Άκου να σου πω τι μας συνέβη πρόσφατα… Η οικογένειά μας πέρασε κάποιες ανατροπές και χάσαμε το σταθερό εισόδημα μας, τελείως ξαφνικά! Εγώ είμαι συνταξιούχος και αλήθεια, τα χρήματα που μου δίνει το κράτος δεν φτάνουν, να καλύψω τα φάρμακά μου και τίποτα παραπάνω. Με τα χρόνια έχω παρουσιάσει θέματα με την πίεση και πρέπει να παίρνω φάρμακα πλέον ως το τέλος της ζωής μου.
Ο γιος μου κι η νύφη μου, η Ελένη, προσπαθούσαν εδώ και χρόνια να αποκτήσουν δεύτερο παιδί, αλλά δεν τα κατάφεραν. Μόλις η Ελένη έμεινε τελικά έγκυος, έχασε τη δουλειά της. Ο μικρός, ο Δημητράκης, είναι τώρα 4 χρονών και ακόμα κάθεται σπίτι. Ο μεγάλος, ο Γιάννης, είναι 16 και δουλεύει ως courier μετά το σχολείο. Μάζευε κάθε ευρώ που έβγαζε, μέχρι πριν λίγο που αγόρασε έναν καινούργιο υπολογιστή.
Όταν του είπα ότι με στενοχωρεί αυτή η επιλογή, η Ελένη απάντησε πως ο Γιάννης έβγαλε μόνος του τα λεφτά και φυσικά έχει δικαίωμα να τα ξοδέψει όπως θέλει. Ο γιος μου, ο Κώστας, έχασε τη δουλειά του τελείως. Πριν γεννηθεί ο μικρός, είχε καλό μισθό και συντηρούσε την οικογένεια άνετα. Είχε και κάποια χρήματα στην άκρη. Σιγά σιγά όμως αρρώστησε σοβαρά και οι γιατροί του έκαναν μια άσχημη διάγνωση. Ξοδέψαμε όλα τα αποταμιευμένα για εξετάσεις και φάρμακα.
Όταν ο Δημητράκης έκλεισε τον πρώτο χρόνο, ο Κώστας έμεινε για μήνες στο νοσοκομείο. Του πλήρωσαν τη νοσηλεία, αλλά επειδή έλειψε τόσο καιρό, τον απέλυσε η εταιρεία του. Πιο σωστά δεν του έδιναν πλέον σοβαρές δουλειές και έτσι έχασε το μπόνους του. Τώρα, οι γιατροί λένε πως πρέπει να κάνει χειρουργείο και μετά θα χρειαστεί ακόμη ένα χρόνο ίσως και παραπάνω για να επανέλθει. Όλοι είμαστε σοκαρισμένοι, αλλά δεν έχουμε επιλογές. Η Ελένη ετοιμάζεται να ψάξει για δουλειά.
Ανησυχεί πώς θα τα βγάλουμε πέρα μόνο με το δικό της μισθό. Εν τω μεταξύ, ο Γιάννης πήρε έναν ακριβό υπολογιστή με τα δικά του χρήματα. Δεν σκέφτεται καν να βοηθήσει ή να ανακουφίσει έστω λίγο τα έξοδα της οικογένειας. Μήπως κάνω λάθος που τον σκέφτομαι έτσι; Ή δεν θα έπρεπε ο Γιάννης να νοιάζεται λίγο γι εμάς και να αναλάβει πιο ενεργά ευθύνη;Μέσα σε όλα αυτά, ένα απόγευμα, καθόμασταν όλοι μαζί στο σαλόνι. Ο Κώστας με το πρόσωπο κουρασμένο, η Ελένη να κοιτάζει το ταβάνι με μια ανησυχία που πάγωνε το δωμάτιο, ο μικρός να παίζει με τα παιχνίδια του στο χαλί, κι εγώ να σκέφτομαι πώς ήταν κάποτε η ζωή μας. Ο Γιάννης μπήκε μέσα κρατώντας τον υπολογιστή του στα χέρια. Είδα στα μάτια του μια σπίθα διαφορετική.
«Έχω μια ιδέα,» είπε διστακτικά. «Μπορώ να φτιάχνω ιστοσελίδες και να γράφω κώδικα. Βρήκα δουλειές που πληρώνουν διαδικτυακά. Μπορώ να βοηθήσω τον μπαμπά και τη μαμά. Έτσι, κι εγώ, και ο υπολογιστής μου, δεν θα 'μαστε μόνο για παιχνίδια.»
Έμεινα άφωνος. Η Ελένη δάκρυσε, ο Κώστας χαμογέλασε πρώτη φορά μετά από καιρό και ο Δημητράκης πήδηξε στην αγκαλιά του Γιάννη. Εκείνο το βράδυ, φάγαμε όλοι μαζί ένα ταπεινό δείπνο, μα νιώσαμε πιο πλούσιοι από ποτέ. Καμιά ανάγκη δεν καταργεί την ελπίδα και καμιά δυσκολία δεν σβήνει ό,τι κρατάει μια οικογένεια, όταν ο καθένας δίνει ό,τι μπορεί. Από εκείνη τη μέρα, αρχίσαμε να πιστεύουμε πως, όσο δύσκολα κι αν έρθουν τα πράγματα, πάντα θα βρίσκουμε τρόπο να στηρίζουμε ο ένας τον άλλον. Και αυτό, τελικά, είναι το πιο πολύτιμο που έχει η οικογένεια.
