Στη θεία Ρήνη έσπασε το σερβίτσιο. Οριστικά.
Γαμήλιο σερβίτσιο για δώδεκα άτομα.
Αντίο, χρυσοποίκιλτα χείλη και σφραγίδες Made in Germany στο πίσω μέρος κάθε πιάτου ο θείος Κώστας έπεσε από το ψηλό πατάρι μαζί με το κουτί.
Αχ, έκανε η θεία Ρήνη με κάποια περιέργεια.
Μα είναι πορσελάνινο!
Λες και τα πορσελάνινα δεν σπάνε ποτέ. Ύστερα, η τραγωδία άρχισε να την πνίγει, ξάπλωσε βαριά στη πολυθρόνα της:
«Νίκο, δώσε μου λίγο υπογλώσσιο!», πήρε τηλέφωνο όλο το σόι, ακόμη κι εμένα, αν κι είμαι στην άλλη άκρη της χώρας, κι άρχισε να θρηνεί τη νιότη της, που διαλύθηκε σε χίλια μικρά θραύσματα:
Οι δικοί του γονείς μας το χάρισαν πριν είκοσι χρόνια, ούτε που το αγγίξαμε ποτέ, το κρατούσαμε για μια ξεχωριστή περίσταση, για την πορσελάνινη, Θεέ μου συγχώρα με, επέτειο.
Και τώρα; Ο πατέρας μου έφυγε για πάντα, του Κώστα του γύρισε ο αστράγαλος, εγώ έχω πίεση.
Κι ούτε ένας, μα ούτε ένας, δεν πρόλαβε να χρησιμοποιήσει αυτά τα πιάτα.
Ανόητοι.
Στάθηκα να σκεφτώ.
Γιατί φυλάμε τα σερβίτσια, τα κοσμήματα και τις ζωηρές στιγμές για τις τάχα σπάνιες περιστάσεις;
Γιατί κρατάμε τα αρωματικά μας κεριά για μια ειδική βραδιά, κλειδώνουμε τα σκουλαρίκια με τα διαμάντια στο κουτί, μαλώνουμε το παιδί όταν προσπαθεί πρόωρα να πιάσει ένα κομμάτι παστουρμά από το τραπέζι και συγκρατούμε τα τρυφερά μας λόγια μέχρι του Αγίου Βαλεντίνου;
Πώς είναι τούτη η μέρα ή τούτη η στιγμή λιγότερο σημαντική από την αναμενόμενη;
Είμαστε σίγουροι πως «έχουμε ακόμα χρόνο»;
Σχεδόν όλα τα τηλεφωνήματα από τα φλεγόμενα δίδυμα πύργους στη Νέα Υόρκη είχαν λόγια αγάπης.
Οι άνθρωποι καλούσαν τους αγαπημένους, άφηναν μηνύματα στους αυτόματους τηλεφωνητές.
«Σ αγαπώ» αυτές οι λέξεις έμοιαζαν το τελευταίο και σημαντικότερο πράγμα που έπρεπε να προλάβουν να πουν στη γη.
Η πραγματικότητα αν πιστέψουμε την εγκυκλοπαίδεια είναι «αυτό που υφίσταται», αυτή η στιγμή μετέωρη, ανάμεσα στο παρελθόν και το μέλλον.
Μη φυλάτε για μετά, μην κρύβετε στο πατάρι, μη χώνετε στο κάποτε ό,τι μπορεί τούτη τη στιγμή να χαρίσει χαρά, γέλιο ή απόλαυση.
Το αύριο δεν υπάρχει. Υπάρχει μόνο το σήμερα, και δεν είναι λιγότερο ξεχωριστό απ την παραμονή Πρωτοχρονιάς ή μια Τσικνοπέμπτη.
Γι αυτό, γρήγορα! Συμφιλιωθείτε. Δείτε το πέλαγος. Παίξτε με το παιδί, αγκαλιάστε την κόρη, χαρίστε στη μάνα ένα ακόμα μπουκάλι Chanel No. 5 να το φορά κάθε μέρα, όχι μόνο στις γιορτές.
Προλάβετε. Διαβάστε. Δοκιμάστε σούπα με αχινούς ή ψητές ακρίδες. Δείτε την αγαπημένη σας ταινία κι αφήστε τα πιάτα στην κουζίνα να περιμένουν.
Αγοράστε στη θεία Ρήνη ένα καινούργιο σερβίτσιο και ετοιμάστε ένα τρελό, μοναδικό δείπνο.
Βιαστείτε να πείτε πως αγαπάτε πριν πέσουν οι τελικοί τίτλοι.
Στη θεία Ρίτα έσπασε το σερβίτσιο. Για πάντα. Το γαμήλιο σερβίτσιο για δώδεκα άτομα. Αντίο, χρυσά περίτεχνα τελειώματα και σφραγίδες „Made in Germany” στο πίσω μέρος κάθε κομματιού — ο θείος Κώστας έπεσε από το πατάρι μαζί με το κουτί. — Ωχ, — η θεία Ρίτα έδειξε ένα ενδιαφέρον. — Μα είναι πορσελάνινο! Σαν να μην σπάνε οι πορσελάνες… Μετά κατάλαβε τη συμφορά, έμεινε ξαπλωμένη στην πολυθρόνα: «Νίκο, το υπογλώσσιο!», πήρε τηλέφωνο όλο τον κόσμο, ακόμα κι εμένα παρ’ όλο που είμαι μακριά, κι έκλαιγε για τη νιότη της που έγινε χίλια κομμάτια: — Μας το χάρισαν οι γονείς πριν είκοσι χρόνια. Δεν το αγγίξαμε ποτέ, το φυλάγαμε για κάποια ιδιαίτερη στιγμή, για την πορσελάνινη — Θεέ μου, συγχώρεσέ με — επέτειό μας. Και τώρα; Ο μπαμπάς πέθανε, ο Κώστας με διάστρεμμα, εγώ με πίεση. Και κανείς, να το θυμάσαι, δεν χρησιμοποίησε ποτέ αυτά τα πιάτα. Ηλίθιοι. Άρχισα να σκέφτομαι: Γιατί φυλάμε τα σερβίτσια, τα κοσμήματα και τα έντονα συναισθήματα για „ιδιαίτερες περιστάσεις”; Γιατί κρατάμε αρωματικά κεριά για „ξεχωριστές βραδιές”, κρύβουμε τα διαμαντένια σκουλαρίκια σε θήκες, μαλώνουμε τα παιδιά που πάνε να φάνε λίγο σαλάμι „νωρίτερα” και κρατάμε τα γλυκά λόγια για του Αγίου Βαλεντίνου; Τι έχει λιγότερο αυτή η μέρα, αυτή η στιγμή από εκείνες που περιμένουμε; Είμαστε σίγουροι ότι „θα προλάβουμε”; Σχεδόν όλα τα τηλεφωνήματα από τους φλεγόμενους Δίδυμους Πύργους στη Νέα Υόρκη έκρυβαν ομολογίες αγάπης. Οι άνθρωποι έπαιρναν τους δικούς τους, άφηναν ηχογραφημένα μηνύματα: «Σ’ αγαπώ» — αυτό αποδείχθηκε το πιο σημαντικό πράγμα που έπρεπε να κάνουν στη ζωή τους. Η πραγματικότητα, αν πιστέψουμε τις εγκυκλοπαίδειες, είναι «αυτό που συμβαίνει τώρα», εκείνη η στιγμή ανάμεσα στο παρελθόν και το μέλλον. Δεν χρειάζεται να φυλάμε κρυφά, να βάζουμε στα πατάρια, να περιμένουμε το „κάποτε” για ό,τι μπορεί τώρα να μας φέρει χαρά, απόλαυση και ένα χαμόγελο. Αύριο δεν υπάρχει. Υπάρχει μόνο το σήμερα, που δεν είναι λιγότερο μοναδικό από την Πρωτοχρονιά ή την Ημέρα της Γυναίκας. Γι’ αυτό ας προλάβουμε. Να συμφιλιωθούμε. Να δούμε τη θάλασσα. Να παίξουμε με το γιο μας, να αγκαλιάσουμε την κόρη μας, να χαρίσουμε στη μαμά ακόμα ένα „Chanel № 5” — για να το φοράει κάθε μέρα, όχι μόνο στις γιορτές. Να προλάβουμε. Να διαβάσουμε, να δοκιμάσουμε σουπίτσα από θαλασσινά ή ψητή ακρίδα. Να δούμε την αγαπημένη μας ταινία και να ξεχάσουμε για λίγο τα άπλυτα πιάτα. Να αγοράσουμε στη θεία Ρίτα καινούριο σερβίτσιο και να κάνουμε δείπνο γιορτινό. Να βιαστούμε να πούμε πως αγαπάμε — πριν πέσουν οι τίτλοι τέλους.
