Στον κόσμο μας, όπου όλα μετριούνται με μάρκες και τιμές, συχνά ξεχνάμε το σημαντικότερο τον ίδιο τον άνθρωπο. Αυτή η ιστορία διαδραματίστηκε σ ένα κλειστό φιλανθρωπικό δείπνο, στο εμβληματικό ξενοδοχείο «Μεγάλη Βρεταννία» στο κέντρο της Αθήνας.
Η Χρυσή Αίθουσα έλαμπε από τα φώτα και τα στολίδια. Η Δανάη, ντυμένη με ένα εντυπωσιακό χρυσό φόρεμα, και ο συνοδός της, ο Κωνσταντίνος, απολάμβαναν ένα πανάκριβο κρασί συλλεκτικής σοδειάς, σχολιάζοντας γελώντας τους καλεσμένους τριγύρω. Ξαφνικά, ο αέρας πάγωσε όταν στην είσοδο εμφανίστηκε μια νεαρή κοπέλα που τη φώναζαν Ιφιγένεια. Φορούσε ένα ταπεινό, παλιό μπεζ παλτό και απλά, φθαρμένα παπούτσια χωρίς τακούνι.
Η Δανάη, χωρίς να κρύψει τον σνομπισμό της, της έκλεισε τον δρόμο. Την κοίταξε περιπαικτικά από πάνω μέχρι κάτω και στραβομουτσούνιασε. Ο Κωνσταντίνος, πλησίασε το πρόσωπό του στη Δανάη και είπε, αρκετά δυνατά ώστε να ακουστεί:
«Περιμένουμε άραγε οι καθαρίστριες να μπερδέψουν την πίσω είσοδο με την κεντρική σήμερα;»
Η Δανάη πλησίασε και με υποτιμητικό τόνο της είπε:
«Γλυκιά μου, συσσίτιο με δωρεάν φαγητό έχει λίγα στενά πιο κάτω. Μου χαλάς όλο το στυλ στο event μου.»
Η Ιφιγένεια δεν έστρεψε το βλέμμα της. Στάθηκε σταθερή, κοιτάζοντας με αξιοπρέπεια στα μάτια της Δανάης. Σ εκείνη τη στιγμή έλαμπε περισσότερο και από τα πιο λαμπερά κοσμήματα της αίθουσας.
Τότε, ένας ηλικιωμένος καλοντυμένος κύριος έσπευσε προς το μέρος τους ο κύριος Παπακωνσταντίνου, διαχειριστής του φιλανθρωπικού ιδρύματος. Δεν έριξε καν ματιά στη Δανάη και τον Κωνσταντίνο, που ήταν έτοιμοι να τον χαιρετίσουν με επίσημο τρόπο. Στάθηκε μπροστά στην Ιφιγένεια και με σεβασμό έγυρε το κεφάλι:
«Κυρία Παπαϊωάννου! Συγχωρέστε μας, το ιδιωτικό αεροπλάνο σας έφτασε νωρίτερα από ό,τι περιμέναμε. Η σύμβαση για την εξαγορά του ομίλου είναι έτοιμη για την υπογραφή σας.»
Το βλέμμα της Δανάης κόπηκε. Για μια στιγμή έμεινε με το στόμα ανοιχτό, αποσβολωμένη, κι ένα κρυστάλλινο ποτήρι με ακριβό κρασί έπεσε από το χέρι της και έσπασε με ήχο στον μαρμάρινο πάτωμα.
Τελική σκηνή
Η Ιφιγένεια πήρε ατάραχη το στυλό από το χέρι της βοηθού και, χωρίς να βγάλει το παλιό παλτό της, υπέγραψε το έγγραφο με μια αποφασιστική κίνηση.
Γύρισε στη μαρμαρωμένη Δανάη και, με ήρεμο και κοφτερό ύφος, είπε:
«Παρεμπιπτόντως, Δανάη, δεν είναι πια η εκδήλωσή σου. Μόλις αγόρασα αυτό το κτήριο και την εταιρεία του συζύγου σου. Η αισθητική σου πλέον δεν ταιριάζει στα σχέδιά μου. Ασφάλεια, παρακαλώ να τους συνοδεύσετε έξω.»
Ο Κωνσταντίνος και η Δανάη έμειναν αποσβολωμένοι, όπως η ασφάλεια τους ζήτησε, με σεβασμό αλλά αποφασιστικά, να αποχωρήσουν από την αίθουσα.
Ηθικό δίδαγμα: Ποτέ μην υποτιμάς έναν άνθρωπο από το πώς ντύνεται. Πίσω από ένα παλιό παλτό μπορεί να κρύβεται κάποιος που αύριο θα αποφασίσει για τη δική σου τύχη.
