Η πιο δύσκολη φάση του να μεγαλώνεις… είναι να βλέπεις τη μητέρα σου να γερνάει.
Πόσες φορές της γκρινιάζουμε…
Ότι μιλάει πολύ, ότι ανακατεύεται παντού, ότι ζητάει πάρα πολλά.
Ότι είναι πάντα εκεί, ανησυχώντας για πράγματα που εμείς θεωρούμε μικρές λεπτομέρειες.
Όμως, η καρδιά μιας μάνας δεν σταματά ποτέ να αγρυπνά για τα παιδιά της.
Αγαπάει τόσο βαθιά, που μερικές φορές μπερδεύει την αγάπη με την ανάγκη να αντέχει τα πάντα.
Αντέχει φωνές, κακές διαθέσεις, απόρριψη…
Κι ακόμα κι έτσι, συνεχίζει να προστατεύει αυτούς που την πληγώνουν περισσότερο.
Υπάρχουν μητέρες που σωπαίνουν από αγάπη, κρύβοντας πίκρες που τους διαλύουν την ψυχή.
Και όσο οι υπόλοιποι συνεχίζουν τη ζωή τους, εκείνη γερνάει σιωπηλά με μια καρδιά γεμάτη ξένες στεναχώριες.
Μα όταν λείπει…
Τότε προσφέρονται τα πιο ακριβά στεφάνια.
Τότε καλείς τους καλύτερους μουσικούς.
Τότε έρχονται τα δάκρυα, που πια κανείς δεν μπορεί να στεγνώσει.
Κι εκεί τίθεται το ερώτημα…
Γιατί περιμένουμε την τελευταία στιγμή για να δώσουμε τα πάντα;
Γιατί δεν τη νοιαζόμαστε όσο είναι ακόμα δίπλα μας;
Μη περιμένεις να χάσεις τη μάνα σου για να καταλάβεις πως έδωσε όλη της τη ζωή για σένα.
Αγάπησε τη σήμερα.
Άκουσε τη σήμερα.
Αγκάλιασε τη σήμερα.
Γιατί το να μεγαλώνεις πονάει… αλλά το να βλέπεις τη μάνα σου να γερνάει χωρίς αγάπη πονάει ακόμα περισσότερο.
Σήμερα καθώς κάθομαι στο διαμέρισμά μου στην Αθήνα και βλέπω τη μαμά μου, την Ευγενία, να μαζεύει τα ρούχα στη βεράντα, αισθάνομαι το στήθος μου να βαραίνει. Κατάλαβα πως όλα αυτά τα χρόνια ποτέ δεν της είπα αρκετά ένα απλό «ευχαριστώ». Κι αν κάτι έμαθα σήμερα, είναι πως αγάπη θέλει πράξεις και όχι αναβολές. Η ζωή στην Ελλάδα μας έχει μάθει να εκτιμάμε την οικογένεια, αλλά συχνά το ξεχνάμε στην καθημερινότητα. Από δω και πέρα, θα λέω αυτά που νιώθω όσο ακόμα έχω τη μάνα μου δίπλα μου, γιατί δεν θέλω να μετανιώσω πότε, όχι και στα τελευταία της χρόνια.
