Λένε πως για όλα όσα συμβαίνουν στη ζωή μας εμείς είμαστε υπεύθυνοι, και ότι, για ό,τι μας βρίσκει, εμείς φταίμε. Η κάθε επιλογή που κάνουμε σε μια μέρα, καθορίζει και τη ζωή μας από εκεί και πέρα.
Στη δική μου ζωή, έκανα μια κακή επιλογή όταν αποφάσισα να συνδέσω τη μοίρα μου με έναν άντρα που δεν ήταν σοβαρός. Στα νιάτα μου, ήμουν τόσο ερωτευμένος με τον Χρίστο που, παρόλο που καταλάβαινα ότι ήταν ανώριμος και αναξιόπιστος, ήθελα να πιστεύω ότι θα άλλαζε για μένα. Έβαλα την ελπίδα πάνω απ τη λογική. Όμως, η αλήθεια είναι πως οι άνθρωποι δύσκολα αλλάζουν. Ακόμα και μετά τη γέννηση του γιου μας, του Μιχάλη, ο Χρίστος δεν άλλαξε συμπεριφορά.
Κάθε μήνα μάθαινα και κάτι καινούργιο για τις περιπέτειές του. Άλλοτε από τους γείτονες, άλλοτε από φίλους, ακόμα και από συγγενείς. Η ντροπή και η ταπείνωση με τύλιγαν μέρα με τη μέρα. Υπέμεινα πέντε ολόκληρα χρόνια μέχρι που κατάλαβα πως δεν αξίζει. Πήρα διαζύγιο. Το καλό ήταν ότι ο Χρίστος δεν ήταν λαίμαργος με τα χρήματα. Μου άφησε το διαμέρισμά του, αρκεί να μην του ζητούσα διατροφή. Εγώ και ο Μιχάλης δεν θέλαμε να μείνουμε εκεί, οπότε το νοίκιασα και γύρισα στο σπίτι της μάνας μου. Εκείνη είχε ανάγκη φροντίδας. Έτσι πορεύτηκα.
Τα ενοίκια τα ξόδευα για τον Μιχάλη, για τα ρούχα του, το σχολείο του, μικρές εκδρομές, παιχνίδια. Ήθελα να του προσφέρω μια κανονική παιδική ηλικία, χωρίς στερήσεις. Από αυτά τα χρήματα επίσης αγόραζα τα απαραίτητα για το σπίτι, φάρμακα για τη μητέρα μου που ήταν κατάκοιτη για χρόνια, λόγω ασθένειας. Πίστευα πως ο γιος μου ένιωθε ευγνωμοσύνη για όσα του πρόσφερα. Τώρα που είμαι πια 57 χρονών, με διαβήτη, εξαρτημένος από την ινσουλίνη και παλεύοντας καθημερινά, κάνω ό,τι μπορώ για να ζω όσο περισσότερο γίνεται.
Η αρρώστια μου δεν μου επιτρέπει να δουλέψω πουθενά, κι άλλωστε ποιος θα με προσλάβει σ αυτή την ηλικία; Ούτε σύνταξη δεν λαμβάνω, αφού αλλάζοντας συνεχώς δουλειές για να βγάζω περισσότερα, κατέληξα να δουλεύω ανασφάλιστος σχεδόν πάντα. Εν ολίγοις, ζω μονάχα απ τα ενοίκια του διαμερίσματος. Ο Μιχάλης, στα 31 του, αποφάσισε να παντρευτεί και μου είπε πως με τη γυναίκα του θα μείνουν στο διαμέρισμα.
Όταν του είπα ότι δεν θα έχω χρήματα να ζήσω, μου απάντησε πως αυτό είναι δικό μου πρόβλημα. Πραγματικά, τώρα δεν ξέρω τι να κάνω. Δεν έχω καμιά οικονομία, χρειάζομαι τα φάρμακά μου, πρέπει να τρώω κάτι και να πληρώνω τα έξοδά μου. Τι να κάνω; Πώς μπορεί ο ίδιος μου ο γιος να μου φέρεται έτσι; Τι τον οδήγησε να συμπεριφερθεί με τόση αδιαφορία απέναντί μου;
Σήμερα, κλείνοντας το μικρό αυτό ημερολόγιο, καταλαβαίνω πόσο σημαντικό είναι να σχεδιάζεις τη ζωή σου και να μην αφήνεις τα πάντα στην τύχη ή στα χέρια των άλλων. Πρέπει να φροντίζεις και για τον εαυτό σου, όχι μόνο για τους άλλους, όση αγάπη κι αν νιώθεις. Αυτή είναι η αλήθεια που με πονά να παραδεχτώ.
