**Ησυχία μέχρι που εμφανίστηκε εκείνη**
Η μητέρα της Κατερίνας ήταν άρρωστη εδώ και καιρό. Κάθε μέρα ήταν μια μάχη γι αυτήν αλλά ακόμα και στις πιο δύσκολες στιγμές, βρίσκει τη δύναμη να στηρίζει την κόρη της. Εκείνο το πρωί, ξαπλωμένη στα μαξιλάρια, με ένα τρεμουλιαστό χαμόγελο, έδειξε το πρόσωπο της κόρης της και ψιθύρισε:
Κορίτσι μου, ονειρευόμουν να βρεις δουλειά. Θα τα καταφέρεις, το πιστεύω.
Η Κατερίνα αναστέναξε, κοιτάζοντας έξω από το παράθυρο.
Μαμά, είδα μια αγγελία ψάχνουν καθαρίστρια σε ένα μεγάλο αρχοντικό. Να δοκιμάσω;
Η μητέρα της κούνησε το κεφάλι της, και στα μάτια της ανάβει μια ελπίδα:
Δοκίμασε, κορίτσι μου. Ίσως αυτό αλλάξει τη ζωή μας.
Κι αυτά τα λόγια έγιναν για την Κατερίνα ένα σημάδι. Μαζεύτηκε και πήγε στο αρχοντικό παλιό, με ασπροπρόσωπες κολόνες και μεγάλα παράθυρα. Η καρδιά της χτυπούσε δυνατά όταν πέρασε το κατώφλι. Ο ιδιοκτήτης ένας νεαρός άντρας ονόματι Δημήτρης την κοίταξε προσεκτικά, της έκανε μερικές απλές ερωτήσεις και την πήρε απροσδόκητα στη δουλειά.
Η Κατερίνα δεν το πίστευε. «Η μαμά είχε δίκιο», σκέφτηκε, «αυτό είναι ένα σημάδι».
Την πρώτη μέρα της δουλειάς, καθώς καθάριζε τον πρώτο όροφο, άκουσε ένα απαλό θρόισμα σε ένα δωμάτιο. Άνοιξε την πόρτα και παράλυσε.
Μέσα στην ντουλάπα στεκόταν ένα αγόρι. Μικρό, περίπου επτά ή οκτώ ετών. Τα μεγάλα του μάτια κοιτούσαν με δυσπιστία, και τα χείλη του έμεναν κλειστά.
Γεια σου, μικρέ, πώς σε λένε; ρώτησε απαλά.
Καμία απάντηση. Μόνο ένας ασθενής αναστεναγμός και ένα τρεμουλιαστό βλέμμα.
Η Κατερίνα δεν ήξερε τι να σκεφτεί. Όταν κατέβηκε κάτω, ο Δημήτρης καθόταν στο τραπέζι της κουζίνας.
Συγνώμη, άρχισε δειλά, αλλά γιατί ο γιος σου στέκεται στην ντουλάπα;
Ο Δημήτρης σήκωσε το βλέμμα του. Η φωνή του έγινε βαθιά και απόμακρη:
Μην το προσέχεις. Έτσι είναι. Τρία χρόνια τώρα ούτε μια λέξη. Απλώς στέκεται εκεί. Βγαίνει μόνο για το μπάνιο.
Η καρδιά της σφίχτηκε.
Τρία χρόνια; Αλλά γιατί;
Μετά από το ατύχημα, απάντησε ήσυχα. Χάσαμε τη μητέρα του. Από τότε, έκλεισε μέσα του. Γιατροί, ψυχολόγοι, ψυχίατροι κανείς δεν βοήθησε.
Η Κατερίνα κατέβασε τα μάτια της. Κάτι πονάει μέσα της. «Πρέπει να τον βοηθήσω», σκέφτηκε.
Από τότε, κάθε μέρα, μπαίνοντας στο δωμάτιο του αγοριού, η Κατερίνα μιλούσε. Δεν περίμενε απάντηση απλώς μιλούσε:
Γεια σου, μικρούλη! Σήμερα είναι μια όμορφη μέρα.
Ξέρεις, η ζωή είναι ωραία, ακόμα κι όταν είναι δύσκολη.
Έχεις τα πιο ειλικρινή μάτια που έχω δει ποτέ.
Του έλεγε για τα λουλούδια, για τη μητέρα της, για τα παιδικά της χρόνια. Και το αγόρι απλώς στεκόταν και άκουγε. Αλλά μια μέρα, όταν τον χαιρέτησε ξανά, βγήκε από την ντουλάπα. Αργά. Διστακτικά. Και της έδωσε μια χτένα.
Θέλεις να σε χτενίσω; ρώτησε η Κατερίνα, και όταν έκανε ένα ελάχιστο νεύμα, χαμογέλασε μέσα από τα δάκρυά της.
Από τότε, αυτό έγινε ο μικρός τους τελετουργικός. Κάθε πρωί, το αγόρι καθόταν σε μια καρέκλα, και η Κατερίνα του χτένιζε τα μαλλιά, τραγουδώντας σιγά ένα τραγούδι που της τραγουδούσε η μητέρα της.
Μια μέρα, ο Δημήτρης, περνώντας από το διάδρομο, σταμάτησε έξω από την πόρτα. Από μέσα ακούγονταν απαλές φωνές. Κοίταξε μέσα και έμεινε άφωνος: ο γιος του καθόταν μπροστά στον καθρέφτη, αφήνοντας την Κατερίνη να αγγίζει τα μαλλιά του, και στο πρόσωπό του έλαμπε ένα ελαφρύ χαμόγελο.
Πώς; ψιθύρισε. Έκανε αυτό που δεν κατάφερε κανένας γιατρός.
Το επόμενο πρωί, ενώ έτρωγαν πρωινό, ο Δημήτρης είδε το θαύμα.
Ο γιος του, με την πιτζάμα του, ξυπόλητος, μπήκε στην κουζίνα. Σταμάτησε, κοιτάζοντας τον πατέρα του.
Γεια σου, μπαμπά, είπε.
Σιωπή. Μετά μια κραυγή χαράς που έσπασε κάθε τοίχο. Ο Δημήτρης έτρεξε, έπεσε στα γόνατα και αγκάλιασε το παιδί του.
Θεέ μου μίλησες! ψιθύρισε, χωρίς να κρατήσει τα δάκρυά του.
Η Κατερίνα στεκόταν δίπλα στην πόρτα, και το πρόσωπό της φωτιζόταν από ένα ήρεμο, ειλικρινές χαμόγελο.
Ο Δημήτρης σηκώθηκε, πλησίασε την και είπε:
Κατερίνα, σ ευχαριστώ. Έκανες το ακατόρθωτο. Από τη μέρα που χάσαμε τη γυναίκα μου, ζούσε στη σιωπή στο σκοτάδι. Εσύ του επέστρεψες τη φωνή. Μου επέστρεψες το γιο μου.
Σταμάτησε μια στιγμή, και συνέχισε:
Θέλω να σ ανταμείψω. Ζήτα ό,τι θέλεις.
Η κοπέλα κατέ
