Για κάποιο λόγο, πολλές γυναίκες πιστεύουν πως αν περάσουν τα σαράντα και έχουν ήδη δύο διαζύγια, έχει κλείσει ο κύκλος τους. Κι εγώ ανήκω σε αυτή την κατηγορία. Παντρεύτηκα δύο φορές. Την πρώτη ήμουν νέα, από αυτόν τον γάμο έχω μια κόρη. Το δεύτερο γάμο τον έκανα όταν ήμουν τριάντα ετών. Ούτε ο πρώτος ούτε ο δεύτερος κράτησε πάνω από δύο χρόνια. Κάτι δεν πήγαινε καλά με τους άντρες.
Φυσικά, μετά το δεύτερο διαζύγιο είχα κάποιες σχέσεις, αλλά καμία δεν οδήγησε σε γάμο. Τώρα είμαι 45 ετών, και παρ όλα όσα έχουν συμβεί, πιστεύω ακόμα πως μπορώ να βρω την ευτυχία και πως κάπου στον κόσμο υπάρχει το άλλο μου μισό. Για να μην τα πολυλογώ, πριν έναν μήνα γνώρισα έναν άντρα τυχαία στον δρόμο. Ο Πέτρος είναι 49 ετών. Βολτάριζα στην Πλατεία Συντάγματος είμαι γυναίκα εμφανίσιμη και φροντισμένη και αποφάσισα να κάτσω για έναν ελληνικό καφέ.
Ο Πέτρος πλησίασε να μου πιάσει κουβέντα. Δεν ήταν ακριβώς ο άντρας των ονείρων μου, αλλά έδειχνε περιποιημένος και σοβαρός. Με κέρασε καφέ. Εγώ, όπως κάθε λογική γυναίκα, τον ρώτησα αμέσως αν έχει σύζυγο ή σχέση και απάντησε κάπως ασαφώς. Ήταν ξεκάθαρο πως κάτι είχε στη ζωή του. Παρ όλα αυτά, τον κάλεσα στο σπίτι για να συνεχίσουμε συζήτηση, να πιούμε τσάι και να δοκιμάσει γαλακτομπούρεκο που είχα φτιάξει από την προηγούμενη μέρα. Μπορεί να πείτε πως ήμουν τρελή που κάλεσα έναν σχεδόν άγνωστο σπίτι μου, αλλά με είχαν δει γνωστοί μου στο πάρκο μαζί του, οπότε δεν ανησύχησα. Εξάλλου, ο Πέτρος δεν μου φάνηκε επικίνδυνος.
Φτάσαμε στο σπίτι, μπήκαμε στον διάδρομο και ο Πέτρος άρχισε να γελάει:
Έχεις τόσο μεγάλο διαμέρισμα και μοιάζει λες και δε γνώρισε ανακαίνιση εδώ και δεκαπέντε χρόνια!
Κάνω πως δεν καταλαβαίνω. Το τελευταίο βάψιμο το έκανα πριν δέκα χρόνια. Το σπίτι όμως είναι φροντισμένο. Γιατί να ξοδέψω τα ευρώ μου σε τοίχους και ταβάνια ενώ μπορώ να τα επενδύσω σε εμένα; Είναι λάθος αυτό;
Του έφερα τσάι και γαλακτομπούρεκο, φάγαμε, ήπιαμε το τσάι και άρχισε πάλι να σχολιάζει το σπίτι μου. Του απάντησα απλά: «Τι σημασία έχει πώς είναι το διαμέρισμά μου; Γιατί δεν με καλείς εσύ στο δικό σου;» Και τότε σώπασε αμέσως. Η συζήτηση τελείωσε. Έφυγε λέγοντας πως θα μου τηλεφωνούσε σε μια εβδομάδα.
Πέρασε όλη η εβδομάδα και δε με πήρε, ούτε μήνυμα έστειλε. Το Σάββατο, αργά το βράδυ, μου έγραψε πως έρχεται να με δει. Του απάντησα, «Βεβαίως, τώρα όμως πρέπει να βοηθήσεις με τα μερεμέτια. Θα κολλάμε ταπετσαρίες μαζί!» Τότε θυμήθηκε πως είχε κάτι πολύ σημαντικό που είχε ξεχάσει και πως θα με έπαιρνε άλλη μέρα. Πιστεύω πως είναι παντρεμένος και ψάχνει εύκολες καταστάσεις με γυναίκα που περιμένει να τη συντηρεί. Εγώ τέτοια δεν γίνομαι. Δεν πειράζει όμως. Αυτό που μετράει είναι πως μοιραστήκαμε απλώς συντροφιά. Η αγάπη μου θα έρθει. Είμαι σίγουρη. Κι ένα μήνυμα για όλες τις γυναίκες: αν ένας άντρας δε κάνει κάτι για εσάς, τότε γιατί να σπαταλάτε τον χρόνο σας; Στη ζωή πρέπει να δίνουμε αξία στον εαυτό μας και να μην δεχόμαστε τα ψίχουλα.
