Πρόσφατα, βρέθηκα τυχαία με το τετράδιο του συζύγου μου μπροστά μου, όπως εμφανίζεται στα όνειρα που δεν θυμάσαι πότε ξεκίνησαν. Οι σελίδες ήταν καλυμμένες με γραμμές και στήλες: κάθε δραχμή που είχε ξοδέψει για τον γιο μου, που τώρα είναι επτά ετών και μαθαίνει την αλφάβητο στο Δημοτικό της Αθήνας. Ο πατέρας του, ο Μανώλης, κι εγώ είχαμε χωρίσει χρόνια πριν, σαν δυο σύννεφα που απομακρύνονται αργά πάνω απ το Αιγαίο.
Όταν ο γιος μου ήταν τεσσάρων, γνώρισα τον Στέφανο. Από τις πρώτες μέρες, μου υποσχέθηκε πως θα με αγαπήσει για πάντα και πως θα προσφέρει στον γιο μου αγάπη σαν να ήταν δικός του. Στο όνειρο εκείνο, αυτή η υπόσχεση ήταν σαν τη μυρωδιά της θάλασσας: μου αρκούσε, ακόμη κι αν το καλοκαίρι ήταν μακριά.
Η αλήθεια όμως ήταν πως ο Στέφανος ποτέ δεν έγινε πραγματικός πατέρας για τον μικρό μου Πέτρο. Κι όμως, εκείνη την εποχή, η προσοχή του και η φροντίδα που έδειχνε με χειρονομίες μικρές, μου φαινόταν αρκετή. Μετά από έναν χρόνο γάμου, ήρθε στη ζωή η Αντιγόνη, η κόρη μας, σαν φως που διαλύει το σκοτάδι. Ο Στέφανος άρχισε να της δείχνει όλη την τρυφερότητα του κόσμουήταν δικό του παιδί, μετά από όλα.
Τώρα, βρίσκομαι με άδεια μητρότητας και ο Στέφανος είναι ο μοναδικός που φέρνει χρήματα στο σπίτι. Όταν βγαίνουμε βόλτα στην πλατεία Συντάγματος ή στο πάρκο κοντά στο σπίτι, πάντα αγοράζει στον Πέτρο παιδικά παιχνίδια και παγωτά, μοιάζοντας όμως σαν όλα αυτά να συμβαίνουν σε μια παράξενη μπαλάντα.
Ώσπου, μέσα σε ένα απόγευμα όπου ο ήλιος έχανε το χρώμα του, διάβασα στο τετράδιο: ήταν χωρισμένο σε τρεις ενότητες, σαν τρία κομμάτια μιας παλιάς σονάτας, με τίτλους: «Ημερομηνία», «Όνομα», «Ποσό». Παιχνίδια 40 ευρώ, παγωτά 40 ευρώ, κούνιες 30 ευρώ.
Ρώτησα τον Στέφανο, με τον φόβο που υπάρχει στα όνειρα που δεν ερμηνεύονται. Εκείνος δεν άλλαξε έκφραση όταν του έδειξα το τετράδιο, σαν να περίμενε πως έτσι θα έπρεπε να είναι τα πράγματα. Μου ξεκαθάρισε πως, μόλις τελειώσει η άδεια μητρότητας, θα πρέπει να του επιστρέψω όλα τα έξοδα που έκανε για τον Πέτρο. Μου είπε ακόμα πως είναι καλύτερα να σταματήσω τα αναβολικά και να σκεφτώ να ζητήσω διατροφή από τον πρώην άντρα μου έτσι θα μπορώ να ξεχρεώσω πιο εύκολα αυτό το «χρέος». Τέλος, μου τόνισε πως το μόνο που τον ενδιαφέρει πια είναι η κόρη μας, η Αντιγόνη.
Τα δάκρυά μου κυλούσαν σαν βροχή στον Λυκαβηττό. Δεν μπορώ να τον αφήσω, υπάρχει η κόρη μας, υπάρχει ακόμα αγάπη. Όμως αυτό το μικρότητα, αυτή η λογική του λογιστή με τα χρώματα του ύπνου, δεν μπορώ να την συγχωρέσω. Τίποτα δεν φαίνεται σίγουρο για το αύριοόλα αιωρούνται σαν μια ονειρική αυγή πάνω στην Πλάκα, όπου τα σπίτια γέρνουν στα μυστικά τους και τα συναισθήματα χάνονται μέσα στη σκόνη του χρόνου.
