Τι σου παίζει με την Ευσταθία; Γιατί θες μια σύζυγο σαν αυτή; Έξυπσε, πήρε βάρος, τώρα τριγυρνά σαν αεροπλάνο. Θα το ξεκούνη; Σιγουρα, περίμενε κι θα γίνει μόνο χειρότερο!
Αλλά είναι ήρεμη και με αρέσει που έχει γεμίσει. Παλιά ήταν λεπτεπίπεδη σαν ραβδί· τώρα έχει καμπύλες!
Ο Φώτης σχολίαζε την Ευσταθία του και δεν μπορούσε να μην χαμογελάσει. Τότε ο καλύτερός του φίλος, ο Αρσένιος, του χτύπησε τον ώμο.
Πάρε τα λοφίδια, φίλε. Μην παίζεις με τα φρέντα. Όταν εμφανιστείς με αυτήν στο χριστουγεννιάτικο πάρτι στο γραφείο στην Αθήνα, θα ντρέπεσαι να κοιτάξεις τους φιλάθλους. Είσαι ψηλός, μυώδης, καλός τύπος. Η γυναίκα είναι μικρή στο απόηχο, αλλά εμείς οι άντρες; Είμαστε ελεύθεροι μέχρι το τέλος!
Ο Φώτης κούνησε το κεφάλι. Σιγά-σιγά του ξέσπασε η ιδέα μήπως έχει παραμείνει πολύ καιρό στο γάμο. Κάποτε ήταν ρομαντικός, μέχρι που η Ευσταθία άλλαξε τα πράγματα: ήρεμη, όμορφη, καλή, φρονερή. Και μαγειρεύει έτσι που κανείς δεν μπορεί να σταθεί μακριά από το πιάτο. Ο ίδιος πήρε περίπου δέκα κιλά από τότε που παντρεύτηκαν. Και μόλις είχαν το μωρό.
Πρέπει να αλλάζεις τη σύζυγο τακτικά, σαν παλιά ελαστικά! αναφώνησε γελώντας ο Αρσένιος. Διαζύγγισα τη δική μου και τώρα είμαι με τη Νίκη. Νεαρή, δυνατή. Αν κάτι πάει στραβά, την αλλάζω απλώς!
Από εκείνη τη στιγμή ο Φώτης σκεφτόταν όλο και πιο πολύ αυτά που έλεγε ο φίλος. Ο Αρσένιος τον έσπαγε, και ο Φώτης άρχισε να παίρνει αυτά τα λόγια σαν δικά του. Ίσως, σκεφτόταν, είχε κολλήσει πολύ στο γάμο.
Ευσταθία, εε, πήρες
Μόλις άρχισε να μιλάει, η σύζυγος του, στέλνοντας το νεογέννητο μωρό στην αγκαλιά της, άνοιξε τα μάτια.
Και τι; Πέντε κιλά ω, τι τραγικό; Εγώ φροντίζω το μωρό, δουλεύω από το σπίτι, τρέχω το σπίτι, τα οικονομικά, οι λογαριασμοί, τα ψώνια, το μαγείρεμα! Και εσύ μου γαβγίζεις για πέντε κιλά;
Ξαφνικά η Ευσταθία έσπασε σαν σπασμένη σωλήνα. Ήθελε να κλάει από τον πόνο που νιώθει όταν ο σύζυγός της δεν εκτιμά ό,τι κάνει. Αν έφυγε, θα έμενε μόνος με όλα τα προβλήματα.
Γιατί τρές τα κιλά; Έβαλα στον κόσμο ένα παιδί ολόκληρο, εσύ μιλάς για κιλά!
Η Ευσταθία κλαψούρισε, πήρε το μωρό και πήγε στο παιδικό δωμάτιο. Ο Φώτης παρέμεινε καθισμένος. Αν είχε άλλη σύζυγος, ίσως δεν θα φώναζε τόσο.
Καθώς περνούσαν οι μέρες, ο Φώτης έβλεπτε όλο και πιο πολύ τα λόγια του Αρσένιου. Σιγά-σιγά του φαινόταν σωστός. Δεν θα άφηνε το παιδί· θα βοηθούσε· αλλά το «εφεδρικό» σχέδιο δεν έβλαπτε.
Κοίτα τη Λίνα από το δεύτερο τμήμα! Σου τσιγκλώνει τα μάτια! Είναι μόνο; Την έλεγξα. Όμορφη, αθλητική. Σαν πίνακας! Μαζί της η Ευσταθία δεν συγκρίνεται! έλεγε ο Αρσένιος, πλησιάζοντας το τραπέζι.
Η Λίνα στεκόταν κοντά στο ψυγείο νερού, όμορφη και νεαρή. Ο Φώτης δεν έβλεπε αυτή τη «φλόγα στα μάτια» που μιλούσε ο Αρσένιος, αλλά ο φίλος του ήταν πιο πειστικός.
Θα γυρίσεις σπίτι και θα σε περιμένει μια γυναίκα σαν αυτή! Ταγκόδες, εσώρουχα, όλα για να χαρούνε τον άντρα! Εσύ όμως; Ενδεχομένως με ρούχα που έχουν λεκέδες από το μωρό! Πλησιάζεις την ηλικία, γίνεται πιο δύσκολο να βρεις κορίτσι.
Ο Αρσένιος χτύπησε τον Φώτη στον ώμο και επέστρεψε στο τμήμα, φέρνοντας ακατάλληλα αστεία για τη Λίνα. Ο Φώτης ένιωσε ζηλιάρα. Ο φίλος του πάντα βρισκόταν σε καλό δρόμο με τις γυναίκες, έβγαινε τηλέφωνα, φωτογραφίες από τις νύχτες του.
Πήγε να δει τη μητέρα του, τη Λίδια Νικολάδου, και της έλεγε πως η σύζυγος του δεν του ταιριάζει πια. Η Λίδια, πάντα στο πλευρό του, δεν τον άδειασε αυτή τη φορά.
Γυμνό παιδί, δουλειά, όλον το σπίτι, είσαι όμορφη, κι εσύ να γυρνάς τη μύτη; Όλοι οι άντρες είναι έτσι, Φώτη. Δεν ξέρετε τι έχετε μέχρι να το χάσετε.
Τα λόγια της περάσαν σαν φωνή αερίου. Ο Φώτης συνέχισε να κοιτάζει τη Λίνα στη δουλειά, συλλέγοντας τις ματιές της, σκεπτόμενος ότι ίσως είχε δίκιο ο φίλος του. Ο καιρός περνούσε· δεν θα βρεις πια μια τόσο νεαρή. Μια μέρα ήρθε σπίτι εξαντλημένος, χωρίς λέξη να πουν.
Κάθισε απέναντι από τη σύζυγό του που κούναγε το μωρό μετά από άλλη μια νύχτα άπνοια. Σκιάδες κάτω από τα μάτια της, το δέρμα της δεν ήταν πια το ίδιο αθλητικό. Κατάλαβε ότι την αγαπά, αλλά φόβηκε ότι χάθηκε η «ανδρική» του ευκαιρία.
Ευσταθία, νομίζω ότι πρέπει να χωρίσουμε. Άλλαξες μετά τον τοκετό. Ίσως είναι ώρα.
Τα λόγια του ήταν ασαφή, τρεμοπαίζουν, νιώθοντας άσχετος, σαν να είχε πέσει σε απάτη. Η Ευσταθία δεν απάντησε. Κοίταξε στα μάτια του, και μόνο κουρασμένο βλέμμα είδε. Άφησε το μωρό στο κούνι, πήρε δύο βαλίτσες, το πήρε και έφυγε.
Ο Φώτης ήθελε να φωνάξει, να την σταματήσει, να γονατίσει και να ζητήσει συγγνώμη. Αλλά η σκέψη να πεθάνει μπροστά στον Αρσένιο του έτρεμε.
Ξέρεις τι, Φώτη Μπορεί να ζήσεις μόνος λίγο; Χωρίς εμένα, χωρίς το παιδί. Ότε τραυματιστηκες και ήμουν στο κρεβάτι, σε φρόντισα για χρόνο. Δούλευα, άπλετα, πήρα δανεισμούς και τα εξόφλησα. Δεν είχα πει ούτε ένα λόγο για διαζύγιο· και εσύ με έριξες με το μωρό στα χέρια σου για πέντε κιλά.
Η Ευσταθία γύρισε και έφυγε, δεν περίμενε να καταλάβει ο Φώτης. Εκείνος παρέμεινε στην πόρτα, ακούγοντας τα βήματά της να χάνουν τη φωνή, νιώθοντας το βάρος ενός άπαστου σφάλματος.
Την επόμενη μέρα πήγε στη δουλειά χωρίς διάθεση. Όλα έτρεχναν στραβά. Ο Αρσένιος του χτυπούσε τον ώμο, γελώντας, «Πάμε να κερδίσουμε τη Λίνα».
Αυτό είναι; Πήγαινε να τη πιάσεις, όμορφη κοπέλα, αλλιώς θα την κλέψω.
Ο Φώτης το συγκρότησε, αλλά ο Αρσένιος δεν τον άκουγε.
Θα σου πω κάτι, Σένια. Ήμουν ανόητος που σε άκουσα. Είχα μια σύζυγο που κάθε άντρας θα ζήλευε! Ένα παιδί, μια καλή οικογένεια! Δεν χρειάζομαι τις νέες κοπέλες σου!
Μιλάς σαν θυματοφάγο, όχι σαν άντρας!
Και «άντρας» για σένα είναι ο άνθρωπος που ρίχνει τη σύζυγό του και το παιδί του; ή ο τρελός που πηδά από κοπέλα σε κοπέλα;
Ο Αρσένιος προσβλήθηκε, η φάση τους έφτασε σε καψούρι. Ο Φώτης αποφάσισε πως, αν δεν αλλάξει, δεν θα έχουν πια φίλους.
Την ίδια μέρα πήγε στη σύζυγό του με ένα μεγάλο μπουκέτο λουλουδιών, έπεσε στα γόνατα και ζήτησε συγχώρεση, παραδεχόμενος τα λάθη του. Η Ευσταθία τον συγχώρεσε· επέστρεψαν στο διαμέρισμα και άρχισαν ξανά. Η αγάπη του άνοιξε ξανά. Τα κιλά άφησαν πια τη σημασία.
Άρχισε να βοηθάει πιο πολύ: φροντίζει το μωρό, ξυπνάει τη νύχτα, κάνει το πλύσιμο, το μαγείρεμα. Η Ευσταθία πήγε στο γυμναστήριο, βγάζει φόρμα. Σταδιακά η σχέση τους επανήλθε στο παλιό της δρόμο. Ο Φώτης υποσχέθηκε στον εαυτό του πως δεν θα ξανασπάσει. Η ιστορία αυτή του έδωσε το μάθημα: πρέπει πάντα να σκέφτεσαι με το λογικό σου κεφάλι.
