Το πιο δύσκολο στο να ζεις με ένα κουτάβι δεν είναι αυτό που νομίζουν οι περισσότεροι: Δεν είναι οι βόλτες στη βροχή, το κρύο, οι άυπνες νύχτες ή οι στιγμές που η καρδιά σου είναι ταραγμένη. Δεν είναι το να ακυρώνεις ταξίδια ή προσκλήσεις επειδή σου λένε «έλα, αλλά χωρίς αυτό». Δεν είναι οι τρίχες στα σεντόνια, στα ρούχα ή ακόμα και στο φαγητό. Ούτε το να σφουγγαρίζεις το πάτωμα ξανά και ξανά, ξέροντας πως σε μισή ώρα θα είναι το ίδιο. Δεν είναι οι λογαριασμοί στον κτηνίατρο, ούτε ο φόβος μην κάτι σου ξεφύγει. Δεν είναι η απώλεια λίγης ελευθερίας – γιατί πλέον η ελευθερία είναι «εμείς». Και δεν είναι ότι η καρδιά σου δεν είναι πια μόνο δική σου… Όλα αυτά είναι αγάπη, όλα αυτά είναι ζωή, όλα αυτά τα διάλεξες εσύ. Το πιο δύσκολο έρχεται αργά – σαν εκείνον τον πόνο στα κόκαλα που νιώθεις με την αλλαγή του καιρού. Σαν τον αθηναϊκό χειμωνιάτικο αέρα, που στην αρχή τον αντέχεις, αλλά σιγά σιγά σε διαπερνά. Κι έρχεται η στιγμή που απλά καταλαβαίνεις: δεν μπορεί πια όπως πριν. Προσπαθεί… αλλά δεν μπορεί. Έρχεται τρέχοντας, όπως παλιά… αλλά δεν είναι το ίδιο. Τα μάτια του ακόμα ψάχνουν εσένα, όμως βαθιά μέσα τους λάμπει μια κουρασμένη φλόγα που σου ψιθυρίζει: «Είμαι εδώ, αλλά κάθε μέρα μου είναι λίγο πιο δύσκολη». Και θυμάσαι πώς ήταν. Και τον βλέπεις όπως είναι τώρα – δικός σου, απόλυτα παραδομένος στην εμπιστοσύνη του. Σε πίστεψε πάντα: πως θα ήσαι εκεί, πως θα τον βοηθήσεις, πως θα τον σώσεις. Και το έκανες. Μα τώρα δεν μπορείς να τον σώσεις από το γήρας. Το πιο οδυνηρό είναι να ξέρεις πως για εσένα ήταν απλώς παρηγοριά… ενώ για εκείνον ήσουν τα πάντα: όλη του η ζωή, όλος του ο ουρανός, όλη του η ελπίδα. Κι εσύ δεν είσαι έτοιμος. Δεν είσαι έτοιμος να τον αφήσεις. Δεν είσαι έτοιμος να βλέπεις να σβήνει αυτός που σου έμαθε να αγαπάς χωρίς μέτρο. Κι ύστερα έρχεται η σιωπή. Η βαριά σιωπή. Το άδειο σημείο στο μαξιλάρι. Το μπολ που δεν θα γλείψει πια κανείς. Και η καρδιά σου – κομμάτια. Κι όμως, ξαναβγαίνεις έξω. Αλλά αυτή τη φορά χωρίς εκείνον. Και πιάνεις τον εαυτό σου να ψιθυρίζει στον άδειο αέρα της Αθήνας: «Έλα, αγόρι μου…» Αν μπορούσα να γυρίσω το χρόνο πίσω… θα τον διάλεγα ξανά. Θα διάλεγα τα πάντα: την κούραση, τη στεναχώρια, την αφοσίωση. Γιατί αυτή η αγάπη είναι αληθινή. Να έχεις σκύλο σημαίνει να βάλεις φωτιά στη ζωή σου. Φωτιά που θα σε ζεσταίνει για πάντα, ακόμα κι όταν αυτός λείπει… Γιατί ο σκύλος έχει μόνο μία αποστολή σε αυτόν τον κόσμο: να σου χαρίσει την καρδιά του.

Το πιο δύσκολο στο να ζεις με ένα κουτάβι δεν είναι αυτό που φαντάζονται οι περισσότεροι.
Δεν είναι να το βγάζεις βόλτα, ακόμα κι όταν βρέχει, όταν κάνει τσουχτερό κρύο, όταν δεν έχεις κλείσει μάτι όλη νύχτα ή όταν η καρδιά σου είναι γεμάτη ταραχή.
Δεν είναι να παραλείπεις ταξίδια ή προσκλήσεις, επειδή σου λένε: «Έλα, αλλά χωρίς αυτό».
Δεν είναι η τρίχα πάνω στα σεντόνια, στα ρούχα, ακόμα και στο φαγητό σου.
Δεν είναι ούτε να σφουγγαρίζεις το πάτωμα ξανά και ξανά, ξέροντας πως σε μισή ώρα θα είναι όπως πριν.
Δεν είναι τα έξοδα στον κτηνίατρο, ούτε ο φόβος μήπως παραβλέψεις κάτι σημαντικό.
Δεν είναι η μικρή απώλεια ελευθερίας, γιατί πλέον η ελευθερία γίνεται «εμείς».
Και δεν είναι πως η καρδιά σου ανήκει πια σε κάποιον άλλο

Όλα αυτά είναι αγάπη.
Όλα αυτά είναι ζωή.
Όλα αυτά τα επέλεξες εσύ.

Το πιο δύσκολο έρχεται αργά όπως εκείνο το πιάσιμο στα κόκαλα, όταν αλλάζει ο καιρός. Σαν την ψύχρα που αρχικά δεν νιώθεις, μα σιγά σιγά παγώνει μέσα σου.

Κάποια στιγμή απλώς καταλαβαίνεις:
εκείνος δεν αντέχει, όπως παλιά.
Προσπαθεί αλλά δεν μπορεί.

Τρέχει προς εσένα, όπως πάντα όμως, δεν είναι το ίδιο.
Τα μάτια του ακόμη δικά σου, μα εκεί μέσα λάμπει το κουρασμένο φως που λέει:
«Εδώ είμαι, μα κάθε μέρα μου είναι λίγο πιο δύσκολη.»

Θυμάσαι πώς ήταν κάποτε.
Και τον βλέπεις όπως είναι τώρα ολόδικός σου, να σου έχει αφεθεί χωρίς όρους.

Πάντα πίστευε σε σένα:
να είσαι δίπλα του,
να τον βοηθήσεις,
να τον σώσεις.

Και το έκανες.

Μα τώρα δεν μπορείς να τον σώσεις από τα γηρατειά.

Το πιο οδυνηρό είναι να ξέρεις πως για σένα ήταν παρηγοριά
κι εσύ για εκείνον ήσουν ΤΑ ΠΑΝΤΑ:
όλη του η ζωή,
όλος του ο ουρανός,
όλη του η ελπίδα.

Κι εσύ δεν είσαι έτοιμος.
Δεν είσαι έτοιμος να τον αφήσεις.
Δεν είσαι έτοιμος να βλέπεις να σβήνει εκείνος που σε έμαθε ν’ αγαπάς χωρίς όρια.

Ύστερα έρχεται η σιωπή.
Βαριά σιωπή.
Το άδειο σημείο πάνω στο μαξιλάρι.
Το μπολ που κανένας δεν θα γλείψει πια.
Κι η καρδιά σου κομμάτια.

Και ξαναβγαίνεις έξω.
Μα πια χωρίς εκείνον.

Και πιάνεις τον εαυτό σου να λες στ ακουστικό:
«Έλα, μικρό μου»

Κι αν μπορούσα να γυρίσω το χρόνο πίσω
θα τον διάλεγα ξανά.
Θα διάλεγα τα πάντα: την κούραση, τη λύπη, την αφοσίωση.

Γιατί αυτή η αγάπη είναι αληθινή.

Να έχεις έναν σκύλο, σημαίνει να ανοίγεις την καρδιά σου στη φλόγα.
Μια φλόγα που σε ζεσταίνει για πάντα,
ακόμη κι όταν εκείνος λείπει.

Γιατί ο σκύλος έχει μία αποστολή σε αυτόν τον κόσμο:
να σου χαρίσει όλη του την καρδιά.

Γι αυτό, ο αληθινός πλούτος της ζωής μετριέται στην αγάπη που μοιράζειςκαι στη ζεστασιά που αφήνει, όταν όλα τα άλλα μοιάζουν παγωμένα.