Σήμερα, καθώς αποχαιρετούσα τον αδερφό μου στον σταθμό του τρένου, ένιωσα την αγωνία της μητέρας μου να ξεχειλίζει· φοβόταν μήπως ήταν η τελευταία φορά που θα τον βλέπει σε αυτή τη ζωή, λόγω της ηλικίας της. Με αυτή τη σκέψη, αποφάσισα πως ήθελα να δω για μια ακόμη φορά τον αδερφό και την αδερφή μου. Ξεκίνησα το ταξίδι μου με την πρώτη στάση στο σπίτι του θείου μου. Ο θείος Γιώργος, όπως πάντα, δεν έχασε ευκαιρία να αστειευτεί για τον επερχόμενο γάμο μου σε έξι μήνες, ενώ εγώ τον προσκάλεσα με χαμόγελο. Με προειδοποίησε να προσέχω, γιατί είχε ένα σημάδι εκ γενετής. Η μέρα ήταν λαμπρή και ηλιόλουστη.
Φτάνοντας στον προορισμό, μας υποδέχθηκαν με θερμή αγκαλιά η θεία Αλεξάνδρα και ο σύζυγός της. Την επόμενη μέρα, εγώ και η μικρότερη ξαδέρφη μου, η Ελισάβετ, συμφωνήσαμε να πάμε να απολαύσουμε τη θάλασσα. Μετά τα παιχνίδια μας στα κύματα, γυρίσαμε σπίτι για το μεσημεριανό. Η Ελισάβετ, ενώ ένιωθε λίγη κούραση, ήθελε να συνεχίσουμε τη μέρα· με έπεισε να πάμε ξανά στη θάλασσα και έπειτα σινεμά. Βγαίνοντας από το νερό, δυο νεαροί πλησίασαν και μας ρώτησαν πώς να πάνε στην οδό Μητροπόλεως. Η Ελισάβετ εξήγησε γρήγορα, ενώ ο δεύτερος με κοίταξε με απορία και ρώτησε: Συγγνώμη, μήπως σε λένε Μαρία;
Αιφνιδιάστηκα απ την ερώτηση σμίγω τα φρύδια και εκείνος συνέχισε: Μένεις στην Αθήνα και έχεις φίλη τη Σταυρούλα, τη δική μου αδερφή. Σε έχω δει στις φωτογραφίες της και ήθελα να σε γνωρίσω. Με το που το είπε, πρόσεξα το σημάδι που είχε στο μπράτσο του. Αποφασίσαμε όλοι να πάμε μαζί στο σινεμά και αργότερα κάναμε χαλαρή βόλτα στην παραλία. Την ώρα που αποχαιρετιόμασταν, ο νεαρός ανέφερε πως αύριο θα έφευγε για να ολοκληρώσει ένα επαγγελματικό ταξίδι. Μου ζήτησε το τηλέφωνό μου, κι εγώ δέχτηκα.
Δέκα μέρες αργότερα, ξανασυναντηθήκαμε με τον ίδιο και τη μητέρα μου στο αεροδρόμιο. Έξι μήνες μετά, παντρευτήκαμε. Ίσως ο Θεός να αγαπά τα απλά πράγματα και όσα γεννιούνται στην Ελλάδα, στην καρδιά του Αιγαίου.
