάμος», αν δεν υπήρχαν εκατοντάδες χιλιόμετρα ανάμεσά τους.
Και τώρα, ο Αλέξης πέρασε στο πανεπιστήμιο. Η Σοφία ήταν περήφανη για τον γιο της και, ταυτόχρονα, συνειδητοποιούσε πως μπορούσε να οργανώσει τη προσωπική της ζωή. Δεν είχε πει στον Θάνο πως θα μετακομίσει σ αυτόν, ήθελε να του κάνει έκπληξη.
Εκείνος το είχε υποψιαστεί, αλλά δεν ήξερε την ακριβή ημερομηνία.
Η Σοφία μάζεψε τη βαλίτσα της, ανέβηκε στο λεωφορείο και έφυγε για τον άντρα της. Ήθελε αυτή τη μέρα να μείνει χαραγμένη στη μνήμη του. Ήδη φαντάστηκε τον εαυτό της ντυμένο με δαντελένια εσώρουχα, να απλώνει πέταλα τριαντ
