Η Μαρίνα μεγάλωσε σ ένα χωριό αρκετά μακριά από την Αθήνα. Το καλοκαίρι, για να φτάσει στην πρωτεύουσα, έπρεπε να περάσει με βάρκα ένα άγριο ποτάμι, ενώ τον χειμώνα διασχίζαμε έναν χιονισμένο εθνικό δρόμο.
Παρόλα αυτά, στο χωριό μας ζούσαν πολλοί άνθρωποι. Όλοι γνωρίζονταν μεταξύ τους, συζητούσαν, μοιράζονταν τα προβλήματα και βοηθούσαν ο ένας τον άλλο όσο μπορούσαν.
Η Μαρίνα ήταν το πολυπόθητο παιδί της οικογένειας, όμως Η μητέρα της την είχε γεννήσει εκτός γάμου.
Ο πατέρας της μικρής ήταν ο Ιάκωβος ένας ψηλός και όμορφος άντρας, ο σύζυγος της καλύτερης φίλης της μητέρας της. Κανείς όμως δεν ήξερε ποιος ήταν ο πραγματικός πατέρας του παιδιού. Ο Ιάκωβος είχε τρία παιδιά και δεν ήθελε να αφήσει την οικογένειά του ποτέ. Ούτε η μητέρα της Μαρίνας ήθελε να καταστρέψει τον γάμο της φίλης της.
Από τη γέννηση τους ακόμα, η Κατερίνα (κόρη του Ιάκωβου) και η Μαρίνα έγιναν φίλες, έπαιζαν μαζί και πήγαν και στην ίδια τάξη στο σχολείο. Τα κορίτσια είχαν από μικρές εξαιρετική μουσική αντίληψη, άρχισαν να πηγαίνουν μαζί στη μουσική σχολή του χωριού. Τελείωσαν το σχολείο με διακρίσεις και ονειρεύονταν να μπουν στη μουσική ακαδημία της Αθήνας.
Μα μετά την αποφοίτηση, οι δρόμοι των δυο αδερφών από την πλευρά του πατέρα τους (που τότε δεν ήξεραν πως ήταν αδερφές) χώρισαν, η Κατερίνα έφυγε για την πόλη κι η Μαρίνα έμεινε στο χωριό. Η επικοινωνία χάθηκε, για χρόνια δεν μίλησαν ξανά.
Τα παιδικά τους όνειρα τελικά έμειναν όνειρα, καμία από τις δυο δεν πήγε στη μουσική σχολή. Η Κατερίνα σπούδασε τεχνολογία, ενώ η Μαρίνα έγινε απλή κομμώτρια. Ο χρόνος πέρασε, η Μαρίνα παντρεύτηκε, έκανε δύο γιους και μόνο πού και πού θυμόταν πως κάποτε είχε επαφή με την Κατερίνα.
Εκείνη την εποχή, οι γιατροί ανακάλυψαν ότι η μητέρα της Μαρίνας είχε όγκο και εκείνη έκανε τα πάντα για να τη σώσει. Μα τα μυστικά κάποτε βγαίνουν στο φως, κι όταν η μητέρα της έφυγε από τη ζωή, έκανε μια εξομολόγηση:
Ο πατέρας σου… ο πατέρας σου… Έλα πιο κοντά, κόρη μου
Η αποκάλυψη αυτή έκαμψε τη Μαρίνα. Είχε μεγαλώσει μια ολόκληρη ζωή δίπλα στην αδερφή της χωρίς να το ξέρει! Δεν ήταν λοιπόν τυχαία τόσο όμοιες στα θέλω τους τα γονίδια του πατέρα φανερώθηκαν τώρα.
Για να βρει τον αριθμό της αδελφής της, η Μαρίνα έπρεπε να ψάξει πολύ. Ο Ιάκωβος δεν έμενε πια στο χωριό η Κατερίνα είχε μετακομίσει τους γονείς της στην Αθήνα και τα ίχνη τους χάθηκαν. Με τη βοήθεια γνωστών, κατάφερε τελικά να βρει το τηλέφωνο της αδελφής της.
Πήρε το νούμερο και άκουσε την Κατερίνα να φωνάζει με χαρά. Χάρηκε πολύ που η παιδική της φίλη επικοινώνησε μαζί της. Όμως η Μαρίνα θεώρησε πως όσα είχε να πει έπρεπε να ειπωθούν πρόσωπο με πρόσωπο και πρότεινε να συναντηθούν.
Λίγες μέρες μετά, η Κατερίνα ήρθε στο χωριό και είχαν μια πολύ σημαντική συζήτηση.
Μίλησαν πολλή ώρα, θυμήθηκαν τα παιδικά τους χρόνια και τα μαθητικά τους χρόνια. Οι δυο γυναίκες χάρηκαν πολύ που βρέθηκαν ξανά μετά από τόσα χρόνια. Πλέον στηρίζουν η μία την άλλη, επισκέπτονται η μία την άλλη και η Μαρίνα έχει επικοινωνία με τον πατέρα της.
Ο Ιάκωβος ζήτησε συγγνώμη από τη σύζυγό του και εκείνη τον συγχώρεσε. Πλέον ο ίδιος και η Κατερίνα επισκέπτονται συχνά τη Μαρίνα, πηγαίνουν μαζί στον τάφο της μητέρας της. Ο Ιάκωβος μιλά με τους εγγονούς του, τα αγόρια χαίρονται που έχουν παππού. Έτσι ήταν η μοίρα τους η αλήθεια φανερώθηκε πολλά χρόνια μετά, χωρίς να πληγώσει κανέναν.
