О 6ης το πρωί ο άντρας μου με πέταξε κυριολεκτικά από το κρεβάτι. Την πρώτη φορά νόμιζα πως ήταν τυχαίο ατύχημα, αλλά την επόμενη μέρα συνέβη ακριβώς το ίδιο. Όλα αυτά ξεκίνησαν μετά την επίσκεψή μας στη μητέρα του, στο χωριό.
Ήμασταν παντρεμένοι μόλις έξι μήνες, όμως αυτό το περιστατικό με έκανε να πάρω τη μεγάλη απόφαση να ζητήσω διαζύγιο. Ο λόγος για αυτή τη συμπεριφορά του με άφησε άφωνη. Θα σας διηγηθώ τι συνέβη.
Μεγάλωσα στην Αθήνα και ποτέ δεν είχα λόγο να σηκώνομαι νωρίς. Τώρα συνεργάζομαι με μια διεθνή εταιρεία κι έτσι το ωράριό μου είναι συχνά μετατοπισμένο στη νύχτα. Όταν εδώ έχουμε μέρα, αλλού είναι βράδυαναγκάζομαι να δουλεύω ως αργά.
Ο άντρας μου, ο Νίκος, κατάγεται από ένα χωριό έξω απ τη Θεσσαλονίκη, όπου έχουν μάθει να ξυπνούν χαράματα. Ακόμα κι όταν μετακόμισε στην πόλη, δεν εγκατέλειψε τις συνήθειές του: σηκώνεται στις έξι και απαιτεί αυγά και καφέ για πρωινό.
«Το πρωινό μου το τρώω πάντα στις 7», μού είχε πει όταν γνωριστήκαμε.
Τότε το είχα πάρει χαλαρά κι απλά γέλασα. Σκεφτόμουν πως δεν θα έχει σημασία, αφού μετά τη νυχτερινή δουλειά μπορούσα να κοιμηθώ το μεσημέρι.
Στους πρώτους έξι μήνες του γάμου μας όλα κυλούσαν σχετικά καλά. Έκανα προσπάθεια να ακολουθώ τις συνήθειές του, όταν το θυμόμουν, και τα βρίσκαμε. Νόμιζα μάλιστα πως η σχέση μας ήταν πολύ δυνατή.
Αλλά όλα άλλαξαν μετά την επίσκεψη στη μητέρα του. Η πεθερά μου μένει σ ένα μικρό χωριό, σε ένα παλιό αλλά φιλόξενο σπίτι. Όταν το πρωτοείδα φαντάστηκα πως θα ζούσα την απόλυτη ξεκούραση: σπιτικό φαγητό, μυρωδιά πίτας στον αέρα και χαλαρές συζητήσεις με τσάι το βράδυ. Η αλήθεια, όμως, αποδείχθηκε τελείως διαφορετική.
Μόλις μερικές ώρες μετά την άφιξή μας, κατάλαβα ότι όσο νωρίτερα καταλήξω σε αυτό το συμπέρασμα, τόσο καλύτερα. Η πεθερά μου διαρκώς έβρισκε κάτι να μου προσάψει, έστω κι αν δεν είχε ιδιαίτερο λόγο.
Τα δύσκολα ξεκίνησαν το επόμενο πρωί.
«Πρέπει να τη σηκώνεις, όπως κάνουμε εμείς εδώ», είπε η πεθερά στον Νίκο τη στιγμή που έτρωγαν πρωινό, ενώ εγώ κοιμόμουν ακόμα. Όπως έμαθα αργότερα, ο Νίκος αποφάσισε να υπακούσει στα λεγόμενά της και να «με μάθει» να σηκώνομαι νωρίς, σύμφωνα με τα πατροπαράδοτα του χωριού.
Όταν με σήκωσε βίαια εκείνο το πρωί, έμεινα εμβρόντητη.
«Τι κάνεις;!» του φώναξα, προσβεβλημένη κι αναστατωμένη.
«Δεν ακούς το ξυπνητήρι. Η μαμά λέει πως έτσι θα ξυπνήσεις σίγουρα», απάντησε τελείως ήρεμος.
«Μα δουλεύω νύχτα! Πρέπει να κοιμάμαι για να αντέχω!»
«Στη δική μας οικογένεια έτσι κάνουμε», δήλωσε ο Νίκος, λες και αυτό αρκούσε για να εξηγήσει τα πάντα.
Το ίδιο πράγμα έγινε και την επόμενη μέρα. Ένιωθα πως ο Νίκος και η μητέρα του το έκαναν επίτηδες για να με βασανίσουν.
Δεν μπορούσα να καταλάβω πώς ο άνθρωπος που ήθελα να περάσω τη ζωή μου μαζί του μεταμορφώθηκε τόσο εύκολα κάτω από τα λόγια της μητέρας του.
Όταν επιστρέψαμε πίσω στην Αθήνα, ο Νίκος ήταν σαν διαφορετικός άνθρωπος. Δεν έκανε τίποτα αν δεν έπαιρνε πρώτα έγκριση από τη μητέρα του. Συνεχώς έλεγε: «Η μαμά ξέρει καλύτερα». Αυτή του η επιμονή με έκανε να καταλάβω ότι έχουμε τεράστιες διαφορές ως χαρακτήρες.
Τώρα ετοιμάζω τα χαρτιά του διαζυγίου. Δεν αντέχω άλλο.
Εσείς τι θα κάνατε στη θέση μου; Μήπως ήμουν υπερβολική ή βιάστηκα;
Καμιά φορά, όταν αποφασίζουμε να μοιραστούμε τη ζωή μας με κάποιον, ξεχνάμε πόσο σημαντικό είναι ο αμοιβαίος σεβασμός για τις ανάγκες ενός ανθρώπου και για τις διαφορές μας. Οι σχέσεις κρατούν όταν υπάρχει ειλικρινής αποδοχή και όχι όταν προσπαθούμε να κόψουμε τον άλλον στα μέτρα μας.
