Αθήνα, 12 Απριλίου
Σήμερα το πρωί ήρθα στο σπίτι των γονιών μου για να ετοιμάσω βάφλες. Η μητέρα μου, η Μαρία, με κοίταξε με μια έκφραση που προειδοποιούσε: «Δήνα, πάρα πολύ ζητάς από εμάς». Έπρεπε να θυμηθώ την παλιά της φράση «μην τρως το ψωμί των γονιών σου», αλλά ήμουν τόσο απασχολημένη με τα υλικά που δεν ήθελα να αμφιβάλλω.
Ανέβασα στην ψυγείο, έψαξα το γάλα σε μια λευκή συσκευασία με κόκκινα γράμματα, και μόλις έβαλα το χέρι μου μέσα, η πόρτα κλείδωσε ξαφνικά, σχεδόν πιέζοντας το δάχτυλό μου. Έσπασα το γρήγορα, αλλά το γάλα έμεινε κλεισμένο. Κοίταξα πίσω και είδα τον αδερφό μου, τον Κώστα, που είχε φέρει τα δύο του παιδιά. Η Λουπία, η θήκη με το πανί, κούνησε το κεφάλι της και είπε με τόνους: «Δεν θέλουμε βάφλες». Έμαθα τότε ότι οι καλοί τόνοι δεν είναι πάντα ευπρόσδεκτοι.
Η μητέρα μου μου έστρωσε το πλυντήριο, κάνοντας το δάπεδο λαμπερό σαν καθρέφτη. Άφησε να περάσει το σχόλιο: «Έλα, Δήνα, ήρθες μόνο για κουβέντα, όχι για φαγητό». Ήμουν άβολα. Στο σπίτι της παιδικής μου ηλικίας, το φαγητό ήταν χαρά· εδώ η αποδοχή ήταν πιο κρύα.
Μόλις τελείωσα το πτυχίο μου, έμεινα σε μικρό δωμάτιο σε ένα κοινόχρηστο κατάλυμα, επειδή ο αρχικός μου εργοδότες δεν μου έδιναν παραπάνω. Οι οικονομικές δυσκολίες, το μικρό μισθό σε ευρώ, με άφησαν να ονειρεύομαι ένα καλύτερο μέλλον. Τα χλεύη του αδερφού μου, που μου έλεγε: «Δήνα, μη βάζεις τη ζωή σου στα χέρια των γονιών», με έσβηναν, αλλά οι κουβέντες του έπληξαν βαθιά.
Τα παιδιά του Κώστα έτρεχαν γύρω από τα ραπούνια στον καναπέ, παίζοντας με τα τουβλάκια τους. Η μητέρα μου σχολίασε: «Πώς θα τα ταΐζεις; Θέλεις να πληρώνουν για τα γλυκά;». Ήταν σαν να έλεγε: «Πρέπει να μεγαλώσουν και να είναι υπεύθυνοι». Η παρεξήγηση έφτασε στο άκρο της.
Μετά από λίγες εβδομάδες, άφησα τη δουλειά που δεν μου έδινε ευκαιρίες και βρέθηκα σε μια νέα εταιρεία με σύγχρονα γραφεία στο κέντρο της Αθήνας. Η πρώτη μου μισθοδοσία ήρθε με έναν χαμόγελο, και την έσπαγα στη φαντάσμα μου. Η Βίκυ, η νέα μου προϊστάμενη, με κάλεσε για καφέ σε μια μικρή ταβέρνα κοντά στην πλατεία Συναγερμού. Μου προσέσχε μια εσπρέσο και μου είπε: «Μην ανησυχείς για τα χρήματα, τα θα βρεις». Αυτές οι άνετες λέξεις με έκαναν να νιώσω ότι δεν ήμουν μόνος.
Από εκεί και πέρα, τα χρήματα άρχισαν να τρέχουν. Έκανα το πρώτο μου ενοίκιο σε ένα μικρό διαμέρισμα στη γειτονιά του Ψυρρή, με θέα στο Λόφος. Το άνοιγμα του νέου σπιτιού με έκανε να σκεφτώ: «Ίσως ήρθε η ώρα να επισκεφτώ ξανά τους γονείς». Πλήρωσα με καρπούς, λαχανικά και λίγα τυριά, ό,τι συνήθισαν να αγοράζουν, και πήγα το πακέτο στο διαμέρισμά τους.
«Μαμά, πού είναι ο μπαμπάς;» ρώτησα, ανοίγοντας την πόρτα. Η Μαρία μου έβγαινε από το σκουπί του σκουπιδιών, λέγοντας: «Χαίρομαι που ήρθες, ήσασταν να ξεχάσεις μας». Έβαλα το πακέτο στο τραπέζι. Η μητέρα ρώτησε: «Τι είναι αυτό;». Της εξήγησα ότι ήθελα να συμβάλω στο γεύμα. Η Μαρία κούνησε το κεφάλι, λέγοντας «Τι να φάμε;», ενώ ο μπαμπάς Γιώργος επέστρεψε με το σκουπιδότοκου, κουβεντιάζοντας με τον γείτονα για το καινούριο του αερόλου.
Την ώρα που ήθελα ένα τσάι, ο μπαμπάς μου με κοίταξε και είπε: «Τσάι; Δεν το έφερες». Ένιωσα πως το ψάθιτάκι της δικαιοσύνης είχε ανοιχτεί προς μένα. Αντ’ αυτού, μου έδωσε το ψωμί που είχα φέρει. Έτσι, αποφάσισα να φύγω, λέγοντας: «Ίσως είναι καιρός να πάω σπίτι». Η αίσθηση ότι δεν ήμουν πλέον ευπρόσδεκτη μετράει πολύ.
Μερικές εβδομάδες πέρασαν χωρίς να επισκεφθώ το σπίτι των γονιών. Είχα αποφασίσει να αποταμιεύσω για το δικό μου μέλλον, και το κουμουνάρι των παλιών λογοπαίγνιων έμεινε πίσω. Τώρα έμαθα να ελπίζω στη δική μου αυτονομία.
Την Κυριακή, ο Κώστας με κάλεσε να περάσουμε λίγο χρόνο στο σπίτι του. «Μήπως έρχεστε στην γειτονιά της Ακαδημίας;» ρώτησε, θυμώνοντας τα παιδικά του γέλια. Η αδυναμία μου να πω όχι ήταν σαν έναν χόρτο που δεν βγάζει καλή συγκομιδή. Έφτασαν οι ιδέες των παιδιών του, παίζοντας, και εγώ με την πίεση του σπιτιού μου.
Ο Κώστας έτρεξε στο ψυγείο μου, που ήταν πιο παλιό και γεμάτο με τα δικά μου ψώνια. Σκέφτηκα να κλείσω την πόρτα, λέγοντας: «Δήνα, μην παλεύεις ξανά με τα χείλη των άλλων, παίρνε τα ό,τι σου ανήκει». Το κατέστρεψα. Αντί να τους δώσω όλα τα φαγητά, έδωσα μόνο τα γιαούρτια που είχα αγοράσει για τα παιδιά του. Τους άφησα να προσπαθήσουν να βρουν κάτι άλλο.
Το βράδυ, το τηλέφωνο χτύπησε. Η μητέρα μου μου έστειλε μήνυμα: «Μην γίνεσαι τόσο ψυχρή, Δήνα. Δεν ήμουν έτοιμη για αυτή τη φριχτή αλλαγή». Διάβασα τις λέξεις της και αισθάνθηκα μια μυρωδιά ελιόλαδου και μυαλό άστεγης. Ίσως οι γονείς μου ποτέ δεν με έμαθαν πώς να είμαι ανεξάρτητη, αλλά εγώ έμαθα να το γίνω μόνοι μου.
Κοιμάμαι τώρα με το φως του φεγγαριού που φωτίζει το μικρό μου μπαλκόνι, νιώθοντας ότι η ζωή μου είναι ένα μεγάλο φαγητό που πρέπει να το φάω μόνος μου, χωρίς τις παλιές κουβέντες των γονέων.
Καληνύχτα,
Δήνα.
