Οι ΠΑΠΟΥΤΣΙΑ ΤΗΣ ΑΣΤΕΡΙΑΣ
Η Αστερία ήταν έντεκα χρονών και περπατούσε ξυπόλητη στους πετρόχτιστους δρόμους της Νάουσας, μιας πόλης όπου τα χρωματιστά σπίτια φαίνονταν να αγκαλιάζουν τα βουνά και οι πλατείες μύριζαν πάντα λουλούδια, φρέσκο ψωμί και δυνατό καφέ. Τα πόδια της, σκληραγωγημένα από τα χρόνια χωρίς παπούτσια, γνώριζαν κάθε πέτρα, κάθε ρωγμή και κάθε λακκούβα. Μικρά και λεπτά, ήταν όμως γερά και σιωπηλά, μάρτυρες της καθημερινής ζωής της.
Η μητέρα της πλέκετε χρωματιστές βραχιόλες για τους τουρίστες που περιπλανιόντουσαν στην κεντρική πλατεία, ρίχνοντας ιστορίες σε κάθε κλωστή. Ο πατέρας της πούλαγε καλαμπόκι με πιπέρι και λεμόνι, φωνάζοντας τις τιμές με δυνατή φωνή, ενώ οι πελάτες διάλεγαν το μεγαλύτερο ή το μικρότερο ανάλογα με την όρεξη και το πορτοφόλι τους. Δεν ήταν φτωχοί στο πνεύμα. Το γέλιο της Αστερίας και των αδελφών της γέμιζε το μικρό ασβεστοκτίσττο σπίτι, με κόκκινη κεραμοσκεπή και παράθυρα πάντα ανοιχτά. Αλλά τα λεφτά φτάναν μόνο για τα απαραίτητα. Μερικές φορές, η Αστερία πήγαινε σχολείο, άλλες έμενε σπίτι για να βοηθήσει στη δουλειά της μητέρας της ή να φροντίσει τον μικρό της αδερφό, τον Μιχάλη, που μόλις μάθαινε τις πρώτες του λέξεις.
Μια μέρα, ενώ η Αστερία σκούπιζε την πλατεία αφού είχαν φύγει οι τουρίστες, μια ξένη κυρία την είδε και πρόσεξε ότι περπατούσε ξυπόλητη. Τα μάτια της καρφώθηκαν στα πόδια της Αστερίας, τραχιά και γεμάτα σκόνη, και την πλησίασε με προσοχή.
«Γιατί δεν φοράς παπούτσια, κορίτσι;» ρώτησε, σκύβοντας ελαφρά.
Η Αστερία ανούγιασε τους ώμους. Το βλέμμα της ήταν ευθύ, αλλά τα μάτια της λάμπανε με μια μίξη περηφάνιας και αποδοχής.
«Τα δικά μου χάλασαν πριν μήνες» είπε. «Και δεν υπάρχουν για άλλα.»
Η γυναίκα, συγκινημένη από την ειλικρίνεια της και την αξιοπρέπεια με την οποία μιλούσε, έβγαλε από την τσάντα της ένα ζευγάρι σχεδόν καινούρια αθλητικά παπούτσια και της τα έδωσε. Ήταν άσπρα, με μια μπλε αστραπή στο πλάι, και φαίνονταν να λάμπουν κάτω από τον απόγευμα ήλιο. Η Αστερία τα άγκαλιά σφιχτά, σαν να ήταν θησαυρός που της είχαν εμπιστευτεί. Εκείνο το απόγευμα δεν τα έβγαλε ούτε για να κοιμηθεί, και τα καθάρισε με προσοχή πριν πάει για ύπνο, ενώ ο Μιχάλης την κοίταζε με περιέργεια και οι γάτες της γειτονιάς πλησίαζαν να μυρίσουν τα νέα αντικείμενα που τώρα συντροφεύανε το κορίτσι.
Την επόμενη μέρα, η Αστερία πήγε σχολείο με τα παπούτσια φορ
