Αγαπητό ημερολόγιο,
Σήμερα η αδερφή του συζύγου, η Λαυρέντσια, ήρθε στο μικρό μας εξοχικό στην Αγία Λιβάδα με το κλειδί στο χέρι. «Γιατί να πάμε στο εξοχικό; θα γιορτάσουμε το νέο έτος στο σπίτι, μόνοι μας, και εμείς τρία παιδιά χρειάζονται κάτι για τις διακοπές», φώναξε, ενώ το πρόσωπό της γέμιζε έντονη απογοήτευση. «Μπορείς να φανταστείς τι σημαίνει να ζεις με τρία παιδιά;»
Απάντησα ήρεμα: δεν το έχω σκεφτεί. Ο Μιχάλης και εγώ δεν έχουμε σκεφτεί ακόμη παιδιά· πρώτα χρειάζεται να βρούμε σταθερή δουλειά και σπίτι. Η Λαυρέντσια με άγγιξε με την άποψη ότι ζούμε από παιδικά επιδόματα· ο Γρηγόριος, που δουλεύει προσωρινά, δεν μας δίνει ασφάλεια. «Δεν θέλω να ζω έτσι», μου είπε.
«Κι εμείς δεν σχεδιάζαμε τίποτα με τον Γιάννη», επέμενε η Λαυρέντσια. «Τότε ζείτε από τα χρήματα άλλων; δώσε μου τα κλειδιά». Απορρίψαμε με σταθερότητα· είχαμε ήδη κανονίσει να γιορτάσουμε το νέο έτος με φίλους. Οι διαπληκτισμοί κορφώθηκαν και η Λαυρέντσια βγήκε θρυμματισμένη από το διαμέρισμα.
Το εξοχικό, που κληρονόμησα από τη γιαγιά μου Βαλεντίνα, είναι ένα πραγματικό παραδοσιακό σπίτι με όλες τις ανέσεις. Πέντε χρόνια πριν οι γονείς μου πρόσθεσαν μπάνιο και κλιματιστικό για τη γιαγιά, η οποία όμως δεν ήθελε να ζήσει στην πόλη. Τώρα όμως σκέφτεται τη μετακόμιση και μας υπέδειξε να τη φροντίζουμε, ώστε κανένα δέντρο να μην πάσχει από το κρύο.
Ανέμελα ζήτησα από τους γονείς να με αφήσουν να επιβλέπω το σπίτι. Τα παιδικά καλοκαίρια στη γιαγιά παραμένουν ανάμεσα στα πιο λαμπρά μου αναμνήσεις. Με τη βοήθεια του Μιχάλη αποφασίσαμε να κάνουμε μια μικρή ανακαίνιση: νέες ταπετσαρίες, βάψιμο οροφής, αλλαγή πολυπριζών και αντικατάσταση κάποιου παλιού επίπλου με πιο σύγχρονο. Δεσμευτήκαμε πολύ χρόνο και χρήματα, αλλά τώρα το σπίτι είναι άνετο όλο το χρόνο, και ήμασταν έτοιμοι να φιλοξενήσουμε τους φίλους μας.
Η Λαυρέντσια όμως εμφανίστηκε ξανά, απαιτώντας να της παραχωρήσω το σπίτι, ισχυριζόμενη ότι επειδή ο Μιχάλης είναι νεότερος, πρέπει να υποχωρήσει. Δεν κατάλαβα πώς το εξοχικό της γιαγιάς είχε μπει στο ζήτημα· δεν ένιωσα κανένα φάσμα ευθύνης.
Καθώς η Λαυρέντσια έφτανε στο γραφείο του Μιχάλη, έσπαγε τη φασαρία: «Μιχάλη, πρέπει να μιλήσουμε αμέσως!». Ο Μιχάλης της ζήτησε ησυχία· όμως η αδερφή του έσκυνε στα τσιγάρα στην καπνιστική ζώνη. Όταν τον ρώτησε τι θέλει, η Λαυρέντσια φώναξε: «Θέλω τα κλειδιά του εξοχικού!». Ο Μιχάλης δεν ήξερε τι εννοεί, αλλά μετά κατάλαβε ότι μιλάει για το παραδοσιακό σπίτι στην Αγία Λιβάδα. Η Λαυρέντσια, με τα χείλη σφιγμένα, επέμεινε: «Μίλα με τη σύζυγό σου· πρέπει να μου τα δώσει». Ο Μιχάλης απάντησε με θυμό: «Ακόμα κι αν μπορούσα, δεν θα το έκανα. Σήμερα είναι 25 Δεκεμβρίου· ο σεβαστός άνθρωπος ενημερώνει για τα σχέδιά του νωρίς». Η αδερφή του απάντησε με γκρινιά: «Μικρές λεπτομέρειες δεν με διδάσκουν!». Τελικά, επειδή η διαφορά ηλικίας είναι μόνο πέντε χρόνια, ο Μιχάλης την έστειλε σπίτι.
Την επόμενη μέρα, 31 Δεκεμβρίου, έτρεχα στα καταστήματα να αγοράσω ό,τι χρειαζόταν ο Μιχάλης πριν κλείσει η δουλειά του για το νέο έτος. Ελπίζαμε να φτάσουμε στο εξοχικό νωρίς, ώστε να ετοιμάσουμε το τραπέζι, τα σουβλάκια και να αποχαιρετήσουμε το παλιό έτος. Η Λαυρέντσια εμφανίστηκε ξαφνικά με τα παιδιά, έσπασαν τη σιωπή και φώναξαν «Καλή χρονιά!». Ο Μιχάλης δεν μπόρεσε να μην παραμείνει σκεπτικός· η Λαυρέντσια ήρθε να μας αγκαλιάσει και να μας ευχηθεί. Η κατάσταση πήρε την τροπή της όταν ο Γρηγόριος, φίλος μας, έφερε τις βαλίτσες. Η Λαυρέντσια αρχικά ήθελε να μπει, αλλά ο Μιχάλης τον κρατούσε μακριά. Τα παιδιά άρχισαν να βγάζουν τα κάλτσες, ενώ η Λαυρέντσια φώναζε στο αδερφό της να αφήσει τον Γρηγόριο έξω. Η ένταση ανέβηκε, η Λαυρέντσια προκάλεσε σύγκρουση, απειλώντας να φέρει την αστυνομία, αλλά εγώ τονύσα: «Αν δεν φύγετε ήσυχα, θα έρθει η φίλη μου με το σύζυγό του, επαγγελματία πυγμάχο, και δεν θα περάσετε». Η Λαυρέντσια, προεξέχουσα, απάντησε με ειρωνεία· εγώ απάντησα κατηγορηματικά: «Φύγετε!». Κλείσαμε την πύλη, αποτρέποντας τους ανεγκατάστητους.
Η Λαυρέντσια και ο Γρηγόριος έπρεπε να επιστρέψουν σπίτι, και στην πορεία η Λαυρέντσια εξευτέλει τον Γρηγόριο, λέγοντας του ότι «δεν μπορείς να τον σπρώξεις; τι ατυχία!». Στο σπίτι μας ζούσαν και η μητέρα της Λαυρέντσιας, η Ευγενία, που δεν είχε μιλήσει με τον γιο της εδώ και πέντε χρόνια. Η ίδια βγάζει το παλτό στο γωνιακό δωμάτιο, φωνάζει: «Απ’ τώρα και εγώ θα σταματήσω να μιλάω με τον Μιχάλη!», ενώ η Ευγενία της απαντά: «Τι; μας έριξες έξω από το εξοχικό;». Ο θόρυβος κορωνίστηκε από το κέικ και το «Irony of Fate» που βλέπαμε με σαμπάνια.
Στη συνέχεια, τα παιδιά έτρεχαν παντού, η Λαυρέντσια και η Ευγενία απολάμβαναν το ποτήρι τους, ενώ ο Γρηγόριος έψαχνε στην κουζίνα. Εμείς, ο Μιχάλης και εγώ, περιμέναμε τους καλεσμένους· το κέφι κυριαρχούσε. Στο κέντρο του πλήθους, έπαψα για ένα δευτερόλεπτο, τράβηξα τον Μιχάλη στο πλάι και ψιθύρισα: «Πρέπει να σου πω κάτι». Του έδειξα την υπέρηξη του υπέρηχου. «Σοβαρά; θα έχουμε παιδί;» ρώτησε με έκπληξη. «Ναι», απάντησα, χαμογελώντας. Εκείνη τη στιγμή, ο Μιχάλης με αγκάλιασε και το φίλησε, λέγοντας: «Το καλύτερο δώρο!».
Κλείνοντας τη μέρα, νιώθω ευγνωμοσύνη για όσα συνέβησαν· το εξοχικό μας ήταν το σκηνικό μιας οικογενειακής τρικυμίας, αλλά τελικά η αγάπη και η κατανόηση νίκησαν.
Αυτές είναι οι σκέψεις μου για το τέλος του χρόνου, γεμάτες ελπίδα για το μέλλον και το νέο κεφάλαιο που ετοιμάζεται να γράψουμε.
Με αγάπη,
Αναστασία.
