9 Μαρτίου
Ακόμα τρέμω, πώς να ξεκινήσω να αποτυπώνω σήμερα στο ημερολόγιό μου ό,τι συνέβη Δεν ξέρω πώς βρέθηκα σ αυτή τη θέση να φωνάζω στον διάδρομο της πολυκατοικίας: «Τι είναι αυτά που κάνετε; Αυτό είναι το σπίτι μου! Έχουμε χωρίσει με τον γιο σας εδώ και τρία χρόνια!» Η πρώην πεθερά μου, η κυρία Αλεξίου, είχε φέρει έναν κλειδαρά και προσπαθούσε να ανοίξει την πόρτα του διαμερίσματός μου, λες και δεν υπήρχα.
Έχουν περάσει σχεδόν τρία χρόνια από το διαζύγιό μου με τον Πέτρο, τον άντρα που μάτωσε την ψυχή μου. Τα χρόνια εκείνα με την οικογένειά του ήταν εφιάλτης η μάνα του να μου παίρνει ό,τι έβγαζα, να παρακολουθεί κάθε κίνηση, κι εκείνος να πίνει ως το ξημέρωμα με τους φίλους του, να κάνει φασαρίες και να με διαλύει ψυχολογικά. Δέκα χρόνια μέσα σε στεναχώριες και χρέη στην ψυχή και στο σώμα μου πρήστηκα, γέρασα πριν την ώρα μου.
Μια μέρα, κοιτάχτηκα στον καθρέφτη. Δεν αναγνώρισα τον εαυτό μου. Εκεί, αποφάσισα: αν δεν φύγω τώρα, θα χαθώ. Το διαζύγιο μαρτύριο: φωνές, απειλές, ο Πέτρος να αρνείται να φύγει απ το σπίτι μου, να απαιτεί μέρος και να φέρνει ταραχές μέχρι που ήρθε η αστυνομία και τον μάζεψε.
Σήμερα, ανέβαινα στο σπίτι μετά τη δουλειά κάπως κουρασμένη, όταν βλέπω την κυρία Αλεξίου με έναν κλειδαρά με μπλε στολή να γονατίζει στο πόμολο της πόρτας μου. Εκείνη να στέκεται από πάνω του, να του δίνει εντολές: «Πιο γρήγορα!» Πάγωσα για μια στιγμή, μετά το είπα δυνατά:
«Τι κάνετε εκεί;»
Δεν γύρισε καν να με δει, απλά με αυτό το παγωμένο της ύφος μου απάντησε:
«Ήρθαμε με τον ανιψιό μου να πάρουμε αυτά που μας ανήκουν.»
«Είσαι σοβαρή; Έχω χωρίσει με τον γιο σου εδώ και τρία χρόνια. Το σπίτι είναι δικό μου!»
«Η μισή περιουσία ανήκει στον Πέτρο», είπε ψυχρά.
Στεκόμουν στον διάδρομο, με τα γόνατά μου να τρέμουν. Πίστευα πως δεν θα τολμούσε. Αλλά τότε άκουσα ψιθυριστά, να σκύβει προς τον κλειδαρά: «Γρήγορα, πριν δει τι έχουμε κάνει μέσα.» Αυτά τα λόγια με πάγωσαν. Τι εννοεί; Πλησιάζω κι εκεί βλέπω κάτι χώματα στο χαλάκι κάποιος είχε ξαναμπεί.
Η καρδιά μου έπεσε στα πατώματα Έβαλα τις φωνές: «Έχετε ξαναμπεί στο σπίτι μου;!» Η πρώην πεθερά χλώμισε, αλλά με ένα ειρωνικό χαμόγελο πέταξε: «Έχουμε δικαίωμα.»
Την έσπρωξα, άνοιξα με ταχύτητα την πόρτα και η κραυγή μου αντήχησε σε όλον τον όροφο.
Στο σαλόνι αραχτός ο Πέτρος κι άλλη μια κοπέλα η νέα του αγαπημένη. Σαν να τανε στο σπίτι τους: παπούτσια στο χολ, σακούλες με ψώνια, ρούχα παντού. Εκείνος με κοίταξε απαξιωτικά:
«Τι θέλεις; Το μισό σπίτι δικό μου είναι. Η μαμά θα αλλάξει την κλειδαριά, φύγε. Εδώ θα μένουμε.»
Μου κόπηκαν τα πόδια αλλά δεν θα τους άφηνα να κάνουν ό,τι θέλουν πάλι με τη ζωή μου. Χωρίς λέξη, βγάζω το κινητό, καλώ την αστυνομία.
Σε λίγα λεπτά ήρθαν οι αστυνομικοί. Τους έδειξα το συμβόλαιο ιδιοκτησίας του διαμερίσματος, τη δικαστική απόφαση του διαζυγίου και της έξωσης του Πέτρου. Εξήγησα τα πάντα, εκείνοι άκουσαν και τους δύο και έπειτα ο ένας από αυτούς είπε:
«Κύριε, προβήκατε σε παράνομη είσοδο. Παρακαλούμε να μας ακολουθήσετε.»
Ο Πέτρος φώναζε, η κυρία Αλεξίου τιναζόταν σαν να τη χτυπούσε ηλεκτρικό ρεύμα, ο κλειδαράς δεν ήξερε πού να σταθεί. Τελικά, πήραν τον Πέτρο, απείλησαν τον κλειδαρά με μηνύσεις, κι η πρώην πεθερά κάθισε κατάχλωμη στη καρέκλα μου ψιθυρίζοντας ξανά και ξανά: «Νομίζαμε πως είχε δικαίωμα»
Ακόμα δεν μπορώ να ηρεμήσω. Δεν καταλαβαίνω πώς κάποιοι άνθρωποι μπορούν να κάνουν τα πάντα για να διαλύσουν ό,τι αγαπάει άλλος Μα επιτέλους, το σπίτι μου είναι μόνο δικό μου. Και είμαι ελεύθερη.
