Τι άποψη να έχω για τα άγρια πρωινά τηλεφωνήματα; Ειδικά τόσο νωρίς το χάραμα.
Πρόσφατα, η γυναίκα του αδερφού της γυναίκας μου ξεκίνησε να με παίρνει τηλέφωνο στις 5 το πρωί. Ούτε ο άντρας μου είχε βάλει το κινητό στο αθόρυβο, οπότε ακουγόταν να τον καλεί και η αδερφή του. Τα μάτια μου δεν είχαν προλάβει καν να ανοίξουν καλά-καλά. Η αγένειά τους πραγματικά δεν έχει προηγούμενο.
Μόλις σήκωσα το τηλέφωνο, άκουσα τα εξής:
-Γιατί κοιμάστε ακόμα; Μέχρι τις 11 πρέπει να φύγουμε για σημαντικές δουλειές. Να προσέχετε τα παιδιά. Τα αφήσαμε έξω από την αυλόπορτα σας.
Δεν πρόλαβα ούτε λέξη να πω, το έκλεισαν.
Με τον άντρα μου ανταλλάξαμε ένα βλέμμα απορίας. Ποια ανιψάκια τέτοια ώρα έξω από το σπίτι μας;
Ο άντρας μου ντύθηκε και βγήκε στην αυλή. Τα σκυλιά αλυχτούσαν λες και είχε μπει ξένος, άρα κάτι γινόταν.
Και πράγματι, τρία από τα ανιψάκια μας περίμεναν στην πόρτα. Η έκπληξή μου ήταν τεράστια.
Μαζέψαμε τα παιδιά μέσα και πήραμε τηλέφωνο τους γονείς τους να καταλάβουμε τι συμβαίνει. Η απάντηση ήταν η εξής:
-Δεν αγαπάτε καθόλου τα ανιψάκια σας; Ούτε οικονομικά τα βοηθάτε, ούτε δώρα τους κάνετε. Τουλάχιστον να περάσετε λίγο χρόνο μαζί τους. Εμείς έχουμε σημαντικές δουλειές τώρα. Έτσι μπορείτε να φτιάξετε τη φήμη σας στα μάτια των παιδιών.
Έμεινα άφωνη. Το ένα παιδί ήταν βρέφος, δεν του είχαν βάλει ούτε πάνες ούτε είχα φαγητό για μωρά.
Ευτυχώς, στην Αθήνα υπάρχει σούπερ μάρκετ που είναι ανοιχτό όλο το 24ωρο. Ο άντρας μου πήγε να πάρει τα απαραίτητα για τα παιδιά. Τι άλλο να κάναμε; Κάτι έπρεπε να φάνε.
Τα ζήσαμε δύσκολα μαζί τους εκείνη τη μέρα. Ήταν ανήσυχα, δεν κοιμόντουσαν, έκλαιγαν συνέχεια. Δεν τα κατηγορώ, αφού τους ξύπνησαν τόσο χαράματα.
Οι γονείς τους ήρθαν να τα πάρουν μόνο μετά τις τρεις το μεσημέρι, κι αυτό επειδή επιμείναμε πολλές φορές στο τηλέφωνο. Τα παιδιά των άλλων τεράστια ευθύνη.
Στο τέλος μας κατηγόρησαν κιόλας ότι διαλέξαμε λάθος πάνες και φαγητό, παρόλα αυτά κράτησαν και τα πραγματάκια που τους αγοράσαμε.
Τώρα πώς να προστατευτούμε απ αυτό; Τρέμω στην ιδέα να ανοίξω τα μάτια ένα ακόμη πρωί και να βρω τα ανιψάκια μου πάλι μπροστά στην αυλόπορτα τόσο νωρίς. Ακόμη δεν έχω συνέλθει από ό,τι ζήσαμεΤην επόμενη μέρα φτιάξαμε μικρά πανό και τα κολλήσαμε στη μάντρα της αυλής: «Εδώ κοιμούνται δυο κουρασμένοι άνθρωποι. Χτυπήστε μόνο αν έχει επείγοντα περιστατικά ή σοκολάτα με γέμιση φουντούκι». Σκεφτήκαμε και το πιο αποφασιστικό μέτρο: ενεργοποιήσαμε την αθόρυβη λειτουργία στα τηλέφωνά μας, συνδεδεμένα με λίστα προτεραιότητας. Η ζωή συνέχισε σαν συννεφιασμένο κυριακάτικο πρωινό ήρεμη και προστατευμένη από ξαφνικές εισβολές.
Όταν ξανασυναντηθήκαμε στη γιορτή της πεθεράς, τα ανιψάκια ήρθαν τρέχοντας προς εμάς. Δεν κρατούσαν τίποτα στα χέρια μόνο ένα χαμόγελο και μια ζωγραφιά: «Θέλουμε να ξανακοιμηθούμε σπίτι σας, αλλά κάποια άλλη ώρα». Γέλασα κι εγώ μαζί τους. Ίσως τελικά να είχε νόημα αυτή η αναστάτωση. Και ποιος ξέρει; Μπορεί το επόμενο άγριο πρωινό να το διαλέξω εγώ με κρουασάν, σοκολάτα και αγκαλιές πριν το ξυπνητήρι.
