Ο κύριος στόχος ήταν να παντρευτεί καλά. Ένας πλούσιος άντρας σημαίνει ευτυχισμένη ζωή.
Η Ελένη ήταν το μοναδικό παιδί των γονιών της. Ο πατέρας της την προστάτευε, η μητέρα της την καλομαθαίνει και της επαναλάμβανε πάντα το ίδιο:
Ο κύριος στόχος είναι να παντρευτείς καλά. Ένας πλούσιος άντρας σημαίνει ευτυχισμένη ζωή, της έλεγε, και η Ελένη συμφωνούσε.
Μα πού βρίσκεται, αυτός ο πλούσιος; Στο πανεπιστήμιο υπήρχαν καλά παιδιά, φυσικά. Κι ένας αρραβωνιαστικός είχε, από καλή οικογένεια.
Μα ο πατέρας της την παρακολουθούσε αυστηράκαθόλου νυχτερινές βόλτες, φοιτητικές συναντήσεις, εκδρομές στη φύση. Όλα ήταν υπό έλεγχο.
Σύντομα, ο πολυπόθητος αρραβωνιαστικός της βρήκε μια άλλη, πιο ελεύθερη και ενδιαφέρουσα από την Ελένη.
Μα σύντομα ήρθε η υπεράσπιση της πτυχιακής της, και δεν είχε χρόνο για ρομαντικές σκέψεις.
Μετά, η εύρεση δουλειάς με τη βοήθεια του πατέρα και η ρύθμιση της προσωπικής της ζωής με τη συμβολή της μητέρας της.
Η μητέρα της ήξερε τι έκανε. Το μοναδικό της κορίτσι έπρεπε να παντρευτεί καλά, και τότε εμφανίστηκε ο αρραβωνιαστικόςο ανιψιός μιας καλής της φίλης.
Ελένη μου, πρέπει να κοιτάξεις πιο προσεκτικά αυτόν τον άνθρωπο. Είναι μεγαλύτερός σου. Μα πρέπει να καταλάβεις ότι αυτό είναι πλεονέκτημα, όχι μειονέκτημα. Γιατί να θες ένα αγοράκι; Σκέψου το. Ο Κώστας Παναγιώτης είναι σοβαρός άντρας. Έχει τη δική του εταιρεία. Δεν θα χρειαστεί καν να δουλέψεις.
Μα ήταν παντρεμένος, μαμά! Έχει κιόλας μια κόρη, που σημαίνει διατροφή.
Μην ασχολείσαι με αυτό. Η πρώτη του γυναίκα ήταν ανίκανη, κι έφυγε με την κόρη τους σε άλλη πόλη. Δεν είναι πρόβλημα.
Και έτσι γνωρίστηκαν. Ο πατέρας της Ελένης σιωπούσε. Δεν ανακατευόταν πλέον στις γυναικείες υποθέσεις από τότε που η κόρη του τελείωσε το πανεπιστήμιο.
Ας τα βρουν μόνες τους.
Μα, παραδόξως, ο Κώστας άρεσε στην Ελένη.
Η δεκαετής διαφορά ηλικίας δεν τη δυσκόλευε. Με την εμφάνισή του, σε δέκα χρόνια ακόμα θα ήταν υπέροχος.
Όμορφος, με τρόπους, ντυμένος άψογα.
Και η Ελένη του έκανε εντύπωση, κι έτσι παντρεύτηκαν.
Η μητέρα της Ελένης ανασάνεξε με ανακούφιση, έχοντας εκπληρώσει το μητρικό της καθήκον, και άρχισε να ζει τη ζωή της για τον εαυτό της. Σαλόνια, μαγαζιά, ταξίδια με τον άντρα της σε ζεστές χώρες χωρίς πλέον την κόρη…
Κι εκείνη, έχοντας καλό παράδειγμα μπροστά της, δεν έμεινε πίσω.
Ο άντρας της ενθάρρυνε τις ανάγκες και τις επιθυμίες της. Έτσι, η Ελένη ζούσε για τη δική της ευχαρίστηση.
Και τα καθήκοντά της στο σπίτι περιορίζονταν σε οδηγίες στη θεράπαινα, που έκανε καλή δουλειά έτσι κι αλλιώς, χωρίς τη συμβολή της.
Ο κεραυνός σε καθαρό ουρανό χτύπησε τόσο ξαφνικά που η Ελένη δεν πρόλαβε να συνέλθει.
Ο Κώστας έχασε την πρώτη του γυναίκα. Για ποιους λόγους, η Ελένη δεν ρώτησε.
Κι έτσι αναγκάστηκε να πάρει πίσω… την κόρη του!
Αυτό ήταν ασύλληπτο. Και τώρα τι θα γίνει; Εκείνη είχε αναβάλλει τη γέννηση του δικού της παιδιού για αόριστο καιρό, και τώρα στο σπίτι της θα εμφανιζόταν ένα κοριτσάκι, στο οποίο αυτή, η Ελένη, έπρεπε να γίνει «δεύτερη μητέρα», όπως το έλεγε ο Κώστας.
Μα δεν υπήρχε επιλογή.
Ο άντρας της δεν ενδιαφερόταν ιδιαίτερα για τη γνώμη της, απλώς της το ανέφερε και της ζήτησε να δείξει κατανόηση.
Το παιδί δεν φταίει!
Σύντομα, ο ίδιος πήγε να φέρει την κόρη του, μαζί με μια φθηνή βαλίτσα και ένα σχολικό σακίδιο.
Η Μαρία ήταν ήδη στην τρίτη δημοτικού, ψηλή, ήσυχη και σχεδόν σιωπηλή, όπως παρατήρησε η Ελένη.
Δεν άκουγες πολλές κουβέντες από εκείνη, όλα σιωπηλά, όλα κρυφά.
Μα ένα πράγμα την καθησύχαζε: έμοιαζε πολύ με τον πατέρα της. Σίγουρα ήταν δικό του παιδί, όχι κάτι που είχε αποκτηθεί από εκείνη την ανίκανη πρώην…
Η ζωή στο μεγάλο σπίτι με τον πατέρα, τη μητριά και την καμαριέρα ήταν βαριά για τη Μαρία.
Απλώς δεν ήταν συνηθισμένη σε τέτοια πράγματα!
Μετά το δείπνο, το κοριτσάκι έτρεχε να πλύνει τα πιάτα, ρωτούσε πού ήταν η σκούπα για να σκουπίσει το πάτωμα, προσπαθούσε να σιδερώσει μόνη της τα ρούχα τηςκαι όλα αυτά ενοχλούσαν την Ελένη…
Ο πατέρας της, βυθισμένος στη δουλειά και στην επιχείρησή του, ερχόταν σπίτι αργά, και δεν είχε χρόνο για στοργή και φροντίδα.
Με τη γυναίκα του δεν το σκέφτονταν δύο φορές, αλλά στη Μαρία έδινε το πολύ ένα χάδι στο κεφάλι και την ερώτηση:
Πώς πάει το σχολείο;
Κι όμως, η Ελένη αισθάνθηκε ότι πλέον ήταν περιορισμένη στο χρόνο της: δεν μπορούσε να φεύγει από
