Κοντά μας η κόρη μου χώρισε και μετακόμισε με το μικρό της στο στενό μας διαμέρισμα. Πρόσφατα, η κόρη μου χώρισε και εγκαταστάθηκε μαζί με το παιδί της στο σπίτι μας. Ζούμε σε ένα μικρό διαμέρισμα με τον άντρα μου. Σκέφτηκα ότι η κόρη μου, ενώ είναι σε άδεια μητρότητας, θα μπορούσε να μουλιάσει λίγο με το παιδί στο σπίτι της γιαγιάς. Αλλά τώρα αυτό είναι αδύνατο, γιατί η μαμά μου, στα 68 της, πανήλθε και έζησε με τον καινούριο της άντρα.
Όταν η μαμά μου μού τηλεφώνησε και μου είπε ότι ετοιμαζόταν να παντρευτεί, στην αρχή νόμιζα ότι αστυφεύεται, γιατί είναι ήδη 68 χρονών. Δυστυχώς, ήταν αλήθεια. Η μαμά μου έζησε μόνη της για πολλά χρόνια, ο άντρας της πέθανε πριν από 20 χρόνια. Εγώ ήμουν 35 όταν έφυγα από το σπίτι. Ζω με τον άντρα μου και τα παιδιά στην Αθήνα, επισκέπτομαι τη μαμά μου μερικές φορές το μήνα και στις γιορτές.
Η μαμά, ευτυχώς, είναι καλά και μπορεί να τα βολεύει μόνη της. Ο άντρας μου κι εγώ πάμε όταν χρειάζεται να κάνουμε δουλειές στον κήπο ή να κόψουμε ξύλα, για όλα τα άλλα η ίδια τα καταφέρνει.
Και τώρα αποφάσισε να φέρει έναν άντρα στο σπίτι. Αυτό είναι προδοσία από τη μεριά της! Δεν έπρεπε να μας το κάνει αυτό. Ο αρραβωνιαστικός της ήταν συνομήλικος, ένας παλιό γνωστός, με τον οποίο ήταν ζευγάρι στα νιάτα τους, και πριν μερικά χρόνια ξαναρχίσαν να βγαίνουν. Στις αρχές Ιουλίου παντρεύτηκαν στο δημαρχείο, και η γαμήλια γιορτή έγινε σε ένα εστιατόριο πολύ μικρή, μόνο για κοντινούς ανθρώπους.
Με τον άντρα μου και τα παιδιά δεν πήγαμε στο γάμο, κατά τη γνώμη μου, είναι ντροπή! Γιατί το χρειαζόταν η μαμά; Μπορούσε να ζήσει και χωρίς αυτό. Είμαι κατηγορηματικά εναντίον αυτού του γάμου και ακόμα δεν μπορώ να το αποδεχτώ. Η μαμά έχει ένα μεγάλο σπίτι, όπου τώρα ζουν μαζί.
Ο άντρας της δεν έχει κανένα περιουσιακό στοιχείο, μόνο τρία παιδιά και μια ολόκληρη φάρα εγγόνια. Γιατί το έκανε αυτό; Πώς μπόρεσε να μας φερθεί έτσι; Τώρα που είναι επίσημα παντρεμένοι, ο άντρας της μπορεί να διεκδικήσει την κληρονομιά μας. Ζούμε σε ένα μικρό διαμέρισμα, όπου είμαστε με τον άντρα μου.
Πρόσφατα η κόρη μου χώρισε και μετακόμισε με το μικρό της μαζί μας. Τώρα τη βοηθάω να φροντίζει το μωρό. Ο γιος μου ζει με τη φίλη του σε ένα νοικιασμένο διαμέρισμα. Σκέφτηκα ότι η κόρη μου θα μπορούσε να μείνει λίγο με τη γιαγιά κατά τη διάρκεια της άδειας μητρότητας, αλλά τώρα αυτό είναι αδύνατο, γιατί η μαμά μου ξεκίνησε μια νέα ζωή.
Για πολλές μέρες δεν μιλήσαμε. Πρόσφατα τηλεφώνησε η θεία μου από το χωριό, η αδερφή της μαμάς, και άρχισε να μας μαλώνει. Έλεγε ότι δεν φερόμαστε ωραία, ότι και η μαμά έχει δικαίωμα στη χαρά. Θα έπρεπε να χαιρόμαστε για αυτήν. Το να σκεφτόμαστε την κληρονομιά δεν είναι ωραίο, ενώ η μαμά είναι ακόμα ζωντανή. Θα έπρεπε να με καταλάβετε κι εμένα.
Μπορεί να συμβεί ότι, αντί να κληρονομήσουμε το σπίτι της μαμάς, να πάρουμε έναν γέρο ξένο με ένα σωρό προβλήματα και τους φτωχούς συγγενείς του, που σίγουρα δεν θα παραιτηθούν από το μερίδιό τους. Γι’ αυτό πιστεύω ότι σε αυτή την κατάσταση το δίκαιο είναι με το μέρος μου, και η μαμά δεν έχει δίκιο.
