Να μεγαλώνεις δεν είναι нещо που χρειάζεται να πολεμάς είναι κάτι που αξίζει να τιμάς. Η ηλικία σου δεν αφαιρεί ούτε την ομορφιά, ούτε την αξία, ούτε το φως σου. Αν αλλάζει κάτι, είναι πως τα αποκαλύπτει ακόμα περισσότερο. Με κάθε χρόνο που περνά, οι στρώσεις των προσδοκιών των άλλων αρχίζουν να πέφτουν, και μένει αυτό που πραγματικά είσαι ο άνθρωπος πίσω από τον θόρυβο του κόσμου.
Ο χρόνος δε σε μειώνει σε εξαγνίζει. Λειαίνει τις γωνίες που δε σου χρησιμεύουν πια και δυναμώνει εκείνα τα κομμάτια σου που έχουν σημασία. Σε μαθαίνει να χαλαρώνεις το κράτημά σου πάνω σε όσα δεν ήταν ποτέ για σένα το άγχος να εντυπωσιάζεις, η ανάγκη να ανήκεις παντού, να είσαι τα πάντα για τους πάντες.
Και ακριβώς σε αυτή τη στιγμή της απελευθέρωσης, συμβαίνει κάτι βαθύ. Γίνεσαι πιο αληθινά ο εαυτός σου από όσο ήσουν ποτέ.
Οι γραμμές στο πρόσωπό σου δεν είναι ένδειξη για κάτι που χάνεις είναι χάρτης από γέλια, λύπες, θάρρος και αγάπη. Η ασημί λάμψη στα μαλλιά σου δεν είναι απώλεια, αλλά στέμμα από εμπειρία, απόδειξη για όσα έχεις περάσει και για τις στιγμές που κράτησες σαν θησαυρό.
Με τα χρόνια έρχεται καθαρότητα. Αγαπάς με περισσότερη συναίσθηση. Μιλάς με περισσότερη αλήθεια. Κρατάς σφιχτά ό,τι πραγματικά μετράει και αφήνεις, χωρίς πόνο, ό,τι δεν έχει σημασία.
Το πέρασμα του χρόνου δε σε κάνει λιγότερο. Σε κάνει πιο βαθύ. Πιο σοφό. Πιο ολοκληρωμένο.
Γι αυτό υποδέχομαι κάθε νέα χρονιά όχι με φόβο, αλλά με ευγνωμοσύνη για τη σοφία που απέκτησα, για τη δύναμη που ανακάλυψα, και για τον σπουδαίο άνθρωπο που συνεχίζω να γίνομαι.
