Τον μάζεψα ένα βροχερό απόγευμα Τρίτης, την ώρα που γύριζα από τη δουλειά—ήταν ξαπλωμένος δίπλα στον κάδο σκουπιδιών, βρεγμένος, αδύνατος, να τρέμει από φόβο και κρύο. Δεν άντεξα να τον αφήσω εκεί, σκέφτηκα πως του αξίζει μια δεύτερη ευκαιρία. Έσκυψα, του μίλησα σιγανά και εκείνος κούνησε την ουρά του, σχεδόν ικετευτικά. Τον πήρα αγκαλιά, τον έφερα σπίτι και τον σκούπισα με μια παλιά πετσέτα. Δεν περίμενα ποτέ ότι αυτό θα προκαλέσει τέτοια θύελλα. Την επόμενη κιόλας μέρα άρχισαν τα σχόλια. Μια γειτόνισσα μου είπε: «Ελπίζω να μην είναι επιθετικός αυτός ο σκύλος.» Άλλη πέταξε δυνατά: «Τώρα πια ο καθένας μαζεύει ό,τι να ‘ναι.» Το χειρότερο ήταν όταν ο διαχειριστής της πολυκατοικίας ήρθε να μου πει πως κάποιοι έχουν «ανησυχίες επειδή ο σκύλος χαλάει την αισθητική του κτιρίου». Γέλασα από νεύρα—Αισθητική; Αυτό είναι ζωντανό πλάσμα, όχι έπιπλο. Μετά, άλλος γείτονας είπε: «Δεν είναι τυχαίο που η γειτονιά μας πάει από το κακό στο χειρότερο.» Δυο άλλοι γκρίνιαξαν επειδή ο σκύλος γάβγισε μια φορά, όταν μια μηχανή πέρασε πολύ κοντά μας. Κάθε φορά που τον έβγαζα βόλτα, τα παράθυρα έκλειναν—λες και μετέφερα αρρώστια. Μια μέρα, ενώ τον πήγα βόλτα, με πλησίασε μια κυρία και είπε ότι «το σκυλί θα γεμίσει το σπίτι ψύλλους» και πως καλό θα ήταν να το επιστρέψω «εκεί που ανήκει». Τη ρώτησα πού εννοεί, και απλώς σήκωσε τους ώμους της, σαν να ήταν η ζωή ενός ζώου απλώς ενόχληση που πρέπει να εξαφανιστεί. Τα πράγματα χειροτέρεψαν όταν βρήκα ανώνυμα σημειώματα κολλημένα στην πόρτα μου: «Αυτός ο σκύλος δεν ταιριάζει εδώ.» «Σκέψου και τους άλλους.» «Είναι ήσυχη γειτονιά.» Μάλιστα, έγραψαν ότι «θέλω να μετατρέψω την περιοχή σε καταφύγιο.» Ο σκύλος δεν ενοχλούσε κανέναν. Έτρωγε, κοιμόταν και με κοίταζε με εκείνα τα ευγνώμονα μάτια που κανείς δεν έβλεπε. Τον πήγα στον κτηνίατρο, τον έπλυνα, τον τάισα, κάθε μέρα γινόταν πιο όμορφος, πιο δυνατός, πιο γαλήνιος. Κι όμως οι άνθρωποι με έκαναν τον κακό της πολυκατοικίας. Ένας γείτονας μάλιστα διαλάλησε στους υπόλοιπους ότι «ταράζω την ησυχία της γειτονιάς». Το αστείο ήταν πως όταν είδε την κόρη μου να παίζει μαζί του, είπε αμέσως: «Α, τότε εντάξει.» Εκεί κατάλαβα: το πρόβλημα δεν είναι το σκυλί. Το πρόβλημα είναι άνθρωποι που πιστεύουν πως ό,τι δεν χωράει στην τέλεια εικόνα τους πρέπει να εξαφανίζεται. Διπλά μέτρα και σταθμά σε όλο τους το μεγαλείο. Σήμερα το σκυλί—ο Κόκο—είναι ακόμη μαζί μου. Έβαλε κιλά, τα μάτια του λάμπουν, έμαθε να κοιμάται χωρίς φόβο. Οι γείτονες δεν μιλάνε, μα ακόμα στραβοκοιτάνε όταν μας βλέπουν. Αλλά εγώ μένω αμετακίνητη: Χίλιες φορές να αντέξω τα στραβά τους βλέμματα, παρά να αφήσω ένα αθώο πλάσμα να πεθάνει στον δρόμο της Αθήνας.

Във вторник вечерта, както си се прибирах към вкъщи след работа в Атина, го забелязах лежеше до контейнера за боклук, целият мокър, нaбеднял, целeн изтърсен и треперещ. Честно, просто не ми даваше сърце да го оставя така. Приближих се, коленичих, тихичко му заговорих, а той замаха с опашка все едно ме молеше поне за шанс. Вдигнах го, занесох го у дома, подсуших го една стара хавлия на майка ми. Не съм и очаквала, че туй ще вдигне такъв шум.

Още на другата сутрин започна приказките. Една съседка, Марина, ме изгледа изпитателно:
Ελπίζω αυτό το σκυλί να μην είναι επιθετικό
Друга от балкона подвикна: Τώρα πια οι άνθρωποι μαζεύουν οτιδήποτε βρουν.

А най-накрая дойде господин Петру, домоуправителят на блока, звънна ми на вратата, да ми обясни, че някои съседи имат притеснения, че кучето разваля естетиката на входа. Е, направо прихнах да се смея. Естетика?! Това е живо същество, не е νέο φωτιστικό.

След това пък един от съседите минава и уж между другото казва: Δεν ειναι τυχαίο που η γειτονιά έχει χάσει το χρώμα της τελευταία. Двама други се оплакаха, че кучето веднъж излаяло когато един παπάκι мина покрай нас. Всеки път, когато го извеждах на разходка, прозорците бързо се затваряха, като че ли носех грип насред блока.

Един ден, разхождах го по Λεωφόρος Πατησίων и мина една жена с чанти. Близо до мен, спря и сопнато каза, че кучето θα φέρει ψύλλους и че по-добре да го върна там, откъдето съм го взела. Попитах я къде точно е това там, а тя сви рамене, все едно на животното му се пада просто да изчезне и толкова.

Влоши се, когато на вратата ми започнаха да лепят анонимни бележки:
Αυτό το σκυλί δεν ανήκει εδώ.
Να σκέφτεσαι τους άλλους.
Εδώ είναι ήσυχη περιοχή.
Дори някой беше написал: Θες να κάνεις εδώ καταφύγιο;

Истината е, че Коко (така го кръстих) на никого не пречеше. Ядеше, спеше и ме гледаше с тези благодарни очи, които хората около мен изобщо не виждаха. Заведох го на ветеринар, изкъпах го, нахраних го. Всеки ден ставаше по-здрав, по-доверчив, по-красив. Хората, обаче, продължаваха да ме гледат, сякаш съм станала ντροπή на блока.

Един дори разпрал, че ταράζω την ησυχία της γειτονιάς. Обаче, като видя дъщеря ми Василики да си играе с Коко пред блока, веднага смени тона: Ε, τότε, εντάξει

Е, ето го не кучето беше проблемът. Проблемът са хората, които вярват, че всичко, което не пасва в тяхната картина за съвършенство, трябва да бъде изтрито. Διπλά μέτρα και διπλά σταθμά, σε όλο τους το μεγαλείο.

Сега Коко още е при нас. Вече е надал, очите му светят, научи се да спи спокойно. Съседи не казват нищо, ама погледите им още бодат.

Но какво да ти кажа? Χίλιες φορές να ζω με στραβοκοιταγμάτων, παρά να αφήσω ένα αθώο πλάσμα να πεθάνει στο δρόμο.