Λοιπόν, μόλις έκλεισα τα 66 και μαζεύω τα παιδιά μου στο σαλόνι να τους πω κάτι: δεν θέλω να περάσω τα τελευταία μου χρόνια να κρατάω εγγόνια. Και τους βλέπω να με κοιτάνε σαν να τους είπα ότι θα γίνω ακροβάτισσα σε τσίρκο!
Η μεγαλύτερη μου κόρη, η Ελένη, παραλίγο να ρίξει τον καφέ της. Ο γιος μου, ο Στέφανος, βγάζει τα γυαλιά του, σαν να θα αλλάξει κάτι αυτό που άκουσε. Και η μικρή μου κόρη, η Αγγελική, έμεινε με το στόμα ανοιχτό χωρίς να μιλάει.
«Τι είπες, μαμά;» μου λέει η Ελένη.
«Αυτό που ακούσατε!», λέω και σταυρώνω τα χέρια μου. «Στα 66 αποφάσισα ότι δεν θα γίνω δωρεάν babysitter. Έχω μεγαλώσει τρία παιδιά. Την υποχρέωσή μου την έχω κάνει.»
«Μα, μαμά», ξεκινάει ο Στέφανος, αλλά τον κόβω.
«Δεν έχει μα. Εσείς κάνατε παιδιά επειδή το θέλατε. Εγώ πέρασα χρόνια με πάνες, με κολατσιό για το σχολείο, να σας περιμένω ξάγρυπνη όταν βγαίνατε. Φτάνει πια!»
Η Αγγελική, η μικρότερη, βρίσκει τη φωνή της: «Και τι θα κάνεις τώρα;»
Κάθομαι στο αγαπημένο μου παλιό κίτρινο πολυθρονάκι αυτό που πάντα θέλουν να πετάξουν γιατί είναι παλιομοδίτικο.
«Έχω γραφτεί σε μαθήματα σάλσα, αγόρασα εισιτήρια για κρουαζιέρα με τις φίλες μου, Τρίτη πηγαίνω ζωγραφική… Α! Και έβαλα εφαρμογή Tinder!»
Και οι τρεις μαζί, έξαλλοι: «ΤΙ;!»
«Γιατί όχι; Ο γείτονας από το δίπλα κτήριο, ο Γιάννης, είναι πολύ γλυκός και έχει όλα τα δόντια του. Επιπλέον, μαγειρεύει τέλεια.»
Η Ελένη, η μεγάλη μου κόρη, σωριάζεται στον καναπέ: «Δεν γίνεται αυτό…»
«Ίσα ίσα, γίνεται και παραγίνεται! Θα με βλέπετε, αλλά με ραντεβού. Το ημερολόγιό μου είναι γεμάτο.»
Ο Στέφανος ακόμα προσπαθεί να συνέλθει: «Και τα οικογενειακά Κυριακάτικα τραπέζια;»
«Κυριακή έχω ζούμπα. Μπορούμε να το αλλάξουμε Μισό λεπτό, Τετάρτη έχω λέσχη βιβλίου. Τι λέτε για Πέμπτη κάθε δεύτερη εβδομάδα;»
Τους κοιτάζω να ανταλλάσσουν πανικόβλητα βλέμματα. Το απολαμβάνω.
Μετά σοβαρεύομαι.
«Ακούστε σας αγαπώ με όλη μου την καρδιά. Και τα εγγόνια μου θα τα αγαπάω, όταν έρθουν. Αλλά αυτή η γιαγιά έχει πρόγραμμα, όχι στολή babysitter.»
«Αν θέλετε να κρατήσω τα παιδιά, έχει τιμές:
50 ευρώ την ώρα,
100 αν έχει πάνες,
200 αν είναι αρρωστάκια.»
Η Ελένη διαμαρτύρεται: «Μαμά, αποκλείεται να μας πάρεις λεφτά!»
«Θα κάνω οικογενειακή έκπτωση 30% κάτω απ ό,τι θα δίνατε σε επαγγελματία babysitter. Και δέχομαι τραπεζικό έμβασμα.»
Τα πρόσωπά τους άξιζαν χρυσάφι.
Τελικά, το πήραν χαμπάρι. Τώρα με επισκέπτονται, με βοηθάνε και όταν κρατάω εγγόνια (γιατί ναι, κρατάω έχω καρδιά), το κάνω επειδή το θέλω, όχι γιατί πρέπει.
Και ναι βγήκα και με τον Γιάννη τον γείτονα. Μαγειρεύει καταπληκτικά!
Εσύ, σε ποια ηλικία άρχισες να βάζεις τα όριά σου στη οικογένεια; Ή είσαι ακόμα στο mode «ναι σε όλα»; Και καθώς χορεύω σάλσα το βράδυ της Παρασκευής, νιώθω τα παιδιά μου να με κοιτάζουν με νέο βλέμμα, γεμάτο θαυμασμό, λίγο φόβο, και πολλή αγάπη. Κατάλαβαν πως η ζωή δεν σταματάει ποτέ, και πως το να είσαι γιαγιά μπορεί να σημαίνει πολλά περισσότερα από παιδικά καροτσάκια και γάλατα. Τώρα, κάθε φορά που πληκτρολογώ ένα match στο Tinder ή κλείνω εισιτήρια για το επόμενο ταξίδι, θυμάμαι πως η πιο μεγάλη μου περιπέτεια μόλις ξεκίνησε. Και ναι, μπορεί η οικογένεια να γκρινιάζει, να γελάει, να συζητάει, τελικά όμως, όλοι συμφωνούμε σ ένα πράγμα: η ζωή είναι πολύ μικρή για να την περνάς στο σαλόνι κρατώντας πάνεςεκτός κι αν θέλεις να το κάνεις με την καρδιά σου.
