Στην παιδική μου ηλικία, ο μικρότερος αδελφός μου ήταν πάντα το αγαπημένο παιδί στα μάτια της μητέρας και της γιαγιάς μου. Τον λάτρευαν και τον είχαν συνεχώς στο επίκεντρο, ενώ εγώ έμενα στη σκιά τους. Ό,τι καλύτερο υπήρχε το έπαιρνε εκείνος: τα πιο όμορφα παιχνίδια, τις καλύτερες σοκολάτες, πίτες, φρούτα, τα πάντα. Εγώ αντίθετα, συχνά με ξεχνούσαν, με άφηναν να καθαρίζω πίσω του, να του στρώνω το κρεβάτι και να του ετοιμάζω πρωινό. Ένιωθα προσβεβλημένη που με αντιμετώπιζαν σαν υπηρέτρια του, τρέχοντας διαρκώς να του φτιάξω όλα όσα ζητούσε.
Αυτό το πρότυπο με στενοχωρούσε βαθιά, κυρίως επειδή γνώριζα πόσο δύσκολα είχε περάσει η μητέρα μου όταν την κακομεταχειριζόταν ο πατέρας μου, κάτι που οδήγησε στο διαζύγιο τους. Και τώρα έβλεπα την ίδια να αναθρέφει έναν τέτοιο άντρα. Όταν προσπαθούσα να διαμαρτυρηθώ, οι αντιρρήσεις μου έπνιγονταν γρήγορα και τίποτα δεν άλλαζε. Θυμάμαι χαρακτηριστικά τις δυσκολίες της τελευταίας χρονιάς στο λύκειο, όταν ετοιμαζόμουν εντατικά για τις πανελλαδικές εξετάσεις. Ενώ διάβαζα, η μητέρα και η γιαγιά μου με καλούσαν κάθε πέντε λεπτά, απαιτώντας να εγκαταλείψω το διάβασμα για να ταΐσω τον αδελφό μου. Ο αδελφός σου είναι το πιο σημαντικό πράγμα, μου έλεγαν, βάζοντας πάντοτε τις ανάγκες του πάνω από τις δικές μου. Παρά την εξαντλητική δουλειά, κατάφερα να περάσω τις εξετάσεις, αλλά η πίεση ήταν ασφυκτική.
Όταν ετοιμαζόμουν για τις εξετάσεις εισαγωγής στο πανεπιστήμιο, η γιαγιά μου αμφισβήτησε ακόμη και τη σημασία της μόρφωσης για μια γυναίκα. Έλεγε πως το καλύτερο θα ήταν να συγκεντρωθώ στον γάμο, στα παιδιά και στη διαχείριση του σπιτιού. Ωστόσο, δεν τα παράτησα και τελείωσα το πανεπιστήμιο. Εκείνη την εποχή, δεν άντεξα άλλο το βάρος της ευθύνης και αποφάσισα να φύγω από το σπίτι. Είχα κουραστεί να είμαι μονίμως υπεύθυνη για τον αδελφό μου. Η μητέρα και η γιαγιά μου θύμωσαν πολύ για την απόφασή μου, ειδικά όταν χρειάστηκε η γιαγιά να σταματήσει να δουλεύει ώστε να φροντίζει τον εγγονό της.
Το να φύγω από το σπίτι ήταν μια δύσκολη απόφαση, αλλά ήταν απαραίτητη για τη δική μου ευτυχία και την προσωπική μου εξέλιξη. Ήξερα πως άξιζα κάτι περισσότερο από το να παίζω τον ρόλο υπηρέτριας και είχα αποφασίσει να χτίσω μια ζωή όπου η αξία μου θα αναγνωρίζεται και θα σέβεται. Τελικά, έμαθα πως η αληθινή αυτοεκτίμηση και ο σεβασμός δεν έρχονται απ τους άλλους, αλλά από τις δικές μας αποφάσεις και τη δύναμη να υπερασπιστούμε τα όνειρά μας.
